บทที่ 70: แผ่นหลังของคุณหมอสวี่ ช่างน่าอุ่นใจเสียจริง

ทำไมถึงมีตำรวจ? ตำรวจมา อย่างหนึ่งหมายความว่ามีผู้ต้องสงสัย หรือไม่ก็คือข้อพิพาทต่างๆ ถ้าเป็นอย่างแรก— แพทย์และพยาบาลก็เป็นคน ตามหลักเหตุผลแล้วย่อมไม่เต็มใจที่จะรักษาคนชั่วร้ายเหล่านั้น แต่ไม่ว่าจะเป็นคำสาบานของฮิปโปเครติส หรือในทางกฎหมาย เมื่ออีกฝ่ายนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย สถานะทั้งหมดของเขาก็จะหายไป เหลือเพียงป้ายกำกับว่า “คนไข้” เท่านั้น แพทย์ย่อมต้องละเลยปัจจัยทั้งหมดนอกเหนือจากโรคภัยไข้เจ็บ และทำการรักษาอย่างเต็มที่

ถ้าเป็นอย่างหลัง ประสบการณ์จากเหตุการณ์รุนแรงของเหลียงหย่งรุ่ย ทำให้บุคลากรทางการแพทย์ในปัจจุบันมีความอ่อนไหวต่อข้อพิพาทต่างๆ อย่างยิ่ง สรุปก็คือ— ตำรวจมา หมายความว่าแผนกฉุกเฉินจะต้องวุ่นวายอีกพักใหญ่แล้ว

สวี่ชิวเหลือบมองเพียงแวบเดียว ก็ละสายตากลับมา เขากล่าวกับแพทย์เฉพาะทาง “ยาต้านเกล็ดเลือดอย่างแอสไพรินใช้ไม่ได้ครับ” แพทย์เฉพาะทางค่อนข้างสงสัย

ดังนั้น สวี่ชิวจึงได้เปิดเสื้อเชิ้ตของผู้ป่วยชายออก ปรากฏว่าบนตัวของอีกฝ่ายมีร่องรอยที่หลงเหลือจากการเจาะช่องหัวใจ ในตอนนี้บาดแผลนี้กำลังมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด

สวี่ชิวถามญาติที่อยู่ข้างๆ “คนไข้เพิ่งจะผ่าตัดมาเหรอครับ?” ญาติถึงได้นึกขึ้นได้ รีบกล่าว “ใช่ๆ ค่ะ ทำจี้อะไรสักอย่าง เหมือนจะเรียกแบบนี้นะคะ” สวี่ชิว: “เขามีโรคหัวใจเหรอครับ?”

“ใช่ค่ะ หัวใจห้องบนสั่นพลิ้ว”

“เคยทำจี้ไฟฟ้าหัวใจ” สวี่ชิวเสริมคำพูดของญาติให้สมบูรณ์

สีหน้าของแพทย์ประจำบ้านเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ข้างหลังมีเหงื่อซึมออกมาทันที การวินิจฉัยของเขาคือกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน ดังนั้นจึงแนะนำให้รีบเปิดเส้นเลือดดำ ป้องกันภาวะช็อกเหตุหัวใจ พร้อมกับใช้ยาต้านเกล็ดเลือด—ซึ่งเป็นยาช่วยชีวิตสำหรับภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน

แต่ทว่า... สำหรับคนไข้ที่เพิ่งจะทำการจี้ไฟฟ้าหัวใจมา หากใช้ยาต้านเกล็ดเลือด เลือดที่ออกในร่างกายของเขาจะรุนแรงขึ้น! เลือดออกในช่องเยื่อหุ้มหัวใจ นั่นมันอันตรายยิ่งกว่ากล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันเสียอีก!

สวี่ชิวไม่มีเวลามาตำหนิแพทย์ประจำบ้าน หลังจากฟังตรวจหัวใจแล้ว ไม่พบเสียงเสียดสีของเยื่อหุ้มหัวใจ จึงกล่าวว่า “ไปทำคลื่นไฟฟ้าหัวใจ แล้วก็เจาะเลือดด่วนตรวจเอนไซม์กล้ามเนื้อหัวใจ, โทรโปนิน ได้ผลแล้วรีบรายงานผมทันที” พูดจบ สวี่ชิวก็เดินไปยังตำรวจที่ประตู

แผนกฉุกเฉินตอนนี้ยุ่งเกินไป หวังผิง, เหอไห่ และหัวหน้าแผนกคนอื่นๆ ต่างก็เข้าห้องผ่าตัดไปหมดแล้ว ตอนนี้คนที่สามารถจัดการเรื่องใหญ่ได้ ก็เหลือเพียงแค่เขา หลิวซู่ซู่และคนอื่นๆ หันกลับมามองสวี่ชิวแวบหนึ่ง อารมณ์ที่ค่อนข้างตึงเครียดแต่เดิม ก็พลันสงบลงไปมาก

“แผ่นหลังของคุณหมอสวี่ น่าอุ่นใจจริงๆ เลย!”

“ใช่ๆ โชคดีที่มีเขาอยู่...”

