บทที่ 68: ขนาดมือใหม่อย่างสวี่ชิวยังทำได้ ต้องไม่ยากอย่างแน่นอน

หวังผิงกล่าว “เรื่องเหตุรุนแรงในโรงพยาบาลครั้งนั้น เธอยังจำได้ใช่ไหม? ฆาตกรคนนั้นชื่อเหลียงหย่งรุ่ย ตอนนั้นมีคนบาดเจ็บหลายคน หัวหน้าข่งถูกเธอช่วยชีวิตไว้ มีเด็กสองคน คนหนึ่งหูขาด อีกคนหนึ่งลำไส้ถูกฟันขาด คนแรกฟื้นฟูรูปลักษณ์ภายนอกของหูได้แล้ว ปัญหาน่าจะไม่ใหญ่ ไม่ได้บาดเจ็บถึงช่องหู ส่วนเด็กคนหลังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ทำได้เพียงตัดลำไส้ออกบางส่วน ต่อไปลำไส้ของเขาจะสั้นกว่าคนปกติไปท่อนหนึ่ง ยังมีผู้ใหญ่อีกหกคน รวมถึงบุคลากรทางการแพทย์ของเรา ทุกคนรอดชีวิต บาดเจ็บไม่เท่ากัน ตอนนี้เหลียงหย่งรุ่ยถูกควบคุมตัวแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะเปิดศาลพิจารณาคดี เพื่อนทนายของฉันแอบกระซิบมาว่า เขาอาจจะถูกตัดสินจำคุกแค่ประมาณหกเจ็ดปี”

สวี่ชิวขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ทั้งประเทศต่างก็ฮือฮากับเรื่องนี้ ผู้ประกอบวิชาชีพในวงการแพทย์ทั้งวงการต่างก็หวาดวิตก แต่อีกฝ่ายกลับถูกตัดสินจำคุกแค่หกเจ็ดปี?

หวังผิงก็有些ไม่พอใจเช่นกัน เขาอธิบาย “สาเหตุก็คือ—ทางฝั่งศาลเห็นว่าไม่มีผู้เสียชีวิต อย่าว่าแต่คนนอกวงการเลย หลายคนที่เชี่ยวชาญด้านการประเมินอาการบาดเจ็บ ก็ไม่รู้เลยว่าอาการบาดเจ็บของหัวหน้าข่งในตอนนั้นรุนแรงเพียงใด เพียงแค่ตัดสินว่าเป็นอาการบาดเจ็บสาหัสระดับสอง ในความเป็นจริงแล้ว— การผ่าตัดครั้งนั้น นอกจากเธอแล้ว ก็ไม่มีใครทำได้ อาจจะพูดได้ว่าในตอนนั้นหัวหน้าข่งต้องตายอย่างแน่นอน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอพลิกสถานการณ์ ไม่ใช่แค่ระดับสองแล้ว กลายเป็นคดีฆ่าคนไปโดยตรงเลย...”

หวังผิงก็จนใจเช่นกัน เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูน ทำไม่ได้หรอกที่จะรอให้ผู้ก่อเหตุฟันคนเสร็จแล้วค่อยพูดว่า “ทุกคนล้วนมีอารมณ์ชั่ววูบ ฉันเลือกที่จะให้อภัย” ตามหลักเหตุผลแล้ว หวังผิงก็อยากจะเห็นคนคนนั้นถูกตัดสินประหารชีวิต

หวังผิงถอนหายใจสองสามครั้ง แล้วกล่าวต่อ “ครั้งนี้ที่ฉันมาหาเธอ จริงๆ แล้วยังมีอีกเรื่องหนึ่ง โรงพยาบาลของเรา และโรงพยาบาลพี่น้องอีกไม่น้อย ได้ร่วมกันเขียนจดหมายประท้วงฉบับหนึ่ง ทางฝั่งคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติก็ถึงกับต้องเข้ามาดูแล ดังนั้น ศาลและแผนกนิติเวชของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะจึงได้ส่งทีมผู้เชี่ยวชาญมา ตั้งใจจะหารือเรื่องนี้กันใหม่ ถ้าสามารถพิสูจน์ความยากของการผ่าตัดของหัวหน้าข่งฮุ่ยเสียได้ ก็อาจจะเรียกร้องโทษประหารชีวิตได้”

สายตาของหวังผิงจับจ้องมาที่สวี่ชิว เรื่องนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็เลี่ยงศัลยแพทย์หลักอย่างสวี่ชิวไปไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น การที่ยากจะตัดสินให้เหลียงหย่งรุ่ยได้รับโทษหนัก สาเหตุหลักประการหนึ่งก็คือ การผ่าตัดครั้งนี้ในสายตาของคนนอก เป็นสิ่งที่แพทย์ประจำบ้านอายุยี่สิบสี่ปีก็สามารถทำได้... หวังผิงรู้สึกเหนื่อยใจ นี่ที่ไหนจะเป็นแพทย์ประจำบ้านธรรมดา!

