บทที่ 69: เก่งเทพขนาดนี้ ที่บ้านรู้รึเปล่า?

ปรากฏว่าสวี่ชิวได้รับเข็มยาวเล่มหนึ่งมาจากมือของพยาบาล หลังจากนั้น ก็แทงเข้าไปในกล่องโฟม จากนั้น เขาก็เลื่อนกล่องโฟมไปตรงหน้าชิวเจี้ยน “ข้างในมีลูกโป่งน้ำอยู่ลูกหนึ่ง คุณลองใช้มือเปล่าอุดรูเข็มดูสิครับ”

ชิวเจี้ยนหน้าดำคล้ำ “นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร กล่องมันทึบแสงนะ!” สวี่ชิวกล่าวอย่างเรียบเฉย “ตอนที่ผมห้ามเลือดด้วยมือเปล่า ก็มองไม่เห็นเหมือนกันครับ” พูดจบ เขาก็ดึงเข็มยาวออกมา พร้อมกับกล่าว “รีบหน่อยนะครับ ถ้าไม่รีบอุดภายในหนึ่งนาที ลูกโป่งน้ำก็จะแฟบแล้ว”

ชิวเจี้ยนกอดอก ใบหน้าเขียวคล้ำ ไม่คิดจะทำตามคำพูดของสวี่ชิวเลย ในตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็กล่าวขึ้น พร้อมกับรอยยิ้ม “ท่านผู้อำนวยการชิวครับ นี่มันง่ายกว่าการห้ามเลือดหัวใจด้วยมือเปล่าตั้งเยอะ ท่านไม่ลองหน่อยเหรอครับ หรือว่าจะยอมรับว่าตัวเองด้อยกว่าสวี่ชิว?”

“ไร้สาระ”

ชิวเจี้ยนหน้าเสีย ยื่นมือเข้าไปโดยตรง เขารู้สึกได้เพียงว่า ลูกโป่งน้ำภายใต้แรงกดของตนเองกำลังแฟบลงเร็วยิ่งขึ้น สวี่ชิวเตือนอย่างถูกจังหวะ “อย่ากดครับ มิเช่นนั้นหัวใจจะเสียเลือดมากขึ้น คนไข้จะตายเร็วยิ่งขึ้น”

ชิวเจี้ยนไม่ตอบคำ เขาลุกขึ้นยืนคลำหา แต่ใบหน้ากลับยิ่งเย็นชาลงเรื่อยๆ สุดท้าย เขาก็ยื่นมือเข้าไปอีกครั้ง คลำไปจนถึงก้นกล่องโฟม สวี่ชิวเปิดฝาออก ข้างในมีเพียงน้ำเต็มกล่อง และเศษลูกโป่งที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ

“ต่อไป ขอเชิญท่านหัวหน้าแผนกทุกท่านลองดูนะครับ” สวี่ชิวให้พยาบาลอุ้มกล่องมาสี่ห้าใบ วางไว้หน้าหยวนเจิ้นผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวช และหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจจากโรงพยาบาลภายนอกอีกสองสามคน สุดท้าย แม้แต่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็เกิดความสนใจขึ้นมา ยิ้มพลางกล่าว “สวี่ชิว จัดให้ฉันอันหนึ่งด้วยสิ” หัวหน้าเจิ้งก็ใจเต้นเช่นกัน “ฉันด้วย...” ผู้อำนวยการรีบขัดจังหวะเขาทันที “คุณไม่ต้องแล้ว เหลือกล่องสุดท้ายใบเดียว เก็บไว้ให้สวี่ชิว” หัวหน้าเจิ้งยืดคอ สุดท้ายก็ได้แต่นั่งลงอย่างห่อเหี่ยว

