บทที่ 390: มองปร๊าดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง! คนไข้จอมเสแสร้ง!

เวลาเก้าวัน นานพอที่จะพาเด็กชายวัยสองขวบกว่าไปได้ทุกที่ หรืออาจจะถูกทารุณจนสูญเสียความทรงจำในอดีตไปแล้ว หากจางซานยังไม่ฟื้นขึ้นมาอีก ผ่านไปอีกไม่กี่เดือน เกรงว่าเอ้อร์หว่าจะไม่มีวันได้กลับมาอีกแล้ว...

“คุณหมอสวี่!” เมื่อเห็นสวี่ชิวมาถึง สองพ่อลูกก็รีบลุกขึ้น ตำรวจหญิงอวี๋ปิงชิงก็ทักทายเช่นกัน ช่วงเวลาทองของการฟื้นตัวหลังผ่าตัดได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่จางซานก็ยังไม่ฟื้นคืนสติอย่างสมบูรณ์... จริงๆ แล้วฝ่ายตำรวจก็ใกล้จะถอดใจแล้ว เพียงแต่ ในใจของเธอรู้สึกเสียดายเล็กน้อย อุตส่าห์ช่วยชีวิตกลับมาได้ ผลปรากฏว่าผู้ต้องสงสัยกลับไม่สามารถให้ความร่วมมือในการสืบสวนได้! เป็นอย่างที่คิดจริงๆ บาดแผลที่เกิดจากแท่งเหล็กทะลุศีรษะยังคงรุนแรงเกินไป แม้แต่สวี่ชิวในตำนานก็ยังหมดหนทาง

“ราวด์วอร์ดครับ” สวี่ชิวพยักหน้าเป็นการตอบรับ แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องผู้ป่วย เหล่าแพทย์ก็ทยอยกันเดินตามเข้าไป

จางซานพักอยู่ห้องผู้ป่วยสามคน นอกจากเขาแล้ว ยังมีอีกสองคน ซึ่งก็เป็นคนไข้ของสวี่ชิวเช่นกัน อย่างไรก็ตาม คนไข้สองคนนั้นกลับมีอาการฟื้นตัวที่ดีมาก เมื่อเห็นสวี่ชิวเข้ามา ทั้งสองคนก็รีบปีนลงจากเตียง “คุณหมอสวี่ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้!” คุณยายที่พูดสำเนียงตะวันตกเฉียงเหนืออย่างหนักยิ้มจนเห็นรอยย่นเต็มใบหน้า “โรงพยาบาลอื่นบอกว่าฉันไม่มีทางรอดแล้ว มีแต่คุณหมอสวี่ที่กล้าผ่าตัดให้ ถึงได้ช่วยชีวิตฉันไว้ได้!” ชายวัยกลางคนอายุห้าสิบกว่าอีกคนกล่าวอย่างซาบซึ้ง

สวี่ชิวเผยรอยยิ้มจางๆ “คุณย่าครับ อาการของคุณย่าคงที่มากแล้ว พรุ่งนี้ก็ให้ลูกชายมาทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับ”