บทที่ 407: สองสายธารน้ำตาโลหิต, คนไข้ที่ไร้ทางแก้

ที่นี่ก็พอจะมองเห็นความแตกต่างระหว่างวงการแพทย์กับวงการอื่นได้ แพทย์ทั่วไป กว่าจะได้ก้าวเข้าสู่แวดวงคลินิกอย่างแท้จริง เริ่มหาเงินได้ โดยพื้นฐานแล้วก็อายุยี่สิบหก, ยี่สิบเจ็ดปีแล้ว กลุ่มหัวกะทิ เงินเดือนน่าจะอยู่ที่สองสามหมื่น ในขณะที่คนระดับหัวกะทิในวัยเดียวกัน วงการการเงินเงินเดือนเดือนละแสนยังถือว่าต่ำไปด้วยซ้ำ หรือแม้กระทั่งผู้แทนยาในวงการแพทย์เดียวกัน ถงเหยียนก็ยังทำเงินได้สามถึงห้าหมื่น เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบห้าปี และนี่ยังเป็นค่าตอบแทนหลังจากถูกลดตำแหน่งแล้ว

“เยอะเหรอคะ ก็ไม่เยอะเท่าไหร่นะคะ สองปีก่อนอยากจะซื้อบ้านในหลินไห่ยังพอไหว แต่ปีนี้ราคาบ้านพุ่งกระฉูด เงินเดือนตามไม่ทันราคาบ้านที่สูงขึ้นเลยค่ะ...” ถงเหยียนจ้องมองสวี่ชิวอย่างมีความหมาย เดิมทีบ้านในหลินไห่ไม่ได้แพง ผลปรากฏว่ามีสวี่ชิวโผล่ขึ้นมา โรงพยาบาลหลินไห่กลายเป็นจุดสนใจระดับนานาชาติ บริเวณโดยรอบยิ่งมีการสร้างสวนวิทยาศาสตร์, เขตอุตสาหกรรม ศักยภาพในอนาคตมีไม่จำกัด ไม่ให้ราคาขึ้นก็ยาก

สวี่ชิวส่ายหน้าอย่างจนใจ เขาอย่างมากก็แค่จัดการเรื่องในวงการแพทย์ได้ วงการอสังหาริมทรัพย์คงไม่ถึงตาเขาเข้าไปยุ่ง “เงินเดือนขนาดนี้ไม่สูงจริงๆ นั่นแหละ” สวี่ชิวยืนยัน ถงเหยียนแทบจะสำลัก คุณถามเงินเดือนฉันก็เพื่อจะมาข่มฉันเหรอ?

ทันใดนั้นสวี่ชิวก็พูดขึ้นมาอีก “ผมมีโอกาสให้เงินเดือนคุณเพิ่มเป็นสองเท่า คุณจะลองดูไหม?” สายตาที่เหม่อลอยของถงเหยียนพลันระแวดระวังขึ้นมาทันที “หมายความว่ายังไงคะ คุณจะช่วยกลุ่มบริษัทอื่นดึงตัวฉันเหรอ? เรื่องนี้ถ้าแดงขึ้นมา ฉันก็ไม่ต้องอยู่ในวงการนี้แล้ว”

“ไม่ ไม่ใช่กลุ่มบริษัทอื่น ผมก็กำลังจะพัฒนายาใหม่เหมือนกัน”