บทที่ 332: คอมโบสามอย่างของแผนกฉุกเฉิน: ตายยัง? ช่วยรอดไหม?

สวี่ชิวจ้องมองใบหน้าของเถาชางฮั่น ริมฝีปากของเขายังคงมีสีม่วงคล้ำจากการขาดออกซิเจนหลงเหลืออยู่ แต่ริมฝีปากทั้งสองข้างเนื่องจากความแห้งจึงแตกเป็นแฉกๆ ราวกับแผ่นดินที่แตกระแหง ใช้นิ้วหยิบผิวหนังขึ้นมา ผิวหนังของผู้ป่วยก็ขาวซีดแห้งกร้าน ข้อนิ้วยิ่งไปกว่านั้นเพราะแห้งเกินไป แค่ขยับเล็กน้อยก็สามารถทำให้เกิดแผลฉีกขาดได้

สองวันนี้ที่ใกล้จะออกจากโรงพยาบาล ผู้ป่วยได้หยุดการให้สารน้ำแล้ว การกินอาหารและโภชนาการก็กำลังปรับให้เข้าใกล้คนสุขภาพดี ดังนั้น น้ำและอื่นๆ จึงต้องให้ผู้ป่วยหามาเติมเอง

สวี่ชิวเอ่ยถาม “สองวันนี้ เขาได้ดื่มน้ำไปเท่าไหร่ครับ?” เถาหนี่ว์: “ไม่ได้ดื่มไปกี่คำเลยค่ะ”

“แล้วสถานการณ์การกินอาหารล่ะครับ?”

“เขาก็ไม่ค่อยอยากอาหาร กินน้อยมากค่ะ”