บทที่ 405: ป้ายผ้าขอบคุณหนึ่งผืน โทษจำคุกสิบสามปี!

หลังจากโจเซฟตอบตกลง เขาก็เอ่ยขึ้นมาอย่างมีนัย “คุณกลับไปบอกสวี่ชิวหน่อยนะ ว่าผมตกลงที่จะสอนนักเรียน” ผู้อำนวยการเจิ้งพยักหน้าอย่างงุนงง “อ้อ ได้ครับๆ”

หยางอวี้เอินแอบย่องเข้ามาใกล้ๆ “ศาสตราจารย์โจเซฟคะ ในที่สุดคุณก็ได้สมความปรารถนาแล้วนะคะ”

“ความปรารถนา? ความปรารถนาอะไร?”

“คุณไม่ได้อยากจะสอนหนูมาตลอดเหรอคะ ตอนนี้คุณก็ได้สอนหนูอีกแล้ว” หยางอวี้เอินกลั้นขำไว้ไม่อยู่ หน้าของโจเซฟพลันเขียวปี๋ ฉันอยากจะสอนเธอก็จริง แต่นั่นมันคือการรั้งตัวเธอไว้ที่คลีฟแลนด์คลินิก! ผลเป็นไงล่ะ ฉันกลับถูกลักพาตัวมาที่โรงพยาบาลหลินไห่เสียเอง! มันจะเหมือนกันได้ยังไง?!

“ไสหัวไป!” เมื่อเห็นศาสตราจารย์โกรธ หยางอวี้เอินก็รีบยกมือยอมแพ้ วิ่งไปถึงหน้าประตูแล้วก็หัวเราะคิกคัก “ไปแน่ค่ะ อีกสองสัปดาห์หนูก็จะไปแผนกฉุกเฉินแล้ว!”