บทที่ 328: แผนกฉุกเฉินกล้ารับผู้ป่วยนอนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แต่สวี่ชิวกล้า!

กลางดึกเวลาห้าทุ่ม หลังจากใช้ยาไปสามชั่วโมง อุณหภูมิร่างกายของเถาชางฮั่นก็คงที่โดยสิ้นเชิง ภาพนี้ ก็ทำให้เหล่าแพทย์ในไอซียูตกตะลึงไปตามๆ กัน ยาหนึ่งกล่องราคาไม่กี่หยวน ผลการลดไข้กลับดียิ่งกว่ายาลดไข้ชนิดพิเศษเสียอีก! ก่อนหน้านี้ ทางฝั่งแผนกผู้ป่วยหนักได้จนปัญญาไปแล้ว ตอนแรกพวกเขาให้ยาปฏิชีวนะมอกซิฟลอกซาซินเพื่อรักษาการติดเชื้อ อุณหภูมิร่างกายก็ขึ้นๆ ลงๆ ซ้ำไปซ้ำมา ต่อมาได้อัปเกรดเป็นพานีเพเนม มีผลการรักษาแต่ก็ยังไม่เป็นที่น่าพอใจนัก หลังจากนั้นได้เปลี่ยนมาใช้มาตรการต่างๆ เช่น แวนโคมัยซิน, ประคบเย็นด้วยถุงน้ำแข็ง, รับประทานไดโคลฟีแนค, และฉีดแอมโมเนียลินบาร์บิทอลเข้ากล้ามเนื้อ แต่ก็ให้ผลเพียงเล็กน้อย พอหยุดยาอุณหภูมิก็กลับมาสูงขึ้นทันที สุดท้ายอัตราการเต้นของหัวใจของผู้ป่วยกลับสูงขึ้นไปอีก ภาวะขาดออกซิเจนยิ่งรุนแรงขึ้น

เมื่อจนปัญญาแล้ว ทางฝั่งไอซียูถึงได้พิจารณาการหยุดยาเชิงทดลอง ใครจะไปคาดคิดได้ว่า สิ่งที่จะทลายทางตันกลับเป็นยาเม็ดเล็กๆ อย่างนาพรอกเซน?

…

วันที่สอง สภาพจิตใจของผู้ป่วยเมื่อเทียบกับเมื่อคืนก็ดีขึ้นมาก วันที่สามและสี่ ก็ไม่มีไข้ขึ้นอีก เถาชางฮั่นในที่สุดก็ได้ถอดเครื่องช่วยหายใจออกอย่างราบรื่น และได้เห็นความหวังในการฟื้นตัว คืนวันที่สี่ หลังจากประเมินแล้วก็ได้ถอดท่อช่วยหายใจออก ในที่สุดก็สามารถพูดได้

เถาชางฮั่นอั้นอยู่นาน แล้วก็ด่าลูกสาวว่า “แกจะพูดน้อยลงหน่อยได้ไหม?” ประโยคที่สอง: “บอกให้ป้าจาง, ป้าหวัง, ป้าหลิว ไม่ต้องมาเยี่ยมฉัน ปฏิเสธการเยี่ยม” เทพธิดาเถา “อ๋อ” ไปหนึ่งที แล้วกล่าว “หมายความว่าป้ายิวมาได้?”