บทที่ 408: ผลลัพธ์ของการรักษาโดยคนนอกวงการ: ตาบอด!

ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็มาถึงแผนกกุมารเวชศาสตร์ที่อยู่ติดกับแผนกสูตินรีเวช แผนกกุมารเวชศาสตร์ถือเป็นหนึ่งในแผนกที่น่าสังเวชที่สุดของโรงพยาบาล น่ารังเกียจยิ่งกว่าแผนกห้องปฏิบัติการที่ต้องส่องกล้องจุลทรรศน์ดูปัสสาวะอุจจาระทั้งวันเสียอีก นี่ก็เป็นสถานที่เดียวที่แม้แต่เพื่อนร่วมวงการเข้าไปก็ยังไม่กล้าพูดจาพล่อยๆ อย่างผู้อำนวยการเจิ้ง เขาเองก็เป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจ ตอนที่ลูกสาวเพิ่งคลอด ก็ยังต้องวิ่งไปแผนกกุมารเวชศาสตร์อยู่บ่อยๆ เป็นห่วงแทบตาย ตอนเช้าบอกว่าจู่ๆ ก็ร้องไห้ กุมารแพทย์ดูแล้วก็แค่หิว ตอนบ่ายไปหาอีก บอกว่าไม่ยอมนอน ผลปรากฏว่าต้องเปลี่ยนผ้าอ้อม ความรักทำให้สติปัญญาเสื่อม!

“ข้างหน้านี่แหละค่ะ” หลีเสวี่ยนำทางอยู่ข้างหน้า เคาะประตู สวี่ชิวเหลือบมองเข้าไปในห้องผู้ป่วย อาการของเด็กหญิง น่ากลัวกว่าที่บรรยายไว้ในประวัติผู้ป่วยเสียอีก บนผ้าปูที่นอนสีขาวสามารถมองเห็นคราบเลือดได้ไม่น้อย ไม่ต้องพูดถึงผิวหนัง บริเวณต่างๆ ล้วนมองเห็นเลือดออก และบางครั้งก็มีเลือดซึมออกมาจากบางที่ ผมจับตัวเป็นก้อน เลือดที่แข็งตัวเป็นแผ่นใหญ่ๆ หลุดลอกออกได้ง่าย เห็นได้ชัดว่า หนังศีรษะของเธอก็ไม่รอดพ้นเคราะห์กรรมเช่นกัน กำลังมีเลือดออกโดยไม่ทราบสาเหตุ

“ให้ยาสงบประสาทแล้ว?” สวี่ชิวมาถึงข้างเตียง เด็กหญิงยังคงนอนหลับอย่างสงบ แม่ของเด็กหญิงเงยหน้าทั้งน้ำตา เมื่อเห็นใบหน้าของสวี่ชิว ก็ตกใจไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่ว่าไปตามแพทย์อาวุโสมาหรอกหรือ? ทำไมถึงมีคนหนุ่มขนาดนี้มา “ใช่ค่ะ ให้ยาเมทิลเพรดนิโซโลนสองมิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัวหนึ่งกิโลกรัม แล้วก็อิมมูโนโกลบูลิน อาการทางจิตถูกกดลงไปแล้วค่ะ อาการเลือดออกก็ทุเลาลงบ้างแล้ว” พยาบาลที่ดูแลเตียงซึ่งเพิ่งมาถึงรีบรายงานสถานการณ์ล่าสุด นี่คือสภาพหลังจากที่เลือดออกทุเลาลงแล้วเหรอ?

“ผมจะตรวจร่างกายให้สักสองสามอย่างนะครับ” สวี่ชิวบอกกับแม่ของเด็กหญิง จากนั้นก็สวมถุงมือ แล้วหยิบผิวหนังของผู้ป่วยขึ้นมา ผิวหนังเฉพาะที่สมบูรณ์ดี สีปกติ หลังจากเช็ดด้วยสำลีชุบน้ำเกลือก็ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ แต่เมื่อประสบการณ์การคลำผิวหนังระดับปรมาจารย์ถูกกระตุ้น สวี่ชิวก็ยังคงได้รับข้อมูลบางอย่างที่ปกติไม่สามารถตัดสินได้ อย่างแรก ผิวหนังของเด็กหญิงไม่มีร่องรอยการแพ้ ดังนั้นโรคหลอดเลือดอักเสบที่พบบ่อยในเด็กอย่างโรค ฮีโนค-เชินไลน์ เพอร์พูราจึงสามารถตัดออกไปได้ ที่สำคัญที่สุดคือ... ในระหว่างการคลำ สวี่ชิวพบว่าความยืดหยุ่นใต้ผิวหนังข้างๆ หัวตาขวานั้นไม่สม่ำเสมอกัน บางแห่งตึง แต่บางส่วนกลับค่อนข้างหย่อนยาน นี่ทำให้สวี่ชิวระแวดระวังขึ้นมา เขาคลำอย่างละเอียด เมื่อออกแรงกดเบาหนักต่างกันไป ผิวหนังดูเหมือนจะยุบๆ พองๆ เล็กน้อย ราวกับเป็นฟองอากาศเล็กๆ “นี่มัน...” ข้างล่างมีรอยบุบ หรือว่ายุบลงไป? หรืออาจจะเป็น โพรงอากาศ?

หลีเสวี่ยตระหนักว่าสวี่ชิวค้นพบบางอย่าง เธอก็ทำตามสวี่ชิว ลองคลำๆ บริเวณเดียวกัน แล้วก็เอามือไพล่หลังอย่างเงียบๆ คลำไม่เจออะไรเลย... น่าอายจัง!