สวี่ชิวทำซ้ำขั้นตอนเดิม แทงเข็ม จากนั้นก็ให้พวกเขาหารูเข็มและห้ามน้ำรั่ว สุดท้าย หยวนเจิ้นและหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจสามคนล้วนล้มเหลว มีเพียงผู้อำนวยการโรงพยาบาลและผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมหัวใจจากโรงพยาบาลภายนอกอีกคนหนึ่งที่สามารถหารูเข็มเจอ และทำการห้ามน้ำรั่วได้สำเร็จ เพียงแต่ ในตอนนี้ลูกโป่ง เหลือขนาดเท่ากำปั้นเท่านั้น

“อย่างน้อยก็ห้ามได้ล่ะนะ” ผู้เชี่ยวชาญท่านนี้หน้าผากมีเหงื่อซึมออกมา พอได้ลงมือเอง ถึงได้รู้ว่ามันยากขนาดไหน—สามารถเหลือน้ำไว้ได้ขนาดเท่ากำปั้นก็ถือว่าไม่ง่ายแล้ว

“ตาเธอแล้ว!”

“ฉันขอดูหน่อยสิว่า เธอจัดฉากใหญ่โตขนาดนี้ ตกลงว่ามีความสามารถอะไรกันแน่!” ทุกคนรู้ดีว่ากล่องสุดท้ายเป็นของสวี่ชิว ต่างก็เร่งเร้าด้วยใบหน้าเย็นชา

สวี่ชิวพยักหน้า เขาเดินไปยังกล่องสุดท้ายอย่างใจเย็น แล้วแทงเข้าไปหนึ่งเข็ม ในขณะที่ทุกคนกำลังรอให้สวี่ชิวเริ่มต้น เข็มยาวที่เพิ่งจะดึงออกมา ก็ถูกสวี่ชิวแทงกลับเข้าไปอีกครั้ง

หัวหน้าเจิ้ง, ผู้อำนวยการโรงพยาบาล รวมทั้งทุกคนต่างก็ไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง ตึก ตึก ตึก— จากนั้น สวี่ชิวก็ได้แทงลงไปบนกล่องโฟมอย่างรวดเร็วอีกสี่ห้าเข็ม

“เชี่ย!” มีคนอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา พวกเขาตระหนักได้แล้วว่าสวี่ชิวจะทำอะไร ในใจต่างก็รู้สึกว่าสวี่ชิวบ้าไปแล้ว! คนเหล่านี้ คนไหนบ้างที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมหัวใจ? ขนาดพวกเขา อุดรูเข็มรูเดียวยังลำบาก! สวี่ชิวแทงเยอะขนาดนี้ คิดว่ามันหารูเข็มง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ จะอุดได้ง่ายๆ งั้นเหรอ?

ในขณะที่ทุกคนกำลังเผยสีหน้าเยาะเย้ย มือซ้ายของสวี่ชิวก็ได้สอดเข้าไปในกล่องโฟมแล้ว ในวินาทีต่อมา มือขวาของสวี่ชิวก็หยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา กรีดไปตามขอบรู แล้วลอกฝาทั้งแผ่นออก “คุณกำลังทำอะไรอยู่ไหนบอกว่าเป็นการห้ามเลือดด้วยมือเปล่าแบบมองไม่เห็น...” ชิวเจี้ยนลุกขึ้นยืนอยากจะคัดค้าน

แต่คำพูดของเขาก็ขาดหายไปทันที เขาเห็นสวี่ชิวค่อยๆ ยกมือขึ้น ลูกโป่งถูกมือซ้ายของสวี่ชิวกดไว้ในท่าทางที่แปลกประหลาด แล้วค่อยๆ ยกขึ้นมา ไม่มีน้ำหยดออกมาแม้แต่หยดเดียว ในกล่องก็มีเพียงผิวน้ำบางๆ!

สวี่ชิวกล่าวอย่างเรียบเฉย “รูมันเล็กเกินไป เอาออกมาไม่ได้” ดังนั้นฉันจึงตัดฝาออก สีหน้าที่สบายๆ นี้ ทำให้ทุกคนในที่นั้นไม่สงบอีกต่อไป หยวนเจิ้น, ชิวเจี้ยน และคนอื่นๆ พร้อมใจกันมองไปยังหวังผิง, ผู้อำนวยการโรงพยาบาล และคนอื่นๆ พวกคุณเรียกคนแบบนี้ว่าแพทย์ประจำบ้านเหรอ?

หวังผิงและผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็งงไปเหมือนกัน ให้ตายสิ แกเก่งเทพขนาดนี้เลยเหรอ? พวกเรากันเองก็ยังไม่รู้เลยนะ!

ชิวเจี้ยนเบิกตากว้าง เสียง有些สั่นเทา “ของปลอมรึเปล่า ลูกโป่งของเธอนี่... เจาะรูจริงๆ เหรอ?” สวี่ชิวมือขวาถือลูกโป่ง ปล่อยมือซ้ายออก ซู่— บนลูกโป่ง สายน้ำเล็กๆ นับไม่ถ้วนพุ่งออกมา ในชั่วพริบตาก็แฟบไปกว่าครึ่ง

สีหน้าของทุกคนตกตะลึงอย่างยิ่ง รูเข็มบนลูกโป่งกระจายอยู่ทั่วทุกแห่ง แถมยังมีหลายรูที่ห่างกันมาก ต่อให้จ้องมองก็ยังยากที่จะทำการห้ามเลือดด้วยมือเปล่าได้เลยใช่ไหม? แต่ในวินาทีต่อมา สวี่ชิวก็มองตรงไปข้างหน้า แล้วแสดงการอุดแบบมองไม่เห็นอีกครั้ง เมื่อสายน้ำที่พุ่งออกมาหายไปอีกครั้ง ทุกคนก็ตกใจจนลุกขึ้นยืน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

...

การประชุมครั้งนี้สิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว “การห้ามเลือดด้วยมือเปล่า” ที่ถูกทุกคนตั้งคำถาม สุดท้ายก็จบลงด้วยลูกโป่งน้ำลูกเดียว ทำให้ทุกเสียงที่คัดค้านต้องหุบปากไป

หลังจากการประชุม ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็ได้รั้งตัวสวี่ชิวไว้ เขากล่าวอย่างยินดี “สวี่ชิวเอ๊ย ครั้งนี้ที่หัวหน้าข่งสามารถรอดพ้นจากวิกฤตได้ ก็ต้องขอบคุณเธอนะ ทางโรงพยาบาลเดี๋ยวจะมอบรางวัลให้” ผู้อำนวยการตบไหล่ของสวี่ชิวเบาๆ ยิ่งมองสวี่ชิวก็ยิ่งพอใจ ให้กำลังใจว่า “ตั้งใจทำงานนะ!”

ระหว่างทางกลับแผนกฉุกเฉิน อารมณ์ของหวังผิงก็ปลอดโปร่งมาก เขากล่าวกับสวี่ชิว “พวกเขาน่าจะประเมินการผ่าตัดครั้งนี้กันใหม่ สรุปก็คือ โทษของเหลียงหย่งรุ่ยมีแต่จะสูงขึ้น!” สวี่ชิวพยักหน้า

“กลับมาที่เรื่องเดิม—เธอทำงานมาสองวัน ไม่ได้พักเลย รีบกลับไปพักผ่อนสักสองสามวัน!” หวังผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่งการ ตอนนี้เขากลัวแต่ว่าสวี่ชิวจะตายเพราะทำงานหนัก!

สวี่ชิวปฏิเสธ ตอนนี้พลังงานของเขาล้นเหลือ นอกจากจะกินข้าววันละหกมื้อแล้ว ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย

ในใจของหวังผิงยังคงค่อนข้างเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นว่าสภาพจิตใจของสวี่ชิวดีมาก ก็พอจะวางใจลงได้บ้าง เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ฉันให้เธอลาพักร้อนสามวัน อยากจะพักเมื่อไหร่ ก็บอกกับหมอที่จัดตารางเวร แล้วก็ลาพักได้เลย”

“ได้ครับ ขอบคุณครับหัวหน้า”

“ไม่เป็นไร ดูแลสุขภาพให้ดีนะ ตอนนี้เธอเป็นป้ายทองของแผนกฉุกเฉินเราแล้วนะ” พูดจบประโยคนี้ หวังผิงก็แอบเสริมในใจ: ก็ใกล้จะเป็นป้ายทองของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่แล้วเหมือนกัน

...

