บทที่ 290: โรคพิกา และฉากที่น่าสะพรึงกลัว!

อายุน้อยมาก และยังมีหน้าตาโดดเด่น, แต่งตัวทันสมัย, ขาก็ยาว ตอนที่เดินเข้ามาก็ดูอ่อนโยน พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่น

“เวินหลง อายุยี่สิบสองปี” ระบบลงทะเบียนบันทึกข้อมูลของผู้ป่วยไว้

หลังจากเวินหลงนั่งลง ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก ก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามา เธอเผยรอยยิ้มอย่างชำนาญ ใช้เสียงที่หวานไพเราะกล่าวว่า “พี่กวงเหรอคะ ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่เลยค่ะ อีกประมาณครึ่งชั่วโมงถึงจะไปหาคุณได้ คุณอย่าลืมมารับฉันที่โรงพยาบาลนะคะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้ว~~”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ เวินหลงก็ยิ้มอย่างขอโทษ “ขอโทษนะคะคุณหมอ เสียเวลาคุณแล้ว” สวี่ชิว: “มีอาการไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ?”

เวินหลงเพิ่งจะอ้าปากจะพูด โทรศัพท์ก็พลันดังขึ้นอีกครั้ง เธอเหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วรีบรับสาย “พี่เจี๋ยเหรอคะ ฉันบอกแล้วไงว่าอีกชั่วโมงถึงจะไปหาคุณได้ คุณก็ไปอาบน้ำรอฉันที่นั่นสิคะ! ไม่ต้องรีบๆ เดี๋ยวฉันรีบจัดการเรื่องในมือเสร็จแล้วจะรีบไปหา!”