บทที่ 417: ต้องตายหนึ่งคน ถึงจะรักษาสกุลนี้ไว้ได้

ในตอนนี้ ชายชาวนาผู้มีผิวแห้งกร้านและใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องลึกกำลังร้องไห้น้ำตานองหน้า เขาลืมตาที่บวมเป่งขึ้น ถามอย่างสั่นเทา “คุณหมอ ลูกชายผมรอดไหมครับ?” หยางอวี้เอินและคนอื่นๆ หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็รีบวิ่งเข้ามา สวี่ชิวเหลือบมองแวบหนึ่ง “ไม่จำเป็นต้องป้องกันแล้ว”

ไหล่ของชายชาวนาสั่นสะท้าน ร่างกายทั้งหมดเริ่มสั่นสะท้านรุนแรงยิ่งขึ้น เขาทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่ไกลๆ ร่ำไห้อย่างไร้เสียงไปยังทิศทางของเตียงผู้ป่วย “ลูกพ่อ... บ้านเราช่วยลูกไม่ได้จริงๆ...” สวี่ชิวถอนหายใจ กลับไปที่หน้าเตียงผู้ป่วย การกดหน้าอกระดับสมบูรณ์แบบ, การช่วยเหลืออย่างไม่หยุดหย่อนเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง, ก็ยังไม่สามารถช่วยชีวิตร่างกายที่แข็งแรงนี้กลับมาได้ หากทำการผ่าตัดตั้งแต่เมื่อคืน, หรือแม้กระทั่งแค่ใช้มาตรการพื้นฐานอย่างการให้ยาต้านการติดเชื้อ, การให้สารน้ำ, อย่างน้อยเขาก็จะมีชีวิตอยู่ได้อีกหลายวัน แต่... โรงพยาบาลพูดถึงที่สุดก็เป็นแค่ "ลูกจ้าง" นอกจากการให้การรักษาอย่างมืออาชีพแล้ว, อำนาจในการตัดสินใจที่แท้จริงอยู่ในมือของผู้ป่วย, หรือจะให้แม่นยำกว่านั้น, อยู่ในมือของผู้ปกครอง เมื่อผู้ป่วยหมดสติ, ผู้ปกครองของเขามีสิทธิ์ที่จะทำการตัดสินใจใดๆ ก็ได้, รวมถึงการชี้เป็นชี้ตายของผู้ป่วย ก่อนหน้านี้หลี่ว์กุ้ยหลานสูญเสียสติสัมปชัญญะ, สวี่ชิวสามารถ, และกล้าที่จะลงนามแทนญาติ, แบกรับความรับผิดชอบและความเสี่ยงของการผ่าตัด, เพราะการแพทย์คือศิลปะแห่งเมตตาธรรม แต่สถานการณ์ในปัจจุบันกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง, ผู้ปกครองเพียงคนเดียวที่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนผู้ป่วยกลับร้องขอให้ยุติ, ปฏิเสธการรักษาทั้งหมด, สิ่งที่แพทย์สามารถทำได้นั้นมีจำกัดอย่างยิ่ง

...

“จางเหว่ยเจี๋ย” เมื่อมองดูชื่อบนใบมรณบัตร, สวี่ชิวก็เงียบไปชั่วขณะ นี่เป็นการลงนามในใบมรณบัตรครั้งแรกของเขา, นับตั้งแต่เกิดใหม่

“อาจารย์คะ, นี่คงเป็นความจนใจของชีวิตสินะคะ, ในอนาคตก็จะได้เจออีกเยอะ, ใช่ไหมคะ?” ซือเหลียนอารมณ์หดหู่ ปีนี้เธอเพิ่งจะได้สัมผัสกับงานคลินิกอย่างแท้จริง, ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการเผชิญหน้ากับสังคมที่โหดร้ายนี้เป็นครั้งแรก หยางอวี้เอินจับมือเล็กๆ ของซือเหลียนไว้, บีบเบาๆ, แล้วกล่าว “เดี๋ยวก็ชินไปเอง, ในเน็ตไม่ได้บอกเหรอว่า, ที่ที่มืดมนกว่านรกคือหน้าประตูไอซียู, คนที่ศรัทธายิ่งกว่าในโบสถ์คือคนที่อยู่หน้าห้องผ่าตัด, รอให้เธอได้ทำงานคลินิกในอนาคต, เรื่องแบบนี้ก็จะกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปเอง” ซือเหลียนพยักหน้า, แต่อารมณ์ก็ยังคงซึมเศร้า, เธอค่อยๆ ย้อนนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมด, ทันใดนั้นก็รู้สึกน่ากลัวขึ้นมา “เจ้านายไซต์ก่อสร้างคนนั้น, กับญาติของคนไข้, พวกเขาไม่ได้มองอาจารย์, หรือจะพูดว่าทั้งโรงพยาบาลเป็นโต๊ะพนัน, โดยมีเงินชดเชยเป็นเดิมพัน, พนันกันว่าอาจารย์จะช่วยกลับมาได้หรือไม่ใช่ไหมคะ?”