บทที่ 412: ผู้ชายมีรอยแตกลาย!

“คุณหมอ... สวี่?” เหอไห่ตระหนักได้ว่าสวี่ชิวจะพูดอะไร เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วเลื่อนไมโครโฟนไปให้

สวี่ชิวจ้องมองโหวหนิงอย่างสงบ แล้วกล่าว “รุ่นน้องผู้หญิงที่คุณพูดถึง ชื่ออะไร?”

“เฉินเฉี่ยว” เป็นเธอจริงๆ ด้วย เหอไห่และคนอื่นๆ ก็ตกใจอย่างยิ่ง เป็นนักศึกษาฝึกงานตัวน้อยเฉินเฉี่ยวที่เคยติดตามสวี่ชิวคนนั้นเหรอ? อีกฝ่ายสอบติดปริญญาโทที่เซี่ยเหอจริงๆ แต่เพิ่งจะผ่านมานานแค่ไหนกัน เข้าเรียนได้แค่ครึ่งปีกว่าไม่ใช่เหรอ ได้รับการทาบทามจากอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว?

“คุณคือสวี่ชิวสินะ?” โหวหนิงยืนขึ้น ในแววตามีความอิจฉาเจือปนอยู่เล็กน้อย ปีนี้เขาจบปริญญาโท อายุยี่สิบห้าปีพอดี เท่ากับสวี่ชิว ที่เซี่ยเหอ ความสามารถของเขาก็ถือเป็นหนึ่งในตองอู และได้รับสิทธิ์ในการนำแพทย์รุ่นน้องด้วยตัวเองมานานแล้ว เฉินเฉี่ยวก็คือคนที่เขาเป็นผู้ดูแล ตอนทำการผ่าตัด คนอื่นจะพูดว่า “รุ่นพี่เก่งจัง”

“พี่ชายสุดยอด” มีเพียงเฉินเฉี่ยวคนสวยที่ดูใจลอย แล้วหลุดปากออกมาประโยคหนึ่งว่า “ถ้าเป็นอาจารย์สวี่ มีดนี้เลือดน่าจะออกน้อยลงหนึ่งในสาม” มันช่างเหลือเชื่อ! ความสามารถในการผ่าตัดของเขา เลือดออกก็น้อยมากอยู่แล้ว จะน้อยกว่านี้ได้อีกเหรอ? ในตอนนี้ หลังจากที่ได้เผชิญหน้ากับสวี่ชิวโดยตรง โหวหนิงกลับไม่รู้สึกด้อยกว่าเลย เขาไม่ใช่ผู้สมัคร ดังนั้นเขากับสวี่ชิวจึงเท่าเทียมกัน