บทที่ 67: แสงเจิดจ้าเหลือเกิน นั่นคือแสงแห่งความเหนือชั้น

ใต้หัวข้อย่อย “การอภิปราย” สวี่ชิวได้กล่าวถึงระบบข้อเท้าเทียมกว่ายี่สิบชนิดที่ปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่ทศวรรษ 1970 แบ่งออกเป็นสองประเภทหลักคือ ข้อเทียมแบบเคลื่อนที่ได้ และข้อเทียมแบบยึดติดกับที่ ซึ่งทั้งสองประเภทยังห่างไกลจากผลลัพธ์ของการผ่าตัดเปลี่ยนข้อเข่าเทียมอยู่มาก ยังคงมีข้อจำกัดมากมาย เช่น การหลวมของข้อเทียมโดยไม่ติดเชื้อ, ความเสี่ยงสูงต่อการติดเชื้อรอบข้อเทียม และอื่นๆ

ในท้ายที่สุด สวี่ชิวได้เสนอแนวทางการแก้ไขปัญหาแบบใหม่ ซึ่งก็คือวิธีการที่เฉินเมิ่งเสวียน กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยของบทความนี้ได้ใช้นั่นเอง—การเชื่อมข้อเข่า! อันที่จริง มาถึงตรงนี้ หวังผิงก็อ่านไม่เข้าใจแล้ว ดังนั้น เขาจึงได้เชิญหัวหน้าอวี๋จากแผนกศัลยกรรมกระดูกมาเป็นพิเศษ

...

สิบกว่านาทีต่อมา หัวหน้าอวี๋ก็รีบมาถึง ตัวยังไม่ทันมา เสียงดังลั่นของเขาก็ดังมาก่อน “ฮ่าๆ ได้ยินมาว่าสวี่ชิวเขียนบทความวิจัยของแผนกกระดูกเราด้วยเหรอ นี่คิดจะมาเอาดีทางด้านศัลยกรรมกระดูกในอนาคตรึไง?”

คำพูดนี้เตือนสติหวังผิง เขาถามอย่างสงสัย “เธอคิดจะไปเอาดีทางด้านศัลยกรรมกระดูกจริงๆ เหรอ?” สวี่ชิวส่ายหน้า แค่มีบทความวิจัยที่สามารถเขียนได้เยอะเกินไป เขาแค่สุ่มเลือกมาหัวข้อหนึ่งเท่านั้นเอง

หวังผิงคิดดูก็เห็นด้วย ทางฝั่งสวี่ชิวก็ยังเข้าร่วมกลุ่มวิจัยโครงการหลอดเลือดเทียมขนาดเล็กของหัวหน้าเจิ้งอีกด้วย ถ้าจะวิจัยด้านศัลยกรรมกระดูกจริงๆ เขาจะไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเยอะแยะ

ในตอนนั้นเอง ในที่สุดหัวหน้าอวี๋ก็ผลักประตูเข้ามา เขาพยักหน้าทักทายหวังผิง แล้วจับมือกับสวี่ชิว สายตาที่กระตือรือร้นนั้น อยากจะลักพาตัวสวี่ชิวไปแผนกศัลยกรรมกระดูก ณ เดี๋ยวนั้นเลย

“เหล่าอวี๋ อย่ามาหมายตาสวี่ชิวเลย ดูบทความวิจัยของเขาก่อน” หวังผิงยื่นบทความวิจัยไปให้ หัวหน้าอวี๋ยิ้มร่า รับมาอย่างไม่ใส่ใจ หวังผิงกล่าว “หัวหน้าอวี๋เป็นมือหนึ่งในการเขียนบทความวิจัยเลยนะ ในบรรดาหัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลเรา ก็มีเขาที่จำนวนบทความวิจัยเยอะที่สุด คุณภาพก็ไม่เลว”

หัวหน้าอวี๋ยิ้มอย่างถ่อมตัว ฝีมือทางการแพทย์ของเขา ในบรรดาหัวหน้าแผนกด้วยกันถือว่าแย่ที่สุด กระทั่งรองหัวหน้าแผนกบางคนยังเก่งกว่าเขาเสียอีก แต่ไม่มีใครสามารถมาเทียบชั้นกับระดับการเขียนบทความวิจัยของเขาได้ เขาเองก็รู้ดีในจุดนี้ ดังนั้นจึงไม่ค่อยทำการผ่าตัด โดยพื้นฐานแล้วทุ่มเททั้งกายและใจไปกับการเขียนบทความวิจัย

