บทที่ 414: ขอร้องล่ะครับ ปล่อยให้ลูกชายผมตายไปเถอะ!

สวี่ชิวหันไปมองนอกห้องฉุกเฉิน แล้วถาม “คุณคิดว่า พวกเขาหมายความว่ายังไง?” หยางอวี้เอินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “คนที่พูดสองคนนั้นน่าจะเป็นพ่อของคนไข้กับเจ้านายที่ไซต์ก่อสร้างนะคะ... จะว่าไปแล้ว เจ้านายคนนี้ก็มีคุณธรรมดีนะคะ เป็นห่วงชีวิตลูกน้องขนาดนี้”

สวี่ชิวส่ายหน้า “งั้นคุณก็เข้าใจผิดโดยสิ้นเชิงแล้ว”

“หา?” สีหน้าของหยางอวี้เอินเปลี่ยนไปเล็กน้อย สวี่ชิวถอนหายใจ “ไซต์ก่อสร้างไม่กลัวคนตายหรอก กลัวคนที่กำลังจะตายแต่กลับถูกช่วยชีวิตไว้ต่างหาก จ่ายเงินค่าปลอบใจก้อนหนึ่ง กับรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลตลอดชีวิต อย่างแรกมันง่ายกว่าเยอะ”

หยางอวี้เอินมองไปยังคนสองคนที่หน้าประตูห้องฉุกเฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อ เมื่อนึกถึงคำพูดของพวกเขาเมื่อครู่อีกครั้ง เธอก็รู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมา ที่แท้ก็คิดว่าช่วยไม่รอดแล้ว ถึงได้แสร้งทำเป็นดีอย่างนั้นเหรอ? ใบหน้าของเจ้านายไซต์ก่อสร้าง ราวกับเปลี่ยนเป็นแหลมคมและแล้งน้ำใจขึ้นมาทันที และข้างๆ เขา คือพ่อของผู้บาดเจ็บ ชายชาวนาผิวหยาบกร้าน บนใบหน้ามีริ้วรอยลึกราวกับที่ราบสูงดินเหลือง ในตอนนี้ดวงตาแดงก่ำ ลูกตาที่ลึกโบ๋บวมเล็กน้อย บางทีจนตายเขาก็คงไม่คิดว่า คนที่ดูเหมือนจะห่วงใยลูกชายของเขาคนนี้ ในใจกลับหวังเพียงให้การช่วยเหลือล้มเหลว แล้วจ่ายเงินก้อนหนึ่งก็จบเรื่อง

...