บทที่ 291: โรคหายาก กับนางฟ้าผู้ไม่เคยอิ่ม!

แค่เห็นเวินหลงหยิบก้อนดินเผาทรงกลมออกมาอีกก้อนหนึ่ง แต่ครั้งนี้ ไม่ใช่การกัดทีละคำเล็กๆ เธอค่อยๆ ยัดก้อนดินขนาดเท่าฝ่ามือเข้าไปในปาก มุมปากก็ค่อยๆ ขยายออก และในที่สุดก็อ้าคอหอยออก แล้วก็กลืนมันลงไปทั้งอย่างนั้น สวี่ชิวเฝ้ามองฉากนี้อย่างเงียบงัน คอหอยของมนุษย์…สามารถขยายได้ถึงระดับนี้เลยหรือ

“คุณ…ทำอาชีพอะไรนะครับ?” สวี่ชิวเงียบไปนาน แล้วจึงเอ่ยถาม เวินหลงมีสีหน้าเคลิบเคลิ้ม เธอใช้แรงกลืนก้อนดินลงไปทั้งก้อนอย่างสมบูรณ์ ที่คอยังคงมองเห็นก้อนกลมๆ เลื่อนลงไป และสุดท้ายก็ตกลงสู่กระเพาะอาหาร เธอพักอยู่ครู่หนึ่งถึงจะพูดว่า “สตรีมเมอร์ค่ะ” พูดจบ ก็เสริมอีกประโยคหนึ่ง “คุณอย่ามองว่าฉันหน้าตาแบบนี้นะคะ อันที่จริงฉันไม่ได้อยู่สายสวยงาม ฉันอยู่สายอาหารค่ะ กินเก่งมาก มีครั้งหนึ่งฉันกลืนแอปเปิลลงไปทั้งลูกเลย ครั้งนั้นมีพี่ชายสามคนเปย์จรวดให้ฉันด้วย!”

สวี่ชิวพยักหน้า ผู้ป่วยรายนี้ มีความสามารถพิเศษติดตัวอยู่ไม่น้อย สามารถขยายคอหอยได้ถึงระดับนั้น และเห็นได้ชัดว่าการกลืนก้อนดินขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหกเจ็ดเซนติเมตรยังห่างไกลจากขีดจำกัดของเธอ…คนแบบนี้ กลับกระตุ้นความสนใจของสวี่ชิวขึ้นมาเล็กน้อย

“ที่คุณทำ เป็นแนวแข่งกินจุเหรอครับ?” สวี่ชิวเอ่ยถาม เวินหลงพยักหน้า “ใช่ค่ะ ฉันบอกแล้วว่าฉันกินเก่งมาก ถ้ากินแบบยั้งๆ หน่อย ก็ประมาณสามสี่เท่าของปริมาณอาหารของผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ค่ะ”

“…” นี่คือหลังจากยั้งแล้ว? ถ้าไม่ยั้ง จะไม่สามารถกินผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ลงไปได้ทั้งคนเลยหรือ