ทางฝั่งแผนกและโรงพยาบาลต่างก็ดีใจที่มีคนผลิตบทความวิจัยได้เป็นกอบเป็นกำ ตำแหน่ง, เงินเดือน ก็ให้เยอะ “สามารถเรียกฉันมาเป็นพิเศษได้ งั้นฉันคงต้องดูให้ดีๆ แล้วล่ะ...” หัวหน้าอวี๋ก็ไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่า ที่หวังผิงเรียกเขามา จะต้องไม่ใช่แค่เพื่อให้สวี่ชิวได้อวดฝีมืออย่างแน่นอน ความเป็นไปได้ที่ใหญ่กว่า คือหวังผิงเองก็ไม่แน่ใจในมาตรฐานของบทความวิจัยฉบับนี้

ดังนั้น หัวหน้าอวี๋จึงอ่านอย่างตั้งใจเป็นพิเศษ ข้อมูลทางคลินิก, แผนภาพโครงสร้างวัสดุเทียมกระดูกหน้าแข้ง, ดัชนีต่างๆ เขาล้วนอ่านอย่างละเอียด เมื่อพลิกหน้าสุดท้ายจบ หัวหน้าอวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น จ้องมองใบหน้าของสวี่ชิว ไม่สามารถละสายตาไปได้เลย

บทความวิจัยฉบับนี้ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ก็ไร้ที่ติ หัวหน้าอวี๋เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวารสารวิชาการ เขายังเข้าใจความชอบ, สไตล์ของวารสารใหญ่ๆ เป็นอย่างดี ให้เวลาเขาสักเดือนหนึ่ง ก็สามารถปั่นบทความวิจัยภาษาจีนระดับประเทศออกมาได้ฉบับหนึ่ง ถ้าใช้ความพยายามอีกหน่อย SCI ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้

แต่สไตล์บทความวิจัยของหัวหน้าอวี๋ ก็เหมือนกับเครื่องดื่มสำเร็จรูปที่ผสมขึ้นมา อร่อยไหม? อร่อย แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปที่ผสมขึ้นมา ขาดเนื้อหาไปหน่อย ขาดจิตวิญญาณไปนิด พูดง่ายๆ ก็คือ—ทักษะไม่ถึง! นี่ก็เกี่ยวข้องกับที่ขาข้างการวิจัยของหัวหน้าอวี๋แข็งแรงเกินไป แต่ฝีมือทางการแพทย์ตามไม่ทัน

แต่สวี่ชิวล่ะ? การใช้คำในบทความวิจัยกระชับ, แม่นยำ แห้งแล้งราวกับวรรณกรรมสารคดี— ในสาขาที่ต้องใช้ทักษะสูงอย่างการแพทย์ นี่คือคำชมเชยสูงสุดสำหรับบทความวิจัยทางวิชาการ ไม่มีคำพูดที่สิ้นเปลืองแม้แต่ครึ่งประโยค ในเครื่องหมายวรรคตอนหนึ่งตัวก็ยังแฝงไปด้วยคุณค่าเต็มเปี่ยม!

บทความวิจัยแบบนี้ ก็เหมือนกับเมล็ดโกโก้ที่คั่วอย่างพิถีพิถัน, บดอย่างละเอียด กลิ่นหอมกลมกล่อม ดื่มเข้าไปคำหนึ่ง ตุ่มรับรสทุกตุ่มบนลิ้นต่างก็โห่ร้องยินดี—เต็มปากไปด้วยจิตวิญญาณของกาแฟดริป

“เธอเขียนเอง?” หลังจากจ้องมองสวี่ชิวอยู่สิบวินาที ในที่สุดหัวหน้าอวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม สวี่ชิวพยักหน้าอย่างใจเย็น

มือของหัวหน้าอวี๋สั่นเล็กน้อย พึมพำ “การผ่าตัดครั้งนั้นเพิ่งจะผ่านมาเดือนกว่าๆ เองไม่ใช่เหรอ เดือนหนึ่งจะเขียนบทความวิจัยแบบนี้ออกมาได้...” สวี่ชิวกล่าวอย่างเคร่งครัด “สองวันครับ”

