บทที่ 66: บทความวิจัยที่สวี่ชิวเขียน แม้แต่หัวหน้าแผนกก็ยังอ่านไม่เข้าใจ

คือหวังผิง หวังผิงดูเหมือนจะร้อนใจอยู่บ้าง เขากระตุ้น “เพิ่งจะลงจากห้องผ่าตัดเหรอ มาที่ห้องทำงานของฉันหน่อย”

สวี่ชิวไปถึงห้องทำงานก็พบว่า ไม่ใช่แค่หวังผิง แต่หัวหน้าเจิ้งก็อยู่ด้วย ในใจเขาก็พอจะเดาได้ว่าเรื่องอะไร

เป็นไปตามคาด หวังผิงกล่าวต่อไป “สวี่ชิว ในมือของเธอ ไม่น่าจะมีผลงานวิจัยอะไรเลยใช่ไหม?” สวี่ชิวกล่าว “ไม่มีครับ” นอกจากวิทยานิพนธ์ตอนปริญญาตรีแล้ว ในประวัติของเขาก็ไม่มีตัวอักษรที่เกี่ยวข้องกับการวิจัยแม้แต่ครึ่งคำ

หวังผิงกล่าว “โครงการวิจัยของทางฝั่งหัวหน้าเจิ้งมีอนาคตไกลมาก และยังเป็นห้องปฏิบัติการสำคัญของประเทศ สามารถผลิตบทความวิจัยดีๆ ออกมาได้ไม่น้อย แต่ตอนนี้ เธอน่าจะยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ ฉันแนะนำว่า เธอควรจะลองเขียนดูก่อน ทำให้คุ้นเคยกับรูปแบบของบทความวิจัย... หากอยากจะไต่เต้าขึ้นไป, ไต่เต้าได้เร็ว บทความวิจัยสำคัญกว่าฝีมือทางการแพทย์เสียอีก!”

นี่คือความจริงอันโหดร้าย ป้ายทองของแพทย์คนหนึ่งในระบบการแพทย์ ไม่ใช่ฝีมือทางการแพทย์ แต่คือจำนวนและคุณภาพของบทความวิจัย

สวี่ชิวย่อมเข้าใจในจุดนี้ดีอยู่แล้ว พยักหน้า “ได้ครับ” หวังผิง: “เธอเขียนเสร็จแล้ว เอามาให้ฉันดูได้ตลอดเวลา ฉันจะชี้แนะให้เธอด้วยตัวเอง”

คำพูดประโยคนี้มีน้ำหนักมาก และก็แพงมากเช่นกัน มีคนมากมายที่อยากจะหาเส้นสาย เพียงเพื่อที่จะได้เข้าถึงหวังผิง การที่ได้รับการชี้แนะจากเขา หมายความว่าภายในไม่กี่เดือนจะต้องมีบทความตีพิมพ์ในวารสารหลักของจีนได้อย่างแน่นอน และภายในหนึ่งปีจะต้องมีบทความ SCI ตีพิมพ์ได้อย่างแน่นอน!

หัวหน้าเจิ้งยิ้มพลางกล่าว “หัวหน้าหวังมองเธอไว้สูงมากนะ รักษาโอกาสนี้ไว้ให้ดี!” หวังผิงโบกมือ “ไม่ต้องกดดันมากเกินไป ถ้าไม่ไหวจริงๆ ทางนี้ฉันก็จะเตรียมหัวข้อวิจัยไว้ให้เธอสองสามหัวข้อ... ล้วนแต่ทำผลงานได้ทั้งนั้น!” สวี่ชิวพยักหน้าอย่างใจเย็น

กดดัน? ไม่มีอยู่จริง

หลังจากกลับมาที่ห้องทำงาน สวี่ชิวก็ล้มเลิกความคิดที่จะหาการผ่าตัดทำไปชั่วคราว และเริ่มตั้งใจเขียนบทความวิจัย หลังจากทบทวนอย่างละเอียดแล้ว บทความวิจัยที่เขาสามารถเขียนได้นั้น มีอยู่ค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว 《การวิเคราะห์การวินิจฉัยทางคลินิกของกลุ่มอาการดาบโค้ง》 《การประยุกต์ใช้วิธีการผ่าตัดใหม่ในการแก้ไขการระบายเลือดผิดตำแหน่งของหลอดเลือดดำปอดโดยไม่ใช้เครื่องปอด-หัวใจเทียมในกลุ่มอาการดาบโค้ง》 《ข้อคิดเห็นเกี่ยวกับการผ่าตัดเนื้องอกในไขสันหลังใกล้ก้านสมอง》 และอื่นๆ...

หลังจากพิจารณาแล้ว ในที่สุดสวี่ชิวก็เลือกการฟื้นฟูกระดูก ด้านหนึ่งคือ เฉินเมิ่งเสวียนที่เคยทำการผ่าตัดในตอนนั้นได้ฟื้นตัวมาเดือนกว่าแล้ว มีข้อมูลการผ่าตัด, มีสภาพการฟื้นตัวหลังผ่าตัด, ข้อมูลด้านต่างๆ ก็ครบถ้วน สามารถนำมาใช้ได้โดยตรง อีกด้านหนึ่ง การผ่าตัดครั้งนี้มีความยากสูง คุณค่าทางวิชาการก็ย่อมไม่ต่ำ

ไม่นานนัก หัวข้อเบื้องต้นก็ได้ถูกกำหนดลง: 《การประเมินประสิทธิผลการรักษาหลังการผ่าตัดสร้างกระดูกหน้าแข้งส่วนปลายทดแทนด้วยวัสดุเทียมไทเทเนียมอัลลอยด์ที่ผลิตด้วยเครื่องพิมพ์สามมิติหลังการตัดเนื้องอกกระดูก》

...

เย็นวันนั้น สวี่ชิวได้ไปหาที่ห้องพักผู้ป่วยวีไอพี หญิงสาวหน้าตาบริสุทธิ์คนหนึ่งกำลังสวมอุปกรณ์พยุง ทำกายภาพบำบัดอยู่ในห้องพักผู้ป่วย ผู้ที่อยู่เป็นเพื่อนเธอคือหญิงวัยกลางคนที่รักษารูปร่างได้ดีอย่างยิ่ง คือเฉินเมิ่งเสวียนและแม่ของเธอ อู๋ตันหย่า

“คุณหมอสวี่!” เฉินเมิ่งเสวียนเดิมทียังคงฝืนทนความเจ็บปวดเดินอยู่ พอเห็นสวี่ชิว ใบหน้าที่บริสุทธิ์ของเธอก็เบ่งบานราวกับดอกท้อ ส่วนอู๋ตันหย่านั้น วางมาดภรรยาข้าราชการชั้นสูง คำพูดสุภาพแต่ห่างเหิน กล่าวว่า “ขอบคุณคุณหมอสวี่มากนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เมิ่งเสวียนเธอคงไม่ฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้”

สวี่ชิวกล่าวไปตามมารยาท “เป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้วครับ” เฉินเมิ่งเสวียนกระตือรือร้นมาก และต่อสวี่ชิวก็ไม่มีการป้องกันตัวเลยแม้แต่น้อย เธอเอาขาข้างหนึ่งพาดไว้บนเก้าอี้ แล้วถลกขากางเกงขึ้น กล่าวอย่างตื่นเต้น “คุณดูสิคะ แผลหายดีแล้ว ฉันเดินได้แล้วค่ะ!” อู๋ตันหย่าเห็นเข้า ก็ตำหนิไปประโยคหนึ่ง “เมิ่งเสวียน ระวังภาพลักษณ์หน่อย”

“โอ้~~” เฉินเมิ่งเสวียนได้แต่ยืนตัวตรง แต่เธอก็หันหลังให้อู๋ตันหย่า แล้วแลบลิ้นให้สวี่ชิว

สวี่ชิวไม่ได้แสดงอาการใดๆ เขาเริ่มทำการประเมินการทำงานและการฟื้นฟูตามปกติก่อน “คะแนน MSTS (Musculoskeletal Tumor Society Score) 26 คะแนน ยอดเยี่ยม” นี่คือคะแนนการประเมินผลการรักษามะเร็งกระดูกและเนื้อเยื่ออ่อน คนทั่วไป ในช่วงเวลาเดียวกัน คะแนนการฟื้นฟูควรจะอยู่ที่ประมาณ 15 คะแนน

“คะแนน AOFAS (American Orthopaedic Foot & Ankle Society) 87 คะแนน ดี” นี่คือคะแนนการประเมินการทำงานของข้อเท้า สามารถทำได้ถึงระดับดีในหนึ่งเดือน ถือว่าน่าเหลือเชื่อมากแล้ว!

หลังจากการประเมินเสร็จสิ้น สวี่ชิวก็ได้แนะนำวิธีการทำกายภาพบำบัดที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น หลังจากนั้น เขาก็ได้หยิบยกวัตถุประสงค์ในการเดินทางมาครั้งนี้: ขอให้เฉินเมิ่งเสวียนเป็นกลุ่มตัวอย่างในการวิจัยสำหรับบทความ

เธอตอบตกลงโดยไม่พูดอะไรเลย “ได้สิคะ บางครั้งต้องให้ฉันร่วมมือด้วยไหมคะ?” “ต้องการผลการตรวจทั้งหมดที่คุณทำในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา และยังมีข้อมูลคะแนนต่างๆ และอื่นๆ อีก...”

