บทที่ 411: ท้าทายสวี่ชิว: ฉันว่าคุณไม่เจ๋งพอ!

สายตาของเอเบลดูไม่ปกติแล้ว “เธอมาเที่ยวบินเมื่อวานนะ” อเมเลียขี้เกียจจะอธิบาย จ้องมองชายหนุ่มบนโปสเตอร์อีกครู่หนึ่ง

ในใจของเอเบลรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา กล่าวว่า “วันนี้เป็นงานรับสมัครของพวกเขาพอดี ไปร่วมสนุกกันหน่อย”

“ไปท้าตีท้าต่อยเหรอคะ?”

“เธอไปเรียนคำศัพท์แบบนี้มาจากไหนกัน แค่อยากจะไปดูระดับฝีมือของแพทย์ต้าเซี่ยเท่านั้นแหละ” เอเบลเบ้ปาก ไม่อยากจะคุยกับอเมเลียอีก ถ้าไม่ใช่อีกฝ่ายเป็นลูกสาวของประธานสมาคมการแพทย์แห่งอเมริกา เขาขี้เกียจจะมาชี้แนะด้วยตัวเอง

อเมเลียรู้สึกกังวลเล็กน้อย สวี่ชิวเพิ่งจะอายุ 25 ปี อายุน้อยขนาดนี้ก็เข้าร่วมการประชุมสุดยอดทางการแพทย์ระดับโลกแล้ว จะสามารถสู้กับพวกที่เตรียมตัวมาสิบกว่าปี หรือแม้กระทั่งยี่สิบกว่าปีเพื่อการแข่งขันระดับโลกได้จริงๆ เหรอ? อย่างเช่นญี่ปุ่น, เกาหลีใต้ และอื่นๆ ในประเทศล้วนมีช่องทางการฝึกฝนพิเศษ เริ่มคัดเลือกผู้มีความสามารถสำหรับการแข่งขันระดับโลกตั้งแต่อายุสิบเอ็ดสิบสองปี คนที่สามารถเป็นตัวแทนประเทศเข้าร่วมการแข่งขันได้ โดยพื้นฐานแล้วก็ผ่านการฝึกฝนอย่างโหดหินมาสิบกว่าปี หรืออาจจะยี่สิบกว่าปีแล้ว สมองถูกปรับให้เป็นรูปแบบของการแข่งขันระดับโลกไปโดยสิ้นเชิง สวี่ชิวอายุ 25 ปี ไปแข่งขันชิงอันดับกับ “เยาวชน” ที่อายุสูงสุด 45 ปี ประกอบกับต้าเซี่ยที่อยู่เบื้องหลังสวี่ชิว ความช่วยเหลือที่สามารถให้ได้ในสาขาการแพทย์นั้นมีจำกัดอย่างยิ่ง... แบบนี้จะสู้ได้อย่างไร?