หวังผิงแยกตัวไปกลางทาง เขายังต้องไปประชุมที่แผนกศัลยกรรมสมอง ส่วนสวี่ชิว ก็กลับมาที่แผนกฉุกเฉิน ผลคือเพิ่งจะเข้าโถงแผนกฉุกเฉิน ข้างหน้าก็มีคนกลุ่มใหญ่ยืนมุงกันอยู่ สวี่ชิวรีบเข้าไปดู เป็นคนหมดสติล้มลงกับพื้น

“คุณหมอสวี่!” สวี่ชิวได้ยินเสียงคนเรียกข้างหลัง หันกลับไปมอง เป็นหลิวซู่ซู่ ในมือของหลิวซู่ซู่ยังเข็นเตียงเคลื่อนที่ฉุกเฉินอยู่ หอบหายใจแฮ่กๆ เมื่อเห็นสวี่ชิวก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น สวี่ชิวเข้าไปช่วย พร้อมกับถาม “คนไข้เป็นอะไรมาครับ?”

“ยังไม่ทราบเลยค่ะ ฉันเห็นคนเป็นลมก็รีบไปเข็นเตียงมาเลย—รู้แค่ว่าคนไข้เหมือนจะเจ็บหน้าอกค่ะ!”

สวี่ชิวรีบระวังตัวขึ้นมาทันที เจ็บหน้าอกเป็นอาการที่แผนกฉุกเฉินต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ มันเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน, ภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาด และภาวะลิ่มเลือดอุดกั้นในปอด และทั้งสามอย่างนี้ ล้วนเป็นภาวะวิกฤตที่สามารถทำให้เสียชีวิตได้ภายในครึ่งชั่วโมง!

“เร็วเข้า เปิดช่องทางด่วน เตรียมกู้ชีพ” สวี่ชิวกล่าว ในโถง พยาบาลและแพทย์ต่างก็วุ่นวายขึ้นมา พยาบาลแยกฝูงชนออกไป แพทย์เฉพาะทางก็เข้าไปข้างหน้า ตรวจสอบอาการของคนไข้ที่เจ็บจนตัวงอ ตอนที่สวี่ชิวและหลิวซู่ซู่มาถึง แพทย์เฉพาะทางก็ได้ยืนยันแล้วว่ากระดูกคอและอื่นๆ ไม่มีปัญหา จึงได้ยกคนขึ้นไปบนเตียงเคลื่อนที่

แพทย์เฉพาะทางกล่าวตามสัญชาตญาณ “คุณหมอสวี่ครับ คนไข้มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน จะให้เตรียมยาแอสไพริน, โคลพิโดเกรลไว้ก่อนไหมครับ?” สวี่ชิวได้ยินดังนั้น ก็กวาดตามองคนไข้บนเตียงเคลื่อนที่โดยสัญชาตญาณ พบว่าที่เสื้อเชิ้ตสีขาวของอีกฝ่ายมีคราบเลือดสีแดงจางๆ อยู่จุดหนึ่ง เขาขมวดคิ้ว

คนไข้คนนี้ ถ้าหากรักษาตามแนวทางของกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน อีกฝ่ายสามารถตายให้คุณดูได้คาที่เลย! เขากำลังจะอธิบาย ทันใดนั้น ที่ประตูแผนกฉุกเฉินก็มีคนกลุ่มใหญ่พุ่งเข้ามาอีก ทุกคนหันกลับไปมอง เมื่อเห็นสองสามคนที่นำหน้ามา ในใจของหลิวซู่ซู่และคนอื่นๆ ก็พลันตกใจ รู้สึกมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี