บทที่ 385: รางวัลระดับ A+, สุดยอดอาวุธในการผ่าตัดเปิดกะโหลก!

ที่นี่บริสุทธิ์มาก หวังเซิ่งเต๋อไต่เต้ามาจากแนวหน้า มีความทะเยอทะยาน มีความฝัน ตั้งใจที่จะสร้างโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ให้เป็นโรงพยาบาลที่มุ่งเน้นการรักษาและช่วยชีวิตผู้คน ดังนั้น การแก่งแย่งชิงดีภายในโรงพยาบาลจึงมีน้อยมาก แม้จะมีการโต้เถียงกัน ก็มักจะเป็นเรื่องแผนการผ่าตัดของผู้ป่วยเสียมากกว่า บรรยากาศในแผนกฉุกเฉินยิ่งร่าเริง ทุกวันจะมีคนจากแผนกอื่นมาตะโกนเรียก “คุณหมอสวี่”

“คุณหมอสวี่” เพื่อมาขอความช่วยเหลือ ภายในแผนกฉุกเฉิน หวังฝานและโจวหัวถึงกับทำตารางบันทึกขึ้นมาโดยเฉพาะ เพื่อทำเครื่องหมายจำนวนครั้งที่แต่ละแผนกมาขอความช่วยเหลือในแต่ละเดือน ตารางขอความช่วยเหลือนี้ยังใช้กับแพทย์ในแผนกฉุกเฉินด้วย ในอันดับการขอความช่วยเหลือของเดือนที่แล้ว หวังฝานครองอันดับหนึ่ง เรียกใช้สวี่ชิวไปสิบหกครั้ง เฉลี่ยแล้วสองวันครั้ง

เมื่อหลุดพ้นจากความวิตกกังวลเรื่องการเรียนจบปริญญาเอกล่าช้า อวิ๋นเหมยถึงได้พบว่า ทุกคนในแผนกฉุกเฉินดีกับเธอมาก ความสัมพันธ์ของผู้คนที่นี่เรียบง่ายกว่ามาก การตะโกนเรียกหวังฝานไปล้วงอุจจาระให้คนไข้ทุกวัน จริงๆ แล้วมันสนุกมาก ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ ตอนนี้หวังฝานได้สถาปนาตัวเองเป็น “เจ้าชายน้อยแห่งการเย็บแผล” และไม่ยอมทำงานล้วงอุจจาระอีกต่อไปแล้ว

“จริงๆ แล้ว ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งค่ะ” อวิ๋นเหมยยิ้มอย่างขมขื่น เธอพูดต่อ “เมื่อก่อนฉันคิดว่าโรงพยาบาลอำเภอเป็นที่ที่เรียบง่าย ผู้อำนวยการและผู้บริหารที่นั่นน่าจะต้อนรับแพทย์ที่ได้แชมป์ประเภททีมจากการแข่งขันมีดหมอที่มีชื่อเสียงและจบปริญญาเอกอย่างฉันไปทำงาน แต่ตอนที่กลับบ้านเกิดช่วงปีใหม่ปีนี้ ฉันถึงได้รู้ว่าฉันคิดผิด! โรงพยาบาลอำเภอที่แท้จริง หัวหน้าแผนกจะรู้สึกว่าอีกสองปีตำแหน่งของเขาจะไม่มั่นคง เงินรางวัลผลงานก็จะถูกฉันแบ่งไปครึ่งหนึ่ง ดังนั้นเขาจะพยายามกดดันคนเก่งอย่างสุดชีวิต ขัดขวางการเลื่อนตำแหน่ง เพื่อรักษาตำแหน่งของตัวเองไว้ ยิ่งไปกว่านั้น ทันทีที่คุณได้เงินเยอะขึ้น แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่ควรจะได้รับ เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็จะหาทางกลั่นแกล้งสารพัด... โรงพยาบาลอำเภอเต็มไปด้วยเด็กเส้น ถ้าฉันไปที่นั่น ตำแหน่งอาจจะยังสู้ญาติห่างๆ ของผู้อำนวยการไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการรักษาเลย ด้วยปากที่ไม่ค่อยดีของฉัน แค่ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานก็อาจจะเอาไม่รอดแล้ว”

เมื่อพูดถึงหัวข้อนี้ สีหน้าของทุกคนก็เคร่งขรึมลงหลายส่วน หวังผิงกล่าว “บ่อน้ำตื้นมักมีเต่าเยอะ ศาลเจ้าเล็กมักมีลมแรง จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่โรงพยาบาลอำเภอหรอก โรงพยาบาลหลายแห่ง ไม่สิ ควรจะพูดว่าทุกวงการ จริงๆ แล้วก็เหมือนกันหมด” ผู้อำนวยการลิ่นส่ายหน้ายิ้มๆ “ดังนั้นคนไม่มีเส้นสายก็ยังต้องไปเมืองใหญ่, โรงพยาบาลใหญ่ ถึงแม้ว่าที่นั่นอาจจะไม่ได้ดีกว่าโรงพยาบาลอำเภอสักเท่าไหร่ แต่ อย่างน้อยเวทีก็ใหญ่กว่า ทรัพยากรก็เยอะกว่า พวกเด็กเส้นก็ไม่มีเวลามาใส่ใจคนธรรมดาหรอก” ผู้อำนวยการในที่นี้ส่วนใหญ่ล้วนไต่เต้าขึ้นมาจากระดับรากหญ้าทีละก้าว ความขมขื่นในใจนั้น เข้าใจอย่างลึกซึ้ง ถ้าพวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอ วันนี้อาจจะยังเป็นแค่แพทย์เฉพาะทาง หรือเป็นรองหัวหน้าแผนกที่ไม่สามารถเลื่อนตำแหน่งต่อไปได้อีก แต่ในที่ที่ใหญ่กว่า เหล่าเทพเซียนสู้รบกัน ก็ไม่มีเวลามาสนใจมนุษย์เดินดินอย่างพวกเขา