บทที่ 422: พูดไปอาจไม่เชื่อ แต่ศาสตราจารย์ทรยศแล้ว!

“คุณหมอสวี่ครับ ผมทำเสร็จแล้ว” ขณะที่สวี่ชิวกำลังเหม่อลอย เจียงม่ายก็กดเครื่องจับเวลา เวลาที่สวี่ชิวใช้: หนึ่งนาทีห้าสิบวินาที เวลาที่เจียงม่ายใช้: สองนาทีสี่สิบวินาที ความเร็วขนาดนี้ ได้แซงหน้าแพทย์ทางคลินิกส่วนใหญ่ไปแล้ว

“อยากไปแผนกไหน?” สวี่ชิวเอ่ยปากถาม ฝีมือของเจียงม่ายคนนี้... พื้นฐานแน่น ปั้นได้ง่ายมาก! ไปแผนกไหนก็มีอนาคตที่สดใส

“คุณหมอสวี่ครับ คุณคิดว่าผมเหมาะจะไปที่ไหนเหรอครับ?”

“ฉุกเฉิน” ในจุดนี้สวี่ชิวไม่ได้มีความลำเอียงส่วนตัว ความสามารถทั้งหมดของเจียงม่าย เหมาะสมที่จะใช้ในการช่วยเหลือผู้ป่วยในแผนกฉุกเฉิน ที่สำคัญกว่านั้นคือสภาพจิตใจของเขา ฆ่าคางคกมาพันกว่าตัว, ตอนหมูมาหลายพันตัว, ลอกหนังมาหลายหมื่นผืน, หัวใจของเขาเย็นชาเหมือนนักฆ่าในคืนฝนพรำไปนานแล้ว ต่อให้แผนกฉุกเฉินจะเกิดเหตุการณ์ใหญ่โตเพียงใด ก็ยากที่จะทำให้เขาตื่นตระหนกได้

“ได้ครับ ผมไปแผนกฉุกเฉิน!” ดวงตาของเจียงม่ายเป็นประกาย หลังจากพูดประโยคนี้จบ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก้มหน้าลงอย่างไม่มั่นใจ “แต่ว่า โรงเรียนของผมเป็นแค่โรงเรียนแพทย์ระดับหนึ่ง ไม่มีแม้แต่โรงพยาบาลในสังกัด แล้วประวัติก็ดูไม่ดีเลย...” สวี่ชิวโบกมือ “ไปหาผู้คุมสอบทางนั้น ไปทำเรื่องเข้าทำงานกับผู้อำนวยการเหอ”