บทที่ 587: การบรรจุนั้นยาก การลาออกยิ่งยากกว่า!

แต่สิ่งที่ทำให้ผู้อำนวยการหลิวผิดหวังก็คือ เขาไม่เห็นความตื่นตระหนกหรือความวิตกกังวลใดๆ บนใบหน้าของผู้อำนวยการจูเลย ผู้อำนวยการจูกล้าที่จะก้าวมาถึงจุดนี้ ย่อมต้องพิจารณาผลที่ตามมาทั้งหมดไว้แล้ว—เธอไม่ใช่แพทย์ตัวเล็กๆ ที่กล้าโต้เถียงเรื่องแผนการรักษากับเบื้องบนอย่างไม่คิดชีวิตเหมือนเมื่อหลายสิบปีก่อนอีกต่อไป หากเงินเดือนสูงๆ ของเธอต้องแลกมากับการสูญเสียมโนธรรมสำนึก ทุกธนบัตรล้วนเป็นเลือดที่ขูดรีดมาจากผู้ป่วย เธอก็ยอมที่จะไม่เอามัน

ยิ่งไปกว่านั้น ครอบครัวนั้นก็ไม่ใช่ว่ามีเธอเพียงคนเดียว เงินเดือน สถานะ และความสำเร็จทางวิชาการของสามีล้วนสูงกว่าเธอมาก เพียงแต่ตลอดมาผู้อำนวยการจูยึดมั่นในความเป็นผู้หญิงเก่ง ไม่เคยยอมใช้เงินของผู้ชายเท่านั้นเอง หากถึงตาจนจริงๆ การขายรถขายบ้าน ก็ย่อมมีหนทางแก้ปัญหา

“ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยอบรมสั่งสอน” ผู้อำนวยการจูเมินผู้อำนวยการหลิวโดยสิ้นเชิง ในห้องนี้ เขาไม่มีคุณสมบัติพอ คำพูดที่พูดออกมาจึงเบาหวิวโดยธรรมชาติ

ผู้อำนวยการหลิวโกรธจัด

รองผู้อำนวยการจ้องมองผู้อำนวยการจู ถ่มน้ำลาย “อบรมสั่งสอน... สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดก็คือการที่ให้เธอเข้ากลุ่มผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะในตอนนั้น ใครจะไปคิดว่าจะเลี้ยงคนเนรคุณออกมา”