บทที่ 443: ไม่ใช่ว่าไม่เจ็บ เพียงแต่กล้ำกลืนผลไม้ขมแห่งชีวิต

ในมือของฝางเหวินเหวินถือผ้าไหมสีแดงผืนหนึ่ง เนื้อผ้าหนา การตัดเย็บประณีต และยังประดับด้วยพู่สีทองรอบขอบ “นี่... ป้ายผ้าขอบคุณ?” หวังเซิ่งเต๋อก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง ฝางเหวินเหวินพยักหน้าอย่างเขินอาย เธอคลี่ป้ายผ้าผืนนี้ออก บนนั้นปักด้วยลายมือที่สวยงาม “คุณธรรมสูงส่ง, ฝีมือล้ำเลิศ, ห่วงใยผู้ป่วย, อบอุ่นหัวใจ แด่คุณหมอสวี่ชิว รองหัวหน้าแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมืองหลินไห่ และบุคลากรทางการแพทย์ทุกท่าน!”

“พระเจ้าช่วย...” เสียงอุทานดังมาจากข้างหลัง เหล่าแพทย์เบิกตากว้าง ป้ายผ้าผืนนี้สวยงามมาก และการตัดเย็บก็ยอดเยี่ยม มองแวบเดียวก็รู้ว่าตั้งใจทำอย่างมาก ฝางเหวินเหวินก้มหน้าลงกล่าว “คุณหมอสวี่คะ ท่านผู้อำนวยการคะ นี่เป็นป้ายผ้าที่ฉันทำเอง อาจจะสู้ของที่ซื้อจากร้านไม่ได้...” เธอยังพูดไม่ทันจบ สวี่ชิวก็รับป้ายผ้าผืนนี้มาโดยอัตโนมัติ “ขอบคุณครับ ผมจะเก็บรักษาไว้อย่างดี”

ในดวงตาของฝางเหวินเหวินฉายแววประหลาดใจระคนยินดี เธอยิ้มแล้วกล่าว “ไม่เป็นไรค่ะ คุณหมอสวี่รับไว้ฉันก็ดีใจแล้วค่ะ วันหลังฉันจะกลับไปบ้านนอกอีกครั้ง เอาไข่ไก่บ้านมาฝากคุณหมอนะคะ”

“แค่ป้ายผ้าก็พอแล้วครับ ถ้าจะรับของอย่างอื่นอีกก็ผิดกฎแล้ว” หลังจากสวี่ชิวปฏิเสธ ก็ให้ฝางเหวินเหวินกลับไปพักผ่อนบนเตียงผู้ป่วย ถึงแม้ว่าชิวชิ่งหู่จะเป็นบุคคลที่ทุกคนให้ความสนใจมากที่สุด แต่เขาก็ไม่ลืมว่า หญิงสาวที่พยายามฝืนทำเป็นเข้มแข็ง ไม่แสดงอาการเหนื่อยล้าคนนี้ ก็เป็นผู้ป่วยคนหนึ่งเช่นกัน “ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณหมอสวี่ ขอบคุณค่ะท่านผู้อำนวยการ ขอบคุณค่ะคุณหมอทุกท่าน!” ฝางเหวินเหวินกล่าวทั้งน้ำตา เธอไม่รู้จริงๆ ว่าจะตอบแทนพระคุณอันยิ่งใหญ่นี้ได้อย่างไร ทำได้เพียงโค้งคำนับไม่หยุดหย่อน

...