“ทีมผู้เชี่ยวชาญมาถึงแล้ว ตอนบ่ายเธอลางานหน่อย แล้วตามพวกเราไปเข้าร่วมประชุมด้วยกัน” หวังผิงกล่าว สวี่ชิวตอบตกลง แต่เขาก็ได้ขออย่างหนึ่ง ให้ทางโรงพยาบาลเตรียมกล่องทึบแสงสองสามใบ และลูกโป่งน้ำสองสามลูก

หวังผิงชะงักไป คาดเดาได้ว่าสวี่ชิวจะทำอะไร ยิ้มแล้วกล่าว “ไม่มีปัญหา”

ช่วงบ่าย การประชุมไร้ชื่อครั้งหนึ่งได้จัดขึ้นในห้องประชุมของแผนกศัลยกรรมหัวใจ ผู้เข้าร่วมประชุม นอกจากผู้เชี่ยวชาญจากศาล, แผนกนิติเวชของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะแล้ว ยังมีผู้อาวุโสจากคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติอีกสองสามคน และหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจจากโรงพยาบาลภายนอกอีกหลายท่าน ทางฝั่งโรงพยาบาล หัวหน้าเจิ้งและผู้นำของแผนกที่เกี่ยวข้องอีกสองสามคนก็อยู่ในรายชื่อด้วย กระทั่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็มาด้วย

สวี่ชิวนั่งอยู่ระหว่างผู้อำนวยการและหวังผิง หวังผิงกดเสียงต่ำ ชี้ไปที่คนข้างในให้สวี่ชิวดู “คนผมขาวคนนั้น คือผู้รับผิดชอบการประเมินอาการบาดเจ็บของนิติเวชตำรวจ ชื่อ หยวนเจิ้น ส่วนสองสามคนจากศาลไม่ต้องไปสนใจ ไม่มีประโยชน์อะไร ยังมีสองคนแก่นั่น เป็นข้าราชการจากคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติทั้งคู่ คนซ้ายชื่อ ชิวเจี้ยน ก่อนหน้านี้เคยเสนอให้โรงพยาบาลทั้งเมืองของเราเปิดบริการผู้ป่วยนอกยี่สิบสี่ชั่วโมงมาแล้ว”

สวี่ชิวเลิกคิ้วขึ้น สามารถเสนอความคิดเห็นแบบนี้ออกมาได้ ดูปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นพวกชนชั้นสูงที่ไม่เคยทำงานในระดับรากหญ้า “แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ?” สวี่ชิวถาม

น้ำเสียงของหวังผิงเจือไปด้วยการเยาะเย้ย “หลังจากนั้น โรงพยาบาลเราในฐานะโรงพยาบาลนำร่อง ก็ได้เริ่มใช้บริการผู้ป่วยนอกยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่เพียงแต่จะมีแพทย์ออกตรวจในวันหยุดสุดสัปดาห์ ยังเปิดตรวจตอนกลางวัน, ตอนเย็นอีกด้วย ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ก็ถูกสั่งให้หยุดทันที สาเหตุแรกคือ คนไม่พอ” ระบบการแพทย์ของต้าเซี่ย แพทย์หนึ่งคนต้องทำงานเท่ากับสามสี่คนเป็นกฎที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรมานานแล้ว ยังจะมาอัดการตรวจผู้ป่วยนอกเข้าไปทั้งตอนกลางวัน, ตอนกลางคืน และวันหยุดสุดสัปดาห์อีก แถมยังไม่จ้างคนเพิ่ม ถ้ายังทำต่อไปได้ก็เจอผีแล้ว

หวังผิงกล่าวอย่างมีลับลมคมใน “แน่นอนว่า สาเหตุที่ตรงที่สุดก็คือ—เงินประกันสุขภาพไม่พอใช้ เพราะเรื่องนี้ ไอ้แก่คนนั้นที่เดิมทีจะได้เลื่อนตำแหน่ง ก็ถูกลดตำแหน่งลงไปโดยตรง หลังจากนั้นก็ไม่กล้าเสนอความคิดเห็นอะไรอีกเลย”

ข้างๆ กัน ใบหน้าของผู้อำนวยการกระตุกเล็กน้อย ดูเหมือนจะกำลังกลั้นขำอยู่เช่นกัน เรื่องนี้ท้าทายสติปัญญาจริงๆ ไปยุ่งกับอะไรไม่ดี ดันไปสั่นคลอนสมดุลของประกันสุขภาพ ทางฝั่งคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติย่อมไม่ปล่อยให้ไอ้แก่คนนั้นสบายอยู่แล้ว

