บทที่ 330: แนวทางปฏิบัติทางคลินิกฉบับใหม่ และเส้นทางสู่การผงาดของนาพรอกเซน!

สวี่ชิวมีสายตาที่ร้อนแรง แต่น้ำเสียงกลับราบเรียบและสงบนิ่ง เขากล่าว: “ในทางคลินิก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย ที่ต้องรีบทำการผ่าตัดและให้เคมีบำบัด แต่กลับมีไข้ขึ้นซ้ำๆ ควรจะจัดการอย่างไร?”

เพื่อนร่วมอาชีพแพทย์ต่างก็เงียบไป ผู้ป่วยประเภทนี้ เป็นประเภทที่สร้างความปวดหัวให้กับแนวหน้ามากที่สุดมาโดยตลอด ในสถานการณ์ที่มีไข้อย่างต่อเนื่อง การทำการผ่าตัดหรือการให้เคมีบำบัด ล้วนมีความเสี่ยงสูงอย่างยิ่ง สถานการณ์ที่ยากลำบากนี้ หลายครั้งที่แพทย์ทำได้เพียงเสี่ยงโชค หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว ก็เลือกแผนการที่ปลอดภัยที่สุดในการรักษา ส่วนว่าจะเหมาะสมที่สุดหรือไม่ ไม่มีใครรู้ ต่อหน้าความเป็นความตาย ผลข้างเคียง, ภาวะแทรกซ้อน และอื่นๆ ก็ไม่สำคัญเท่าไหร่แล้ว การลดอุณหภูมิลง, การทำการผ่าตัดและให้เคมีบำบัดให้สำเร็จ คือสิ่งที่สำคัญที่สุด

ในห้องประชุม สวี่ชิวหยุดไปสองสามวินาที แล้วก็ให้คำตอบโดยตรง “นอกจากวิธีการลดอุณหภูมิตามปกติแล้ว ยานาพรอกเซน อาจจะเป็นเบาะแสใหม่”

ในที่ประชุม สวี่ชิวได้แชร์หน้าจอ บนนั้นบันทึกการทดลองหนึ่งรายการไว้ “การทดสอบด้วยนาพรอกเซน”

สวี่ชิวแนะนำคร่าวๆ ในปี 1984 แพทย์ท่านหนึ่งชื่อ Chang JC ได้ค้นพบโดยบังเอิญว่าผู้ป่วยไข้จากมะเร็ง 15 รายหลังจากรับประทานานาพรอกเซนแล้ว ในจำนวนนั้น 14 รายอุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว และในระหว่างการใช้ยาอุณหภูมิก็ไม่กลับมาสูงขึ้นอีก ในทางตรงกันข้าม ผู้ป่วยอีกห้ารายที่มีไข้จากการติดเชื้อก็ได้กินนาพรอกเซนเช่นกัน แต่กลับไม่มีใครไข้ลดเลยแม้แต่คนเดียว นับตั้งแต่นั้นมา นาพรอกเซนก็ได้มีชื่อเสียงในวงแคบๆ ว่าเป็น “ดาวข่มไข้มะเร็ง” และในวงการก็มีเอกสารวิชาการที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงปรากฏขึ้นมาบ้าง