“อะไรสองวัน เธอแก้ไขสองวันเหรอ? นั่นก็ปกติมาก บทความวิจัยบางฉบับของฉันต้องแก้สองสามสัปดาห์เลย”

“ไม่ใช่ครับ ผมเขียนสองวัน”

คำพูดของหัวหน้าอวี๋ขาดหายไปทันที มือลอยค้างอยู่กลางอากาศ พลันรู้สึกทำอะไรไม่ถูก ปากของเขาอ้าแล้วก็หุบ หลายครั้งอยากจะพูดแต่ก็ไม่ได้พูด ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ก้มหน้าลง เริ่มรู้สึกสงสัย ฉันไม่ได้มาเพื่อชี้แนะให้สวี่ชิวเขียนบทความวิจัยหรอกเหรอ? แต่ตอนนี้ แสงที่แผ่ออกมาจากตัวสวี่ชิวนั่นมันอะไรกัน เจิดจ้าเหลือเกิน!

“คุณภาพขนาดนี้ ยกเว้นแต่วารสารระดับแนวหน้าเหล่านั้น มิเช่นนั้น ถูกตีกลับมาฉันถึงจะรู้สึกแปลกใจ” ในที่สุดหัวหน้าอวี๋ก็หายใจทั่วท้อง จัดเรียงบทความวิจัยให้เรียบร้อย แล้วส่งคืนให้กับสวี่ชิว

หวังผิงเห็นเข้า ในใจก็ยินดีอย่างยิ่ง เหล่าอวี๋เป็นคนพิถีพิถันกับบทความวิจัยอย่างยิ่ง บทความวิจัยที่ทำให้เขากล่าวชมว่า “ไม่เลว” ได้ ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่ได้รับการตีพิมพ์ และตอนนี้ การประเมินของเขาไม่ได้มีแค่ “ไม่เลว”! หวังผิงไม่คิดเลยว่าเหล่าอวี๋จะให้การประเมินที่สูงขนาดนี้!

ดังนั้น เขาจึงกล่าวด้วยท่าทีติดตลก “ในเมื่อเหล่าอวี๋มองไว้สูงขนาดนี้ งั้นเราก็ส่งไปที่**《วารสารศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิกส์และอุบัติเหตุต้าเซี่ย》เลยดีไหม?” 《วารสารศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิกส์และอุบัติเหตุต้าเซี่ย》 ในวงการศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิกส์ในประเทศ ถือว่าเป็นกลุ่มที่ผ่านการพิจารณาได้ยากมาก อย่างมือใหม่ในการเขียนบทความวิจัยเช่นสวี่ชิว** โดยทั่วไปจะส่งไปที่วารสารระดับทั่วไปอย่าง 《วารสารอาการปวดคอและเอว》, 《วารสารศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิกส์คลินิก》 และอื่นๆ หวังผิงก็ไม่คิดว่า มือใหม่จะสามารถเขียนบทความวิจัยระดับ 《วารสารศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิกส์และอุบัติเหตุต้าเซี่ย》 ออกมาได้

แต่ใบหน้าของหัวหน้าอวี๋ที่อยู่อีกด้านหนึ่งกลับเคร่งขรึมอย่างยิ่ง เขากล่าวอย่างจริงจัง “ส่งไปที่ 《วารสารศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิกส์และอุบัติเหตุต้าเซี่ย》 ได้ แต่ค่าตีพิมพ์ของพวกเขาสูงมาก ฉันจำได้ว่ามีหกพันกว่า? ลองดูได้” หวังผิงรีบยืดตัวตรงขึ้นทันที กล่าวอย่างประหลาดใจ “ได้จริงๆ เหรอ?”

“มิเช่นนั้นล่ะ เธอคิดว่าฉันประเมินเขาเป็นพวกไก่อ่อนรึไง? มาตรฐานของบทความฉบับนี้ ต่อให้เป็นหัวหน้าแผนกคนอื่นเขียน ฉันก็ยังคงจะทอดถอนใจว่า ‘แม่นยำและเป็นมืออาชีพ’!” “งั้นก็ส่งไปที่นี่แหละ! ค่าตีพิมพ์ไม่ต้องกังวล แผนกเบิกให้เธอหมด!”

