บทที่ 410: การรับสมัครของโรงพยาบาลหลินไห่, ศึกเทพเจ้าชนกัน!

ไม่กี่วันต่อมา หลังจากการรักษาด้วยยาโพรพราโนลอล อาการของเด็กหญิงก็ทุเลาลงจริงๆ เลือดไม่กลับมาออกอีก และอาการทางจิตก็ไม่ปรากฏขึ้นอีก แต่หลีเสวี่ยก็ยังคงมาที่ห้องทำงานด้วยความกังวลใจ “คุณหมอสวี่คะ เด็กผู้หญิงคนนี้ อาจจะมีปัญหาทางจิตจริงๆ ค่ะ”

สวี่ชิวเงยหน้าขึ้น หลีเสวี่ยยื่นใบวินิจฉัยของจิตแพทย์ให้ “โรคซึมเศร้าระดับปานกลางค่ะ” เด็กผู้หญิงอายุเจ็ดขวบ เป็นโรคซึมเศร้า?

“ตอนแรกฉันก็รู้สึกว่ามันเหลือเชื่อค่ะ ต่อมาได้คุยกับแม่ของเด็กหญิง ถึงได้ตระหนักว่าปัญหานี้รุนแรงกว่าที่เราคิด” หลีเสวี่ยถอนหายใจยาว “แม่ของเธอส่งเธอไปเรียนพิเศษเยอะมากค่ะ เด็กผู้หญิงอายุแค่เจ็ดขวบ เรียนเทควันโด, ว่ายน้ำก็แล้วไปนะ เธอยังเรียนการเงิน, บริหารธุรกิจ และปัญญาประดิษฐ์อีก... วันไปโรงเรียนพอเลิกเรียนก็ต้องไปเรียนพิเศษต่อ ส่วนวันหยุดสุดสัปดาห์ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย เด็ก ป.2 จะรู้จักคำว่าการเงินพวกนี้ได้ยังไงกันคะ?” ในที่สุดสีหน้าของสวี่ชิวก็เผยให้เห็นความประหลาดใจเล็กน้อย โรคซึมเศร้าในวัยเจ็ดขวบนั้นหายากมากอยู่แล้ว แต่การส่งเด็กวัยเจ็ดขวบไปเรียนการเงินนั้น ยิ่งหายากกว่าเพชรในตมเสียอีก

“ได้เกลี้ยกล่อมญาติหรือยัง?” สวี่ชิวถาม โรคเหงื่อเป็นเลือดยังมีอีกสาเหตุสำคัญหนึ่ง คือความเครียดทางจิตใจที่มากเกินไป หากไม่สามารถลดภาระให้เด็กคนนี้ได้ ต่อให้กินยาโพรพราโนลอลต่างข้าวก็รักษาโรคไม่หาย

หลีเสวี่ยกลับดูหนักใจ กล่าวว่า “เกลี้ยกล่อมแล้วค่ะ ฉันไปกับจิตแพทย์ พอพูดถึงเรื่องลดชั่วโมงเรียนพิเศษลงหน่อย แม่ของเธอก็แทบจะอาละวาดทันที บอกว่าที่เธอส่งเรียนน่ะน้อยแล้ว ถ้าน้อยกว่านี้อีกในอนาคตจะสู้คนอื่นไม่ได้ ลูกสาวจะเกลียดตัวเอง แล้ว... หลังจากการสังเกตและยืนยันซ้ำๆ ของจิตแพทย์ โรคทางจิตของแม่คนนี้ รุนแรงกว่าของลูกสาวเสียอีก”