บทที่ 386: ประโยคที่น่าสะเทือนใจที่สุดในโรงพยาบาล

เมื่อสวี่ชิวมาถึง หน้าห้องผู้ป่วยของจางซานก็มีคนกลุ่มใหญ่ยืนมุงกันอยู่แล้ว ตำรวจสองนายที่เข้าเวรผลัดกันเฝ้า, พยาบาลน้อยสองสามคน, และยังมีชาวบ้านจากหมู่บ้านเดียวกันอีกไม่น้อย เสียงลิฟต์ดังขึ้น ผู้อำนวยการลิ่นก็รีบวิ่งมาเช่นกัน เมื่อเห็นสวี่ชิว ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย ถามอย่างหอบเหนื่อย “ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง”

“เพิ่งมาถึงครับ” สวี่ชิวส่ายหน้า

แต่เมื่อทั้งสองมาถึง ฝูงชนหน้าห้องผู้ป่วยก็ยอมเปิดทางให้ในที่สุด สวี่ชิวจึงได้เห็นผู้ป่วยที่ถูกล้อมอยู่ตรงกลาง ไม่ใช่จางซาน แต่เป็นเด็กชายวัยหกขวบที่ถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินนานกว่าครึ่งเดือนคนนั้น

“อ้วก!” เด็กชายหน้าซีดเผือด รูม่านตาไม่โฟกัสราวกับไร้วิญญาณ เขาล้มลงบนพื้นและอาเจียนอย่างรุนแรง “คุณหมอสวี่ รีบมาดูหน่อยค่ะ เด็กคนนี้เป็นอะไรไป!” พยาบาลน้อยเห็นผู้ช่วยชีวิตมาถึงในที่สุด หัวใจที่แขวนอยู่ก็วางลงได้ ผู้อำนวยการลิ่นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่ไม่ใช่จางซาน... การผ่าตัดของสวี่ชิวไม่มีทางผิดพลาดได้อยู่แล้ว ถ้าจางซานเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาในตอนนี้ ต้องเป็นเพราะเขาดูแลหลังผ่าตัดได้ไม่ดีแน่นอน นี่ก็เป็นสาเหตุที่เขารีบร้อนมาอย่างตื่นตระหนก เมื่อเห็นว่าจางซานยังไม่เป็นอะไร เขาก็วางใจ

“อาเจียน? แถมยังเป็นอาเจียนพุ่ง... จากระบบประสาทส่วนกลางเหรอ?” ผู้อำนวยการลิ่นเหลือบมองเด็กชาย วินิจฉัยเบื้องต้น นี่มันเข้าทางวิชาเฉพาะทางของเขาพอดี สวี่ชิวกลับไม่ได้ด่วนสรุป เขาเดินฝ่าฝูงชนไปอยู่ตรงหน้าผู้ป่วย