“เงียบหน่อย เริ่มประชุมได้แล้ว” ในตอนนั้นเอง คนทางฝั่งศาลก็ตะโกนขึ้นมา ทั้งห้องประชุมเงียบลงทันที บนหน้าจอด้านหน้าปรากฏการวิเคราะห์อาการบาดเจ็บ, ผลการประเมินของผู้บาดเจ็บแต่ละคน ทุกคนต่างก็ไม่ค่อยสนใจ คนข้างหน้าส่งผลอะไรไม่ได้มาก คนที่จะตัดสินชะตากรรมของเหลียงหย่งรุ่ย คือข่งฮุ่ยเสีย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดก็หารือมาถึงรายสุดท้าย—ข่งฮุ่ยเสีย หยวนเจิ้นจากแผนกนิติเวชตำรวจประสานมือไว้บนโต๊ะ กล่าวอย่างหยิ่งผยอง “ก่อนประชุมผมได้ไปเยี่ยมหัวหน้าข่งมาแล้ว เธอย้ายไปวอร์ดปกติแล้ว และสีหน้าก็ดีมาก—ถ้าประเมินต่อไปอีก โทษของเหลียงหย่งรุ่ยอาจจะต้องลดลงอีกก็ได้”

หัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจจากโรงพยาบาลภายนอกสองสามคนก็ลุกขึ้นมาแสดงความคิดเห็น “จริงด้วยครับ ผมดูวิดีโอตอนนั้น แพทย์หนุ่มคนนี้ใช้การห้ามเลือดด้วยมือเปล่าใช่ไหมครับ? สามารถห้ามเลือดด้วยมือเปล่าได้ ก็แสดงว่าอาการบาดเจ็บอาจจะไม่ได้รุนแรงมาก”

“กระบวนการผ่าตัดพวกเราไม่ทราบ แต่การห้ามเลือดด้วยมือเปล่าถูกยกเลิกไปนานแล้ว การเสียเลือดที่สามารถห้ามได้ด้วยการห้ามเลือดด้วยมือเปล่า ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าสถานการณ์ของหัวหน้าข่งในตอนนั้นไม่ได้วิกฤตขนาดนั้น!”

หวังผิง, หัวหน้าเจิ้ง และคนอื่นๆ รีบลุกขึ้นมาโต้แย้งทันที ทะเลาะกันอยู่สิบกว่านาที ก็ยังไม่ได้ข้อสรุป สุดท้าย ผู้อาวุโสจากคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ ชิวเจี้ยน ก็รำคาญ ชี้ไปที่สวี่ชิว “พวกคุณเอาการผ่าตัดของแพทย์ประจำบ้านคนหนึ่ง ออกมาเรียกร้องโทษประหารชีวิตกับทางศาลเนี่ยนะ? การผ่าตัดที่เขาทำได้ แพทย์คนไหนทำไม่ได้? เปลี่ยนเป็นฉัน ฉันก็ทำได้!”

สวี่ชิวเงยหน้าขึ้น สายตาเรียบเฉยและเยือกเย็น เขาไม่คิดเลยว่า สงครามจะลามมาถึงทางนี้เร็วขนาดนี้ อันที่จริงแล้ว การตัดสินใจโดยอัตวิสัยของหัวหน้าแผนกจากโรงพยาบาลภายนอก รวมถึงทางฝั่งนิติเวชนั้นไม่ผิด แพทย์ประจำบ้านคนหนึ่งยังพิชิตการผ่าตัดครั้งนี้ได้ คำพูดที่ว่า “ความยากของการผ่าตัดสูงมาก” แบบนี้พูดออกมาก็ไม่มีใครเชื่อ ถ้าอย่างนั้น ก็คงต้องใช้ฝีมือมาพูดกันแล้ว

“ทุกท่านคิดว่าการห้ามเลือดด้วยมือเปล่าง่ายเหรอครับ?” สวี่ชิวลุกขึ้นยืน สายตาที่สงบนิ่งกวาดไปทั่วทั้งห้อง ทุกคนชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็มีคนแสดงความคิดเห็น “เทคนิคการห้ามเลือดของศตวรรษที่แล้ว ถ้ามันมีประโยชน์จริง จะถูกคัดออกไปเหรอ?”

“ความเสี่ยงของการห้ามเลือดด้วยมือเปล่าสูงมาก ตอนนั้นพวกคุณอยู่ในโรงพยาบาล มีวิธีการห้ามเลือดตั้งมากมายไม่ใช้ กลับไปใช้การห้ามเลือดด้วยมือเปล่า ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าสถานการณ์ในตอนนั้นไม่ได้ฉุกเฉินพอ”

สวี่ชิวพยักหน้า เหลือบมองหวังผิง หวังผิงโทรศัพท์ออกไป ไม่นานนัก พยาบาลก็เข็นกล่องโฟมที่ใส่ลูกโป่งน้ำอยู่สองสามใบเข้ามา ด้านบนของกล่อง ยังมีรูที่สามารถให้แขนสอดเข้าไปได้

ทุกคนต่างก็งุนงงไปหมด นี่จะทำอะไรกัน ในวินาทีต่อมา การกระทำของสวี่ชิวก็ทำให้ทุกคนตะลึงงันไปเลย