บทที่ 295: ผลสอบป.โทใกล้จะประกาศแล้ว เทพแห่งการเรียนสองคนที่ได้คะแนนเต็มงั้นรึ?!

ลายมือสบายตาอย่างยิ่ง เรียบเรียงอย่างชัดเจน ส่วนเนื้อหา…

รองศาสตราจารย์วางแก้วน้ำลงเสียงดัง ‘ปัง’ ขยับแว่นตา มองดูกระดาษคำตอบแผ่นนั้นด้วยความตกตะลึง คำตอบที่เป็นมาตรฐานอย่างยิ่ง เนื้อหาที่ครอบคลุมทุกด้านก็ว่าไปอย่างหนึ่ง แต่ยังมีความคิดเห็นของตัวเองอีกด้วย หากไม่ใช่เพราะว่าที่นี่คือศูนย์ตรวจข้อสอบ เขาคงเกือบจะคิดว่าตัวเองได้อ่านสุนทรพจน์ของข้าราชการแก่ที่เจนจัดคนหนึ่ง…

อีกด้านหนึ่ง สมาชิกในทีมตรวจข้อสอบได้ยินเสียงของรองศาสตราจารย์ ก็เอนหลังพิงเก้าอี้แล้วเอ่ยถาม “อาจารย์จาง คุณคงไม่ได้เจอข้อสอบที่ได้คะแนนเต็มอีกฉบับหรอกนะ?” รองศาสตราจารย์จางกวาดสายตาอ่านจนจบ ความประหลาดใจในใจยากที่จะบรรยายออกมาได้ เขากล่าว “ใช่แล้ว เป็นคะแนนเต็มที่น่าทึ่งมาก”

คะแนนเต็มไม่ใช่เรื่องแปลก ในข้อสอบวิชาการเมืองปีก่อนๆ คะแนนสูงสุดอาจจะสูงถึงเก้าสิบกว่าคะแนน ในจำนวนนั้นส่วนใหญ่ ข้อสอบอัตนัยล้วนได้คะแนนเต็ม มีเพียงข้อสอบปรนัยที่ถูกหักไปสองสามคะแนน แต่ ผู้เข้าสอบเหมือนคนตรงหน้านี้ยังเป็นครั้งแรกที่เคยเห็น เพราะว่า พื้นที่ตอบคำถามของข้อสอบวิชาการเมืองนั้นกว้างมาก คนที่หวังจะได้คะแนนสูงส่วนใหญ่ เกือบทั้งหมดจะเขียนจนเต็ม การเขียนคำตอบแต่ละข้อให้กลายเป็น “เรียงความขนาดเล็ก” ห้าหกร้อยตัวอักษรนั้นมีอยู่ถมไป แต่ผู้เข้าสอบที่ศาสตราจารย์จางเห็นคนนี้ ทั้งหมดเขียนไปแค่ร้อยกว่าตัวอักษรเท่านั้น อาจกล่าวได้ว่าทุกตัวอักษรล้วนตรงประเด็น เกือบจะเป็นรูปแบบการตอบที่สมบูรณ์แบบ ผู้เข้าสอบไม่เพียงแต่เข้าใจคำถาม แต่ยังเข้าใจผู้ตั้งคำถามและผู้ตรวจข้อสอบอีกด้วย ไม่พลาดแม้แต่ประเด็นเดียว และไม่มีการเพิ่มเติมสิ่งใดที่เกินความจำเป็น ให้คำตอบที่เป็นมาตรฐานและกระชับอย่างยิ่งชนิดที่ว่าขยับแม้แต่ตัวอักษรเดียวก็ไม่ได้

หลังจากศาสตราจารย์จางตรวจเสร็จ ข้อสอบฉบับนี้ก็ถูกจัดว่าเป็นข้อสอบที่ผิดปกติ และถูกส่งไปยังคณะกรรมการตรวจสอบซ้ำ สาเหตุก็คือ ข้อสอบอัตนัยทุกข้อล้วนได้คะแนนเต็ม