บทที่ 435: ความจริงที่ซ่อนเร้น

เธอยิ้ม ปากเม้มเข้าแล้วก็พองออก ในที่สุดก็หันหน้าหนีไป ราวกับกำลังตัดสินใจเพียงแค่ว่าพรุ่งนี้จะตัดผมดีหรือไม่ ดูสบายๆ และผ่อนคลาย พี่สาวเตียงข้างๆ ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที “ไอ้ผู้ชายสารเลว แกไม่ใช่คนนะ แกดูเมียตัวเองสิ เป็นมะเร็งแล้ว ยังจะคิดถึงเรื่องกลับบ้านไปทำกับข้าวให้แก กลัวข้าวจะเย็นก็เอาไปอุ่นไว้ในผ้าห่ม ผลสุดท้ายแกกลับมาดี กินข้าวเสร็จก็มาเกลี้ยกล่อมให้เธอยอมแพ้การรักษา! แกมีความเป็นคนบ้างไหม!” สามีของฝางก้มหน้าลง ไม่โต้เถียงแม้แต่คำเดียว ฝางเหวินเหวินที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยกลับร้อนรนขึ้นมา เธอโบกมือ ใบหน้าซีดเผือดอย่างคนป่วย “ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ สามีของฉันก็เพื่อพวกเราดี”

“เพื่อพวกเธอดีเหรอ? ฉันเห็นแต่ว่าเพื่อตัวเขาเองดี ไม่เห็นว่าจะมีตรงไหนที่ดีเพื่อเธอเลย!” พี่สาวคนนั้นหัวเราะเยาะเย้ยสองสามครั้ง มองไปยังสามีของฝางด้วยสายตาที่ราวกับจะกินคน “ฉันบอกแล้วไงว่าผู้ชายพึ่งพาไม่ได้ ในเมื่อนี่คือเพื่อพวกเธอดี งั้นเธอลองถามเขาสิว่า ถ้าเขาเป็นมะเร็งเอง เขายอมที่จะยอมแพ้การรักษาไหม?”

“ยอมค่ะ...” ฝางเหวินเหวินก้มหน้าลง ในพริบตาขอบตาก็แดงก่ำ

“น้องสาวเอ๊ย เธอโง่จริงๆ นะ... ผู้ชายแบบนี้จะยอมไปตายเองได้ยังไง!” ถึงแม้พี่สาวคนนั้นจะยังคงด่าอยู่ แต่เมื่อเห็นน้องสาวเริ่มสะอื้น เธอก็ถอนหายใจยาว เดินเข้ามาเช็ดน้ำตาให้ “ถ้าลูกสาวฉันยังไม่ตาย ก็น่าจะอายุเท่ากับเธอนี่แหละ ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ผัวโง่ของฉันไม่ยอมฟัง ดันจะเมาแล้วขับ เธอจะตายไหม? น้องสาว ไม่ร้องนะ นี่ให้เธอ” พี่สาวคนนั้นก็เช็ดขอบตาที่แดงก่ำของตัวเองเช่นกัน หยิบกล่องยาที่ห่ออย่างสวยงามและมีแต่ภาษาอังกฤษออกมาจากลิ้นชัก บนกล่องมีป้าย “กานอันหนิง” ติดอยู่ ฝางเหวินเหวินตกใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าว “รับไว้ไม่ได้ค่ะ นี่เป็นยาของคุณ”

“ยานี้ดีนะ ฉันกินแล้วก็เจริญอาหารขึ้น ผิวก็ไม่เหลืองเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แค่กินเยอะไม่ได้ ไม่อย่างนั้นปวดหัวแทบตาย” พี่สาวคนนั้นนวดขมับ แล้วกล่าวต่อ “รับไปเถอะ ชีวิตเป็นของตัวเอง ผู้ชายจะคิดถึงแต่ตัวเอง เธอเห็นสามีเธอสิ กล้าพูดสักคำไหม ตอนนี้เขาไม่มีหน้าจะมาสู้หน้าเธอแล้ว!”