บทที่ 392: สะเทือนวงการวิชาการ! วันที่เปลี่ยนโฉมหน้าวงการแพทย์!

สวี่ชิวพยักหน้า “ผมกลับไปแผนกผู้ป่วยนอกก่อนนะครับ” ตารางเวลาของเขาแน่นมาก ไม่ใช่แผนกผู้ป่วยนอก ก็คือห้องผ่าตัด ไม่มีเวลามาจัดการเรื่องบทความวิชาการจริงๆ เขียนเสร็จแล้วก็โยนให้คนทำงานจัดการต่อก็พอ

“ได้ แต่ว่าคุณจะส่งไปวารสารไหนบ้าง...” หวังผิงยังถามไม่ทันจบ ก็เห็นว่าบนหน้าแรกของบทความทุกฉบับมีชื่อวารสารที่จะส่งตีพิมพ์ระบุไว้แล้ว ก็ถึงกับตกตะลึง SCI The Lancet และยังมีวารสารการแพทย์ชั้นนำระดับนานาชาติอย่าง BMJ, JAMA อีกด้วย นอกจากนี้ยังมีวารสารการแพทย์ในประเทศอีกไม่น้อย

หวังผิงถึงกับตาค้าง SCI ก็แล้วไป สำหรับคนระดับสวี่ชิวแล้ว การเขียนบทความ SCI ในฐานะผู้เขียนหลักแม้จะไม่ถึงกับง่ายเหมือนกินข้าวดื่มน้ำ แต่ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร แต่... The Lancet?! ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นบทความวิชาการด้านศัลยกรรมโดยเฉพาะ! ในประเทศมีคนเขียนบทความ The Lancet ที่เป็นเรื่องเป็นราวได้ไม่กี่คนเองนะ!

“ผมขอดูหน่อย ขอดูหน่อย สวี่ชิวคุณไปทำงานของคุณก่อนเถอะ...” หวังผิงกลืนน้ำลาย เขาไม่รู้ว่าสวี่ชิวจากไปเมื่อไหร่ ทั้งร่างจมดิ่งลงไปในบทความเหล่านั้น จนกระทั่งพยาบาลมาเรียกเขาไปประชุม หวังผิงถึงเพิ่งจะรู้สึกตัวตื่นจากภวังค์แห่งบทความ บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง นี่... เขียนเสร็จในไม่กี่วันเนี่ยนะ? บทความทุกฉบับ มีความเป็นมืออาชีพจนไม่น่าเชื่อ ราวกับเป็นสารคดีทางการแพทย์ที่น่าเบื่อหน่ายเรื่องแล้วเรื่องเล่า... และ ไม่ใช่การบันทึกเรื่องราวในปัจจุบัน แต่เป็นการใช้สำนวนของคนในอนาคต บันทึกเหตุการณ์ต่างๆ ของคนในอดีต ราวกับเป็นการวิเคราะห์การผ่าตัดเหล่านี้จากมุมมองของพระเจ้า หวังผิงรู้สึกเหมือนตัวเองได้เปิดประตูบานใหม่สู่โลกแห่งศัลยกรรม! เหลือเชื่อเกินไปแล้ว ล้ำเลิศเกินไปแล้ว! บทความสิบเจ็ดฉบับนี้ ไม่จำเป็นต้องขัดเกลาเลยแม้แต่น้อย ส่งตีพิมพ์ได้ทันที ถ้ามีสักฉบับถูกตีกลับ หรือถูกติงว่า "แก้ไขเล็กน้อย"

"แก้ไขใหญ่" หวังผิงสามารถกินบทความฉบับนั้นเข้าไปได้เลย!