บทที่ 292: ผมคือคนเดียวที่รอดชีวิต

ไม่เหลือเค้าความสดใสร่าเริงในตอนแรกอีกต่อไป เธอก้มศีรษะลง กล่าวเบาๆ “ฉันนึกว่าเป็นแค่คนหน้าอกแบนเสียอีก”

“ฉันนึกว่าเป็นเพราะฉันมีครอบครัวเดิมที่มืดมน อารมณ์ถึงได้ควบคุมไม่อยู่ได้ง่าย และไม่เคยจัดการความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมชั้นได้ดีเลย…”

ในวินาทีนี้ เวินหลงพลันรู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อย เธอไม่ใช่ตัวประหลาดที่มีนิสัยแปลกๆ เธอแค่ป่วยเท่านั้นเอง

“ไปตรวจยีนกันเถอะครับ” หลังจากที่อารมณ์ของเวินหลงคงที่ลงเล็กน้อย สวี่ชิวก็ได้ออกคำสั่งการรักษาขั้นต่อไป การตรวจยีน, โครโมโซม หรือพูดให้เจาะจงกว่านั้นคือ การตรวจ MS-MLPA นี่ก็เป็นหลักฐานที่ตรงที่สุดในการยืนยันผลวินิจฉัยกลุ่มอาการวิลลี่ตัวน้อยอ้วน

สามวันต่อมา ผลการตรวจออกมาแล้ว รายงานการตรวจของเวินหลงก็ถูกส่งมาถึงมือของสวี่ชิว: “ผลการตรวจ: ผลการตรวจ MS-MLPA บ่งชี้ว่าบริเวณ 15q11-q13 ที่เกี่ยวข้องกับ PWS/AS ของผู้เข้ารับการตรวจมีการขาดหายไปของจำนวนสำเนาของยีนบางส่วน ผลการตรวจ MLPA แบบเมทิเลชันแสดงให้เห็นว่าส่วนที่ขาดหายไปในบริเวณ 15q11-q13 มาจากสายของบิดา จากการวิเคราะห์เปรียบเทียบผล MLPA ก่อนและหลังการเติมเอนไซม์ HhaI บ่งชี้ว่าผู้เข้ารับการตรวจเป็นกลุ่มอาการ Prader-Willi ที่เกิดจากการขาดหายไปของจำนวนสำเนาของยีนในบริเวณ 15q11-q13 ที่มาจากบิดา”