บทที่ 404: รางวัลภารกิจ! ตำราทักษะการสอนที่หายาก!

สวี่ชิวรวบรวมรูปถ่ายและเอกสารบนโต๊ะเก็บไว้ แล้วกล่าว “ผมไม่มีลูกชาย ไม่มีหลานชาย” เกาเพ่ยอันอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปากออกมา หลังจากทานมื้อดึกเสร็จ อารมณ์ของทั้งสองคนก็ค่อนข้างหนักอึ้ง

“ผมขับรถมา จะให้ไปส่งไหม?” เกาเพ่ยอันถาม สวี่ชิวส่ายหน้า เกาเพ่ยอัน: “คุณน่าจะยังไม่มีใบขับขี่ใช่ไหม ยังไม่ได้ซื้อรถด้วย ดึกขนาดนี้แล้วคุณเรียกแท็กซี่ไม่ได้หรอก...” ขณะที่กำลังพูดอยู่ รถตู้ธุรกิจสีดำคันหนึ่งก็ค่อยๆ จอดลงข้างทาง คนขับรีบลงจากรถ โบกมือเรียก “คุณหมอสวี่ ผมมาแล้วครับ จะให้ไปส่งเลยไหมครับ?” เกาเพ่ยอันตกใจ มองคนขับทีหนึ่ง แล้วก็มองรถคันนี้ “รถประจำตำแหน่ง?” ให้ตายเถอะ! เขาทำงานมานานหลายปี ก็ยังไม่มีรถประจำตำแหน่งเลย โรงพยาบาลหลินไห่ลงทุนหนักจริงๆ! นี่มันคือการปฏิบัติต่อสวี่ชิวด้วยมาตรฐานระดับปรมาจารย์โดยสิ้นเชิง!

“ครั้งแรกที่กินข้าวกับสวี่ชิว เขายังเป็นแค่แพทย์ประจำบ้านอยู่เลย นี่แค่ปีเดียว ทำไมถึงได้เป็นรองหัวหน้าแผนกแล้วล่ะ?” เมื่อมองดูรถตู้ที่ขับจากไปไกล แววตาของเกาเพ่ยอันก็ซับซ้อนอย่างยิ่ง

...

หลังจากถึงบ้าน สวี่ชิวก็รีบเปิดหน้าต่างสรุปผลของระบบขึ้นมา “ติ๊ง!”