บทที่ 415: ฝีมือแพทย์จะดีเพียงใด ก็ไม่อาจช่วยใจคนได้

ไม่ใช่การยัดซองแดง ยิ่งไม่ใช่การขอให้สวี่ชิวหรือโรงพยาบาลจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ก่อน ชายชาวนาเช็ดน้ำตาบนใบหน้า แล้วกล่าว “คุณหมอ ผมขอร้องคุณล่ะครับ อย่าช่วยเขาเลย ปล่อยให้เขาตายไปแบบนี้เถอะ!”

ครืน! ประโยคนี้ดังก้องอยู่ในใจของหยางอวี้เอิน เธอเผยสีหน้าตื่นตระหนก แทบไม่เชื่อหูตัวเอง ปฏิเสธการช่วยเหลือ? ปล่อยให้ลูกชายตัวเองรอความตาย?! หยางอวี้เอินคิดถึงฉากต่างๆ ไว้หลายแบบ พ่อผู้ชราคุกเข่าขอชีวิตลูก หรือไม่ก็ขายบ้านขายที่ดินเพื่อหาค่ารักษาพยาบาล แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่า ชายชราผู้ซื่อสัตย์และผิวคล้ำคนนี้จะมาหาสวี่ชิวเป็นพิเศษ เพียงเพื่อจะให้โรงพยาบาลยุติการช่วยเหลือ

“ทำไม...” หยางอวี้เอินกำลังจะเอ่ยปากถาม ก็หยุดลงทันที กล้ำกลืนคำพูดกลับเข้าไป มองสวี่ชิวอย่างเงียบๆ สวี่ชิวพยักหน้าเบาๆ “ถามสิ” เธอถึงได้ถอนหายใจออกมา ประคองชายชาวนาขึ้น แล้วกล่าว “ทำไมถึงปฏิเสธการช่วยเหลือคะ?”

“ที่บ้านไม่มีเงินแล้ว”

“ไม่มีเงิน... ตอนนั้นคุณไม่ใช่เหรอคะที่บอกว่าต้องช่วยกลับมาให้ได้?”