“มีบารมีของหัวหน้าแผนกจริงๆ เลยนะ แต่เขาเห็นเป็นแค่แพทย์ประจำบ้านเอง!” แพทย์เฉพาะทางก็หันกลับมามองแวบหนึ่ง ในแววตาเต็มไปด้วยความขอบคุณ ถ้าไม่ใช่เพราะสวี่ชิว ครั้งนี้เขาอย่างน้อยก็ต้องตกงาน!

...

ขณะที่กลุ่มคนกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องกู้ชีพ สวี่ชิวก็ได้เดินไปยังประตูอย่างใจเย็น ในตอนนี้ ตำรวจทั้งสองนายกำลังขมวดคิ้วอยู่ หนึ่งในนั้นบ่นว่า “ทำไมถึงเป็นโรงพยาบาลนี้อีกแล้ว ช่วงนี้เคลื่อนไหวทุกวันเลย เหมือนว่าจะมีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งมาที่แผนกฉุกเฉินแล้วด้วย”

สวี่ชิวได้ยิน ในใจก็ค่อนข้างสงสัย ที่แผนกฉุกเฉินมีตำรวจอยู่แล้วคนหนึ่งเหรอ? หลายวันนี้เขาวุ่นอยู่กับบทความวิจัยตลอด ไม่ก็อยู่ในห้องผ่าตัด หรือไม่ก็ไปให้คำปรึกษาที่แผนกอื่น ไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ

แต่สิ่งที่ต้องทำอย่างเร่งด่วน คือการทำความเข้าใจว่าตำรวจทั้งสองคนนี้จะทำอะไร สวี่ชิวเหลือบมองแวบหนึ่ง ก็พอจะเห็นสถานการณ์ที่ประตูได้คร่าวๆ ข้างหลังตำรวจมีครอบครัวสามคน ผู้เป็นแม่กำลังเกรี้ยวกราด ชี้หน้าด่าพ่อลูกทั้งสอง เดี๋ยวก็ว่าลูกชายเรื่องเยอะ ไม่ยอมเอาเวลาไปใส่ใจกับการเรียน หันไปก็ด่าสามีว่าไม่ได้เรื่อง, เงินเดือนแค่หมื่นกว่าหยวน ยังจะตามใจลูกอีก

พอสวี่ชิวเดินเข้ามาใกล้ หัวหอกของแม่คนนี้ก็พลันเปลี่ยนทิศทาง เธอชี้หน้าสวี่ชิวแล้วด่าว่า “ลูกชายฉันไม่ป่วย ไม่ต้องรักษา! แกรีบไสหัวไป อย่ามาทำให้ลูกชายฉันเสียเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัย!” ยังไม่ทันที่สวี่ชิวจะพูดอะไร ตำรวจทั้งสองนายคนหนึ่งก็ขวางแม่ไว้ อีกคนหนึ่งก็เดินมาอธิบายสถานการณ์ให้สวี่ชิวฟัง

“คุณหมอครับ ช่วยดูเด็กคนนี้หน่อยครับ” พูดจบ เขาก็ดึงสวี่ชิวไปอีกด้านหนึ่ง แล้วเล่าสถานการณ์คร่าวๆ: หลายเดือนมานี้ เด็กคนนี้มีอาการไม่สบายต่างๆ ตลอด ไอ, อาเจียนซ้ำๆ แถมยังท้องเสียบ่อยๆ ทางโรงเรียนได้พูดคุยกับพ่อแม่หลายครั้ง แต่ก็ถูกแม่ปฏิเสธการรักษาโดยอ้างว่า “การสอบเข้ามหาวิทยาลัยสำคัญที่สุด” เด็กทำได้เพียงไปรับยาที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน

ครั้งนี้ เด็กคนนี้อาเจียนหนักมาก แถมยังแขนขากระตุก, หมดสติในห้องเรียน หลังจากที่แม่มาถึง เด็กก็ฟื้นแล้ว เธอรู้สึกว่าลูกไม่มีปัญหาอะไร จึงปฏิเสธที่จะส่งโรงพยาบาลอีกครั้ง ทางโรงเรียนกลัว กังวลว่าถ้านักเรียนเสียชีวิตขึ้นมา จะถูกผู้ปกครองที่หัวรั้นแบบนี้ขู่กรรโชก จึงได้แจ้งตำรวจ สุดท้าย ตำรวจทั้งสองนายจึงต้องออกโรง ถึงได้พาส่งมาที่นี่

...

