บทที่ 359: หลังจากมีความหวัง ก็คือความสิ้นหวังอีกครั้ง!

ใบหน้าของหัวหน้าฮั่วเขียวคล้ำ “นายนี่มันจะ杠กับโรคครอยตส์เฟลดต์-จาค็อบไปถึงไหน?” เสี่ยวหลิวกล่าวอย่างขอโทษ “หัวหน้าครับ ผมพยายามควบคุมตัวเองอย่างมากแล้ว แต่ผู้ป่วยคนนี้เข้ากันได้กับการวินิจฉัยโรคครอยตส์เฟลดต์-จาค็อบอย่างสมบูรณ์แบบจริงๆ…”

หลังจากถูกใช้เป็นตัวอย่างในทางลบและถูกวิพากษ์วิจารณ์แล้ว เสี่ยวหลิวก็ได้ทำการตรวจสอบตนเองอย่างลึกซึ้ง ถึงขนาดที่ว่าในช่วงกลางเขาได้พบกับผู้ป่วยหลายรายที่มีอาการแสดงคล้ายคลึงกับโรคครอยตส์เฟลดต์-จาค็อบ ก็ล้วนแต่ตัดโรคครอยตส์เฟลดต์-จาค็อบออกไปก่อนเป็นอันดับแรก เช่น ผู้ป่วยรายหนึ่งเมื่อหลายวันก่อน อาการหลักคือลิ้นยื่นออกมาสามชั่วโมง ไม่สามารถหดกลับเข้าไปในช่องปากได้เอง ตอนที่เพิ่งจะส่งมาถึง เสี่ยวหลิวยังนึกว่าเป็นผู้ใหญ่ที่ใจยังเป็นเด็กอยู่เลย ต่อมาหลังจากซักประวัติและตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้ว เขาก็งงยิ่งกว่าเดิม ผู้ป่วยรายนั้นเมื่อหลายวันก่อนได้กินอาหารที่ไม่สะอาดเข้าไป เริ่มมีอาการคลื่นไส้อาเจียน ระหว่างนั้นก็ได้ซื้อยามากินเอง ก่อนที่จะมาตรวจก็ไม่ได้กินข้าวมาแล้วหนึ่งวัน สามชั่วโมงก่อนมาปรากฏอาการลิ้นยื่นออกมาไม่สามารถหดกลับได้

ทว่า หลังจากที่เสี่ยวหลิวตรวจอย่างละเอียดแล้ว ก็ไม่พบความผิดปกติอะไร กลับดูออกจะคล้ายกับอาการแสดงของสมองอักเสบมากกว่า และเมื่อสืบไปถึงอาหารที่ไม่สะอาด ก็พบว่าเป็นเนื้อวากิวชั้นเลิศที่ผู้ป่วยสั่งมาจากต่างประเทศเป็นพิเศษ แม่ของผู้ป่วยเสียดาย ไม่อยากให้เสียของ จนกระทั่งหลายวันก่อนที่ลูกชายเสียชีวิตแล้วถูกทิ้งลงถังขยะ เธอถึงได้แอบเก็บกลับมาต้มเป็นซุปเนื้ออีกหม้อ…

เนื้อวัว, สมองอักเสบที่น่าสงสัย และอาการยื่นลิ้นออกมา — ทั้งหมดนี้เชื่อมโยงได้กับปฏิกิริยาของระบบนอกพีระมิดัลอีก นี่ก็ชี้ไปทางโรคครอยตส์เฟลดต์-จาค็อบอีกครั้ง!

เมื่อสอบถามแพทย์คนอื่น รวมถึงผู้บังคับบัญชา ทุกคนต่างก็รู้สึกว่าน่าเหลือเชื่อ — ลิ้นยื่นออกมาแล้วไม่สามารถหดกลับได้… อาการเช่นนี้พวกแพทย์ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มตรวจจากจุดไหนดี จึงเรียกแพทย์จากหลายแผนกมาประชุมปรึกษา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ข้อสรุปอะไร แพทย์จากแผนกอื่นๆ เปิดดูเวชระเบียนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เงยหน้าขึ้นมองแพทย์เฉพาะทางเสี่ยวหลิว พร้อมความรู้สึกว่า… โรคนี้เหมือนกับโรคครอยตส์เฟลดต์-จาค็อบจริงๆ!