บทที่ 259: อันตรายสุดขีด แม้แต่เทพเซียนมาก็ช่วยได้ยาก!

“พูดน้อยลงหน่อย” ท่านเฉินจ้องหวังฝานเขม็ง

อยู่ในห้องผู้ป่วยแท้ๆ ยังจะมาพูดเรื่องไม่เป็นมงคลแบบนี้ ใครได้ฟังก็คงรู้สึกไม่ดี

หวังฝานหันกลับไปยิ้มอย่างขอโทษ จากนั้นก็ใช้แรงดึงห่วงพลาสติกที่รัดรองเท้าแตะออกจากกัน แล้วก้มลงสวมรองเท้าให้ชายชราที่ยังคงนั่งอยู่บนขอบเตียง

ชายชรามีสีหน้าตกตะลึง เขายกมือขึ้นขยี้ตา ปากพึมพำอู้อี้เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ยิ่งรีบร้อนก็ยิ่งพูดไม่ชัดเจน

“คุณลุงไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ เป็นพี่สวี่ต่างหาก เขายืนยันว่าจะซื้อรองเท้าแตะให้คุณลุง”