บทที่ 353: ดูพระอาทิตย์ขึ้นกับเธอมาหกสิบปี แต่ตอนนี้เธอกำลังจะตาย!

“นั่งครับ” สวี่ชิวก็รู้สึกว่าคำเรียกนี้ค่อนข้างจะแปลกใหม่ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าใดๆ กล่าวอย่างใจเย็นให้ผู้ป่วยขาเป๋เข้ามา “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?” สวี่ชิวเอ่ยถาม ผู้ป่วยขาเป๋กัดฟัน คอเกร็งจนแดงถึงจะโพล่งออกมาประโยคหนึ่ง “ตอนที่ผมเล่นบอล ขาได้รับบาดเจ็บ ทำไมถึงให้ผมไปตรวจเลือด?”

“กระดูกหักตรวจเลือดก็ว่าไปอย่าง ผมเพิ่งจะดูรายการค่าใช้จ่ายมา ตรวจเลือดทีเดียวก็สองร้อยกว่า!”

“นี่มันรังแกคนซื่อไม่ใช่เหรอ!”

สวี่ชิวเข้าใจขึ้นมา เขาพยักหน้า แล้วกล่าว “ขอโทษด้วยครับ ผู้ป่วยเยอะเกินไป ผมไม่ได้อธิบายให้คุณเข้าใจ” สวี่ชิวให้ผู้ป่วยขาเป๋ถกขากางเกงขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นก็กดลงบนข้อเท้าของผู้ป่วย “เจ็บ!”

“แล้วข้างบนตรงนี้ล่ะครับ?” สวี่ชิวเปลี่ยนที่กดอีกครั้ง “ก็เจ็บ!”