ค่าตีพิมพ์ เป็นรายการเก็บค่าบริการที่มีเฉพาะในวงการวิชาการ วารสารอื่นๆ เช่น วารสารการ์ตูน, วารสารนิยาย สามารถอาศัยยอดขายเพื่อสร้างกำไรได้ แต่วารสารวิชาการมีกลุ่มผู้อ่านที่เล็กมาก การจะอาศัยการขายเพื่อทำกำไร ไม่ต่างอะไรกับการฝันกลางวัน ดังนั้น จึงได้เกิดค่าตีพิมพ์ขึ้นมา กล่าวคือ ทันทีที่บทความวิจัยที่ส่งไปได้รับการตีพิมพ์จากวารสาร ผู้เขียนบทความจะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการพิมพ์จำนวนหนึ่ง เพื่อชดเชยต้นทุนในการพิมพ์ นี่เป็นเรื่องที่ทั้งเจ็บปวดและมีความสุข พื้นที่ตีพิมพ์หนึ่งหน้า มีคนมากมายที่ยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อให้ได้มา คิดถึงสมัยนั้น ตอนที่หัวหน้าอวี๋เพิ่งจะเข้าโรงพยาบาลใหม่ๆ ก็มุ่งมั่นแต่จะทำวิจัย ตอนนั้นสิ่งที่จำกัดเขา ไม่ใช่ว่าไม่มีกลุ่มตัวอย่างในการวิจัย แต่คือค่าตีพิมพ์สูงเกินไป เขาต้องเก็บเงินเดือนหลายเดือน ถึงจะสามารถตีพิมพ์วารสารได้ครั้งหนึ่ง...

ในตอนนี้ มองดูค่าตีพิมพ์ของสวี่ชิวที่แผนกรับผิดชอบให้ทั้งหมด หัวหน้าอวี๋ก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมาเล็กน้อย ในตอนนี้หวังผิงก็ซ้ำเติมเข้าไปอีก “เงินเดือนพื้นฐานของเขา ก็พอๆ กับของนายตอนนี้แหละ”

“...” ในใจของหัวหน้าอวี๋เจ็บปวดมาก “ฉันกลับแผนกก่อนนะ ต่อไปถ้าไม่มีอะไรก็ไม่ต้องติดต่อมา”

หวังผิงโบกมือลา พลางตะโกน “อย่าลืมเรื่องบทความวิจัยล่ะ รีบตอบกลับมาให้พวกเราเร็วๆ!” ตอนนี้อารมณ์ของเขายินดีอย่างยิ่ง ปรมาจารย์ด้านบทความวิจัยอย่างหัวหน้าอวี๋ยังโดนสวี่ชิวทำเอาตกใจไปเลย เจ้าหนูนี่เป็นสมบัติล้ำค่าจริงๆ!

“สวี่ชิวเอ๊ย ไม่คิดเลยว่า เธอเขียนบทความวิจัยก็เป็นมือดีเหมือนกันนะ หัวหน้าอวี๋เขารู้จักบรรณาธิการของ 《วารสารศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิกส์และอุบัติเหตุต้าเซี่ย》 การพิจารณาบทความเร็วมาก เร็วที่สุดหนึ่งสัปดาห์พิจารณา สองเดือนก็สามารถตีพิมพ์ได้แล้ว” หวังผิงกล่าวอย่างซาบซึ้ง สวี่ชิวกล่าวอย่างใจเย็น “ครับ”

“ครับ...” หวังผิงค่อนข้างพูดไม่ออก วารสารศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิกส์ระดับแนวหน้าของประเทศนะ แถมยังมีโอกาสได้ตีพิมพ์เก้าในสิบส่วน เขาจะใจเย็นขนาดนี้ได้อย่างไร? ทำอย่างกับว่าเขามี SCI หลายฉบับอย่างนั้นแหละ

หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ หวังผิงก็ได้หยิบยกเรื่องอื่นขึ้นมาอีก เรื่องนี้กลับทำให้สวี่ชิวประหลาดใจไปเลย