ปัง! ในตอนนั้นเอง เด็กคนนั้นก็เกิดอาการหมดสติอีกครั้ง ผู้เป็นพ่อและตำรวจทั้งสองคนต่างก็ร้อนใจ แต่ผู้เป็นแม่กลับเอาแต่ขวางประตูแผนกฉุกเฉินไว้ ไม่ยอมให้พวกเขาเข้าไป

สวี่ชิวเห็นดังนั้น ทำได้เพียงอ้อมไปตรวจข้างนอกโรงพยาบาล ผู้เป็นแม่โกรธอย่างยิ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะมีตำรวจและผู้เป็นพ่อดึงไว้ เธอคงจะเตะสวี่ชิวไปแล้ว พยาบาลสองสามคนได้ยินเสียงก็วิ่งออกมา รีบเข้ามาปกป้องสวี่ชิวไว้ข้างหน้า

ทางนี้ สวี่ชิวก็ได้ทำการตรวจอย่างรวดเร็ว ก็แค่หมดสติเท่านั้น ไม่เกิดภาวะช็อกก็พอ เขาก็ได้ประเมินสภาพร่างกายโดยรวมของผู้ป่วยอย่างคร่าวๆ ใบหน้าซีดเผือด, ท่าทางอ่อนเพลีย, กำลังกล้ามเนื้อแขนขาทั้งสี่ข้างอ่อนแรงมาก

นอกจากนี้ บนผิวหนังของผู้ป่วยมีรอยจ้ำเลือดอยู่สองสามแห่ง คลำหน้าผาก มีไข้ต่ำๆ คลำต่อมน้ำเหลือง, ต่อมน้ำเหลืองหลังหู, ใต้ไหปลาร้า, รักแร้ และที่อื่นๆ ล้วนโต เปิดปากดู, เหงือกบวมแดง, ในช่องปากยังมีแผลในปากอีกไม่น้อย น่าจะมีการติดเชื้อที่ค่อนข้างรุนแรง ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้อยู่ข้างนอก สวี่ชิวก็อยากจะตรวจดูว่าอีกฝ่ายมีอาการอักเสบรอบทวารหนักด้วยหรือไม่

“ย้ายไปห้องสังเกตการณ์ก่อนครับ” สวี่ชิวกล่าวอย่างสง่างาม คนไข้แบบนี้ อย่าว่าแต่ห้องกู้ชีพเลย ขนาดห้องทำหัตถการก็ยังเข้าไม่ได้ ระหว่างทางไปยังห้องสังเกตการณ์ ผู้เป็นแม่ก็ยังคงประท้วงอยู่

พอตอนหลังเธอพบว่าใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล ก็เริ่มอาละวาด พยาบาลคนหนึ่งเข้าไปถาม กล่าวว่า “รอให้ลูกชายของคุณหายดีแล้ว เขาก็จะมีสมาธิเรียนมากขึ้นนะคะ”

“เป็นผู้ชายแท้ๆ แค่ป่วยไม่กี่อย่างก็ทนไม่ไหว แล้วจะมีประโยชน์อะไร?” ความโกรธของผู้เป็นแม่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ด่าว่า พยาบาลรีบหนีออกมา

เธอวิ่งหอบแฮ่กๆ มาอยู่ข้างๆ สวี่ชิว มองดูใบหน้าด้านข้างของสวี่ชิวอยู่ครู่หนึ่ง จิตใจที่บอบช้ำถึงได้รับการปลอบโยน “เจาะเลือดครับ” สวี่ชิวกล่าว พยาบาลสาวพยักหน้า “ค่ะ”

ระหว่างที่รอผลตรวจเลือด พยาบาลก็ได้วัดไข้ให้ไปด้วย 38.3 องศา

ไม่นานนัก เด็กหนุ่มมัธยมปลายก็ตื่นขึ้นมา สวี่ชิวสวมถุงมือ “ตื่นแล้วเหรอ? ตรวจร่างกายหน่อยนะ” เขากดลงบนกระดูกอกของเด็กหนุ่ม อีกฝ่ายร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที เหมือนกับไก่ยางบีบได้

“เลือดกำเดาไหลบ่อยไหม?” สวี่ชิวถาม รูจมูกของอีกฝ่ายทั้งแดงทั้งใหญ่ แถมยังบวมเล็กน้อย สถานการณ์แบบนี้ โดยทั่วไปคือมีอะไรบางอย่างสอดเข้าไปข้างในบ่อยๆ นานวันเข้า, หลายครั้งเข้า, ก็จะหลวมขึ้น เช่น กระดาษทิชชู

คำพูดของเด็กหนุ่มยืนยันการคาดเดา “ใช่ครับ อุดจมูกไว้ก็ไม่ค่อยมีประโยชน์” สวี่ชิวถามอีก “ที่อื่นมีเลือดออกไหมครับ?”

“ตอนเช้าแปรงฟัน บนแปรงสีฟันก็มีเลือดบ่อยๆ ครับ” สวี่ชิวพยักหน้า

ในตอนนั้น เด็กหนุ่มก็ใช้มือยันขอบเตียงอยากจะลุกขึ้นนั่ง เขากล่าวอย่างกังวล “คุณหมอครับ รีบรักษาผมให้หายเร็วๆ เถอะครับ ผมต้องรีบกลับไปโรงเรียน แม่ของผมเธอกังวลมากครับ” แต่เพิ่งจะลุกขึ้นนั่ง เขาก็พลันร้องออกมาเสียงหนึ่ง แล้วก็สบถออกมา ประโยคต่อไปของเขา ทำให้พยาบาลที่เพิ่งจะกลับมาถึงตกใจจนเบิกตากว้าง ใบหน้าก็ปรากฏรอยแดงขึ้นมาเล็กน้อย