บทที่ 406: ช่วยฉันที ฉันยอมให้คุณจัดการทุกอย่างเลยได้ไหม!

แขกที่ไม่ได้รับเชิญในครั้งนี้ ถงเหยียนที่แต่งหน้าอ่อนๆ ยิ้มระรื่นพิงอยู่ที่ประตู กอดอกแล้วกล่าว “คุณหมอสวี่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” สวี่ชิวบีบผิวหนังบนแขนตัวเองอีกครั้ง ยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม “อืม” ไม่กี่วันก่อนเพิ่งจะกินข้าวกับเกาเพ่ยอันไป ได้ข้อมูลของกานอันหนิงมาบ้าง ฮุยหนิงก็ส่งคนมาแล้วงั้นหรือ?

“เข้ามาได้ไหมคะ?” ถงเหยียนเอียงคอ ถามอย่างอ่อนโยน “ไม่ได้”

“งั้นฉันไม่สนแล้ว” ถงเหยียนสวมรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามา ซึ่งแตกต่างจากความประหม่าของเหมียวเยว่ เธอเดินไปนั่งลงบนโซฟาตามใจชอบ ค้ำคางแล้วกล่าว “คุณหมอสวี่คะ คุณนี่เลื่อนตำแหน่งเร็วเกินไปแล้วนะ เมื่อก่อนฉันยังเป็นตัวแทนของมณฑลไป๋อวิ๋นอยู่เลย แค่เพราะจัดการออเดอร์ของโรงพยาบาลหลินไห่ไม่ได้ ก็ถูกลดตำแหน่งมาเป็นตัวแทนของเมืองหลินไห่แล้ว” พูดจบ เธอก็เช็ดตา ทำท่าจะร้องไห้ สวี่ชิวไม่รู้สึกอะไรกับน้ำตาของคนสวย ถ้าถงเหยียนนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด เขาก็อาจจะมองสักสองสามแวบ

“เข้าเรื่องเถอะ มาทำอะไร”

“ก็มาระลึกความหลังกับคุณไงคะ คุณเอาแต่วิ่งไปวิ่งมาระหว่างบ้านกับโรงพยาบาลทุกวัน ไม่ไปผับ ไม่มีชีวิตกลางคืนเลย ไม่เหมือนหมอสักนิด” ถงเหยียนจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า เธอไม่เข้าใจเขาจริงๆ ในรายชื่อบุคคลที่ต้องจับตามองเป็นพิเศษของฝ่ายตัวแทนฮุยหนิงต้าเซี่ย มีอยู่ไม่กี่คน คนหนึ่งคือปรมาจารย์เฉิน อีกคนคือเกาเพ่ยอัน และอีกคนก็คือสวี่ชิวที่อยู่ตรงหน้านี่แหละ