บทที่ 472: รวมมิตรคนไข้สุดพิสดาร

“ทั้งๆ ที่มันก็ดัดแปลงมาจากการผ่าตัดปลูกถ่ายนิ้วที่ขาดธรรมดาๆ... ทำไมพอเขาทำแล้ว มันถึงได้ดูเหมือนเป็นการผ่าตัดแบบใหม่เอี่ยมไปเลย!”

ปรมาจารย์ไต้เบิกตากว้าง ตกตะลึงอย่างยิ่ง

ทว่ายังไม่ทันที่คนอื่นจะทันได้ให้คำตอบ เมื่อการผ่าตัดดำเนินต่อไป ในใจของเขาก็มีคำตอบผุดขึ้นมาแล้ว

พื้นฐานของสวี่ชิวนั้นแน่นเกินไป ถึงขนาดที่ว่าแม้แต่การล้างแผลที่ง่ายแสนง่าย เขาก็ยังสามารถใช้ฝีมือมีดและเทคนิคการทำความสะอาดที่เฉียบคมและรวบรัด ยกระดับขั้นตอนง่ายๆ นี้ให้กลายเป็นเทคนิคหลายอย่าง ขัดเกลาทุกรายละเอียดจนถึงขีดสุด

เมื่อการกระทำที่เรียบง่ายไปถึงระดับหนึ่งแล้ว ก็เพียงพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นศิลปะ