บทที่ 391: จอมมารแห่งบทความวิชาการ!

สวี่ชิวดูแบบประเมินการทำงานที่เพิ่งกรอกเสร็จ แล้วกล่าว “รายการประเมิน มีเพียงส่วนที่เกี่ยวข้องกับสมองส่วนข้าง, สมองส่วนหน้า, และสมองส่วนท้ายทอยเท่านั้นที่สอดคล้องกับหลักเหตุผล ส่วนที่เหลือ ดูเหมือนจะรุนแรง แต่จริงๆ แล้วมั่วซั่วไปหมด ร่องรอยของการแสดงเห็นได้ชัดเกินไป”

อวี๋ปิงชิงนึกขึ้นได้ทันที “คุณหมอสวี่ หมายความว่า... เขาแกล้งทำเหรอคะ?” เหล่าแพทย์ก็ตกใจไม่แพ้กัน รายละเอียดเชิงปริมาณเหล่านี้ พวกเขามองไม่เห็นปัญหาอะไรเลย ประสาทวิทยาแต่เดิมก็เป็นสาขาวิชาที่มีกำแพงสูงชันอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เรียกผู้อำนวยการลิ่นจากแผนกศัลยกรรมสมองมา ก็เกรงว่าเขาคงไม่กล้าตัดสินว่าผู้ป่วยโกหก

การที่สวี่ชิวกล้าพูดเช่นนี้ แบบประเมินการทำงานจริงๆ แล้วเป็นเพียงข้ออ้าง สิ่งที่เขาใช้เป็นหลักฐานที่แท้จริง คือประสบการณ์การระบุตำแหน่งความเสียหายของการทำงานของสมองระดับปรมาจารย์ต่างหาก กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เขาสามารถควบคุมการผ่าตัดได้อย่างแม่นยำอย่างยิ่ง สามารถระบุตำแหน่งทุกส่วนที่ควรจะเสียหายและส่วนที่ไม่ควรได้รับผลกระทบได้อย่างร้อยเปอร์เซ็นต์... นอกจากสวี่ชิวแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถทำเช่นนี้ได้อีก

หวังผิงรู้ดีถึงความสามารถของสวี่ชิว เขากอดอกเดินไปข้างๆ อวี๋ปิงชิง แล้วกล่าว “การผ่าตัดไม่มีปัญหาแน่นอน ในเมื่อคนไข้ยังไม่ฟื้น ปัญหาก็ต้องอยู่ที่ตัวเขาเองแล้วล่ะ...”

อวี๋ปิงชิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย ดูเหมือนจางซานจะได้รับความเสียหายทางสมองจริงๆ นี่นา แล้วพวกหมอรู้ได้อย่างไรว่าเขากำลังแสดงละครอยู่ เพียงเพราะการผ่าตัดนี้เป็นฝีมือของสวี่ชิว แล้วเขาบอกว่าคนไข้กำลังเสแสร้งงั้นหรือ? หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อวี๋ปิงชิงก็เหลือบมองใบหน้าของสวี่ชิว อืม คนไข้ต้องโกหกแน่นอน