บทที่ 327: ยาเทวดาที่ไม่โอ้อวด ฟางเส้นสุดท้ายราคาไม่กี่หยวน!

หนึ่งในห้าของสวี่ชิวส่ายหน้าอย่างงุนงง เขาก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน พูดตามตรง ก่อนที่อาการภาวะเสียการสื่อความแบบไม่พูดจะปรากฏออกมา แพทย์ทุกคนต่างก็ตัดไข้จากเนื้องอกออกไปโดยปริยายแล้ว เพราะค่าบ่งชี้มะเร็งไม่ได้สูง และนี่ก็มีความเป็นไปได้สูงว่า หมายถึง ต่อให้ผู้ป่วยจะมีเนื้องอกในสมอง ก็ยังเป็นการเปลี่ยนแปลงในระยะแรกสุด ในภาพถ่ายรังสีอาจจะไม่มีความผิดปกติมากนัก กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ต่อให้เสี่ยงทำซีทีสแกนสมอง สุดท้ายก็อาจจะมองไม่เห็นอะไรเลย… สิ่งที่ญาติจะได้รับคือ 【ใบวินิจฉัยซีทีสแกนที่ไม่พบความผิดปกติที่ชัดเจน】*1 และ 【ศพ】*1 ไม่คุ้มค่าอย่างยิ่ง

ผู้ป่วยแบบนี้ หากส่งไปยังแผนกผู้ป่วยนอก แพทย์ก็จะพูดออกมาแค่ประโยคเดียวว่าติดตามอาการอย่างใกล้ชิด แต่ในตอนนี้ การพูดกับเถาชางฮั่นและเถาหนี่ว์ว่าติดตามอาการอย่างใกล้ชิด เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ทางเลือกที่เหมาะสม

“หมอสวี่ครับ เรื่องนี้ผมไม่ได้สอนเขา แล้วผมก็ทำไม่เป็นด้วย” หัวหน้าเจียงพูดอย่างซื่อสัตย์ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่สวี่ชิว

“โรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ช่วยไม่ได้ครับ” สวี่ชิวกล่าวอย่างสงบนิ่ง ในวินาทีนี้ รูม่านตาของหัวหน้าเจียงและคนอื่นๆ หดเล็กลง สวี่ชิวก็ทำไม่ได้เหรอ? นี่เป็นครั้งแรก ที่พวกเขาได้ยินสามคำว่า “ช่วยไม่ได้” จากปากของสวี่ชิว ไม่ต่างอะไรกับการตัดสินประหารชีวิตเถาชางฮั่นโดยตรง

“ไม่อย่างนั้น ย้าย…” หัวหน้าเจียงเพิ่งจะอ้าปากจะบอกญาติให้ย้ายโรงพยาบาล ก็เห็นสวี่ชิวดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา แล้วเขียนชื่อยาลงไป เขายืดคอมองดูแวบหนึ่ง “นาพรอกเซน”