ในสองวันต่อมา สวี่ชิวก็ได้เริ่มเดินทางไปมาระหว่างห้องผ่าตัดกับห้องพักผู้ป่วยวีไอพี ทุกคนในแผนกฉุกเฉินต่างก็มองจนตะลึงไปเลย ตอนส่งเวรเช้า พยาบาลกล่าว “คุณหมอสวี่ฝึกซ้อมในห้องผ่าตัดทั้งคืนอีกแล้ว!” ตอนส่งเวรเที่ยง แพทย์หลายคนก็ประหลาดใจเล็กน้อย “กำลังเขียนบทความวิจัยเหรอครับ? พักผ่อนบ้างนะครับคุณหมอสวี่!” ตอนส่งเวรเย็น สวี่ชิวก็ออกมาจากห้องพักผู้ป่วยวีไอพีอีกครั้ง แล้วมุ่งหน้ากลับเข้าไปในห้องผ่าตัดอีกครั้ง เพื่อฝึกซ้อมการผ่าตัดอย่างเต็มที่ต่อไป

ในวันที่สาม หวังผิงได้ยินข่าวก็ตกใจมาก เขาตั้งใจเดินทางมาที่ห้องทำงานรวม พอเห็นเข้า สวี่ชิวก็กำลังก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างอยู่จริงๆ หวังผิงถอนหายใจ กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดเล็กน้อย “สวี่ชิว ร่างกายสำคัญที่สุดนะ... ฉันได้ยินมาว่าเธอทำงานต่อเนื่องมาเกือบ 48 ชั่วโมงแล้ว? ตอนนี้ฉันให้เธอหยุดสองวัน กลับไปพักผ่อนทันที!”

และในตอนนี้ สวี่ชิวก็ได้เงยหน้าขึ้นมาพอดี เขาดูเปล่งปลั่งสดใส, ดวงตาสว่างไสว, ไม่เหมือนกับคนที่ไม่ได้หลับตามาสี่สิบแปดชั่วโมงเลยแม้แต่น้อย หวังผิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เริ่มสงสัยว่าแพทย์คนอื่นๆ กำลังหลอกเขารึเปล่า

ส่วนสวี่ชิว ก็ได้จัดเรียงบทความวิจัยบนโต๊ะอย่างใจเย็น ยื่นให้กับหวังผิง “หัวหน้าครับ บทความวิจัยของผมเขียนเสร็จแล้วครับ” หวังผิงตกใจอีกครั้ง กล่าวตามสัญชาตญาณ “ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่การฝึกเขียน แต่เธอก็ต้องตั้งใจหน่อยนะ...” สองวัน จะไปเขียนอะไรออกมาได้?

เขาดึงเก้าอี้มาตัวหนึ่งนั่งลง แล้วเริ่มอ่าน ณ ที่นั้นทันที หัวข้อ... อืม ก็ตามมาตรฐานดีนี่นา คำสำคัญ, บทคัดย่อ, และอื่นๆ รูปแบบก็เป็นมาตรฐานมาก ยังมีวัตถุประสงค์, วิธีการ, การประเมินประสิทธิผล... บทความวิจัยสองพันคำ หวังผิงใช้เวลาอ่านไม่กี่นาทีก็จบ

พออ่านมาถึงตอนท้าย เขาก็พลันตกใจ ตระหนักได้ว่าตัวเองอ่านได้อย่างลื่นไหลขนาดนี้ “เดี๋ยวก่อน ขอฉันดูอีกที...” หน้าผากของหวังผิงมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย เขาพลิกกลับไปที่หน้าแรก แล้วอ่านใหม่อีกครั้ง

“เธอเป็นคนเขียน?” หลังจากอ่านจบเป็นครั้งที่สอง หวังผิงก็ถาม “ใช่ครับ” “เดี๋ยวก่อน ฉันให้เหล่าอวี๋มาดูหน่อย—หัวหน้าแผนกศัลยกรรมกระดูก” หวังผิงรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย รีบโทรศัพท์หาหัวหน้าอวี๋ทันที

สาเหตุเขาก็พบว่าตัวเองดูเหมือนจะชี้แนะไม่ได้ หวังผิงเดิมทีคิดว่า แพทย์ประจำบ้านที่ไม่มีผลงานตีพิมพ์ จะไปเขียนอะไรที่ลึกซึ้งออกมาได้? แม้ว่าจะเป็นเรื่องนอกขอบเขตของแผนกฉุกเฉินอย่างการฟื้นฟูกระดูก, เนื้องอกในไขสันหลัง—เขาก็น่าจะพอให้ความเห็นได้บ้างสิ! แต่ในวินาทีนี้หวังผิงก็ตระหนักได้ว่าตนเองคิดผิด เขาไม่แน่ใจในคุณค่าที่แท้จริงของบทความวิจัยฉบับนี้ของสวี่ชิว... และที่ทำให้เขาท้อแท้ยิ่งกว่า คือประโยคสองสามประโยคที่สวี่ชิวเขียนไว้ท้ายบทความวิจัย—