บทที่ 368: ความจนปัญญาของการแพทย์ โรคร้ายระยะสุดท้ายยังจะมีจุดเปลี่ยนอีกหรือ?

สวี่ชิวไม่ได้สนใจรายละเอียดเหล่านี้ และกล่าวต่อไป “การรักษาในลำดับถัดไป ตกลงแล้วจะทำอย่างไร” สำหรับผู้ป่วยที่ใกล้จะเป็นโรคระยะสุดท้ายเช่นนี้ โดยทั่วไปแล้วมีสองวิธี หนึ่ง การรักษาแบบประคับประคอง หรือที่เรียกว่าการดูแลแบบประคับประคองระยะท้าย คือในระยะสุดท้ายของชีวิต พยายามเพิ่มคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยให้ได้มากที่สุด ให้พวกเขาจากไปอย่างมีศักดิ์ศรี, สบาย และสงบ นี่คือแผนการที่พบบ่อยในวอร์ดข้าราชการ ผู้ป่วยที่นอนอยู่ในไอซียูท่านนั้น ขอเพียงแค่ยังมีลมหายใจ ยังไม่เสียชีวิตทางการแพทย์ ก็จะได้รับการรักษาฟรี ครอบครัวก็จะได้รับเงินบำนาญเพิ่มอีกส่วนหนึ่ง

วิธีที่สอง กลับแพร่หลายกว่าในครอบครัวทั่วไป พูดง่ายๆ ก็คือ สั่งยาให้หน่อย, พาผู้ป่วยกลับไปดูแลที่บ้าน จะตายหรือจะอยู่, จะดีหรือจะร้าย ก็อาศัยยาไม่กี่เม็ดนั้นประคองไว้ หากฐานะทางบ้านของฟ่านฟู่กั๋วไม่ดี ก็ทำได้เพียงเลือกวิธีที่สองเท่านั้น แต่จากลูกๆ ที่อยู่ข้างนอกห้องประชุมก่อนหน้านี้ แต่ละคนล้วนแต่งตัวดูดี คนที่ใส่นาฬิกาก็ยังเป็นโรเล็กซ์ ด้านการเงินน่าจะไม่มีปัญหาใหญ่อะไร ที่สำคัญก็อยู่ตรงที่ นอกจากลูกสาวคนเล็กสุดแล้ว คนอื่นๆ ดูเหมือนจะไม่เต็มใจที่จะเสียเงินเพิ่ม

อย่างไรก็ตาม นี่คือปัญหาที่ทิ้งไว้ให้ญาติ สวี่ชิวในฐานะแพทย์ ได้ทำในสิ่งที่สามารถทำได้จนถึงที่สุดแล้ว ส่วนอำนาจในการตัดสินใจหลังจากยืนยันผลวินิจฉัยแล้ว ก็ควรจะคืนให้กับญาติแล้ว “รออีกสองสามวันให้ผลการรักษาจางลงไปแล้ว, ผลตรวจไวรัสโรคหัดเป็นบวก ก็จะสามารถทำการวินิจฉัยสุดท้ายได้แล้ว” แม้ว่าโรคสมองอักเสบกึ่งเฉียบพลันชนิดลุกลามทั่วสมองจะใกล้เข้ามาแล้ว แต่สวี่ชิวก็ยังคงต้องใช้หลักฐานที่แน่ชัดในการพูด

…

หลายวันต่อมา เมื่อทำการตรวจเซรุ่มและน้ำไขสันหลังอีกครั้ง ก็ได้พบแอนติบอดี IgG ของไวรัสโรคหัดที่มีค่าไตเตอร์สูงอย่างยิ่งจริงๆ ณ จุดนี้ การวินิจฉัยของฟ่านฟู่กั๋วก็ได้ข้อสรุปแล้ว ในวินาทีที่ผลออกมา แพทย์ของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ต่างก็รู้สึกเสียดาย ใช้เวลาไปนานขนาดนี้ การดำเนินของโรคที่พลิกผันเช่นนี้ สุดท้ายกลับยังไม่สามารถช่วยชีวิตไว้ได้… ทว่า ที่มากกว่านั้นคือความตกตะลึง ฟ่านฟู่กั๋วเคยเป็นโรคหัดจริงๆ และเป็นตอนอายุสิบสองปี พอดีก็คือสองปีก่อนที่จะมีการเผยแพร่วัคซีนโรคหัด ตอนนี้เขาอายุเจ็ดสิบสองปีแล้ว ใครจะไปคาดคิดได้ว่า ไวรัสโรคหัดจะซ่อนตัวอยู่ในร่างกายของเขานานถึงหกสิบปี และเพิ่งจะมาแสดงอาการในวันนี้ ประวัติการเจ็บป่วยในอดีตที่ยาวนานขนาดนี้ ไม่มีแพทย์คนไหนสามารถสืบค้นไปถึงได้ หากไม่ใช่สวี่ชิว หากไม่มีเขาคอยเตือนว่าไวรัสโรคหัดได้ถูกมาตรการรักษาก่อนหน้านี้บดบังไว้ชั่วคราว บางทีจนกระทั่งผู้ป่วยเสียชีวิตแล้วทำการชันสูตร ถึงจะสามารถค้นพบตัวการที่แท้จริงได้