บทที่ 436: ครั้งนี้ฉันอยากจะช่วยเขา!

มีคำกล่าวโบราณว่าพระเจ้าปิดประตูบานหนึ่ง ก็จะเปิดหน้าต่างให้บานหนึ่ง แต่ก็ยังมีอีกประโยคหนึ่งที่ว่า "เชือกป่านมักขาดตรงที่บางที่สุด โชคร้ายมักหาแต่คนทุกข์ยาก"... และในชีวิตจริง ประโยคแรกมักใช้เพื่อปลอบใจตัวเอง ส่วนประโยคหลังคือความจริงที่โหดร้าย

ตีสี่กว่า ขณะที่ทุกคนในห้องผู้ป่วยยังคงหลับสนิท พยาบาลคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนก “ฝางเหวินเหวินคะ ชิวชิ่งหู่เป็นญาติของคุณหรือเปล่าคะ?” ฝางเหวินเหวินสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย เธอกำผ้าห่มแน่น มองดูพยาบาลตรงหน้าอย่างหวาดผวา “ใช่ค่ะ ใช่... มีอะไรเหรอคะ?”

“ตอนนี้พอจะเดินไหวไหมคะ สามีของคุณกำลังได้รับการช่วยเหลืออยู่ที่แผนกฉุกเฉิน รีบไปดูเถอะค่ะ!”

ครืน! ในวินาทีนี้ ฝางเหวินเหวินรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ชายผู้ซึ่งสามารถตัดสินใจทุกอย่างเพื่อเธอ เป็นเสาหลักค้ำจุนครอบครัวเล็กๆ นี้ได้ล้มลงอย่างกะทันหัน

... ...