บทที่ 85: ข้ามันตาบอดไปเอง โรงพยาบาลของพวกแกมันก็แค่โรงพยาบาลขยะ!

ใต้แสงไฟไร้เงา สภาพภายในช่องท้องของผู้ป่วยนั้นดูไม่ได้เลย! สารสีเทาเหลือง, เขียวอมน้ำตาล และแดงก่ำจำนวนมากพันกันยุ่งเหยิง ปะปนกับเศษอาหารในกระเพาะ, เนื้อเยื่อตับอ่อนที่ละลาย, ผลิตภัณฑ์จากการเน่าเสียต่างๆ, กระทั่งยังมีอุจจาระที่ไหลย้อนขึ้นมา... ในตอนนี้ กำลังพลิกคว่ำ, กวนผสมไปตามการเคลื่อนไหวของลำไส้ของผู้ป่วย

“แย่แล้ว แย่กว่าคนไข้เมื่อสัปดาห์ที่แล้วอีก!” ใบหน้าของหัวหน้าเซียวเปลี่ยนไปเล็กน้อย มือของเขาสั่นเล็กน้อย ภาพที่ญาติของผู้ป่วยที่เสียชีวิตไปคนนั้นคุกเข่าร้องไห้โฮอยู่หน้าประตูห้องผ่าตัดยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ ตอนนี้เขากลับมาเจอคนไข้ที่รับมือยากยิ่งกว่า!

แต่ทว่า ในวินาทีต่อมาสีหน้าของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง ณ ตำแหน่งศัลยแพทย์หลัก สวี่ชิวยังคงดื่มด่ำอยู่ในโลกของการผ่าตัด เขาจับคีมวงรีแยกเนื้อเยื่อตับอ่อนที่ตายแล้วออกอย่างเงียบๆ มืออีกข้างหนึ่งก็ทำการผูกและตัดเส้นใยที่เชื่อมต่อกันอย่างแน่นหนาอย่างรวดเร็ว... คล่องแคล่วสะอาดสะอ้าน! ราวกับศิลปะที่ลื่นไหลดุจแพรไหม!

หัวหน้าเซียวในตอนนี้ในที่สุดก็ได้เข้าใจคำพูดของหวังผิงก่อนการผ่าตัด เขารีบตะโกนบอกพยาบาลหมุนเวียน “เร็วเข้า ให้หมอในแผนกเรารีบขึ้นมาบนโต๊ะผ่าตัด อย่าชักช้า!” หวังผิงเหลือบมองหัวหน้าเซียวแวบหนึ่ง เผยสายตาดูถูก รู้เช่นนี้แล้ว ใยต้องทำแต่แรก!

...

...

ในห้องผ่าตัดกำลังวุ่นวายกันอย่างเต็มที่ และในตอนนี้ นอกโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ รถยนต์ของโรงพยาบาลคันหนึ่งก็ได้จอดลงที่หน้าประตูแผนกฉุกเฉิน เกาเพ่ยอันที่สวมแว่นตากรอบทองลงมาจากรถ ในมือยังถือข้อมูลเวชระเบียนของหม่าผิงชวนอยู่

ผู้ที่ออกมาต้อนรับเขาคือเหอไห่ “ทางนั้นกำลังรอท่านอยู่เลยครับ ศาสตราจารย์เกา”

“เริ่มผ่าตัดแล้วเหรอ?” เกาเพ่ยอันเดินไปยังห้องผ่าตัด,边ถาม

เหอไห่พยักหน้า “เริ่มไปครึ่งชั่วโมงกว่าแล้วครับ” เกาเพ่ยอันส่ายหน้า กล่าวอย่างเสียดาย “น่าจะเลื่อนการผ่าตัดออกไป แต่ก็ช่วยไม่ได้ คนไข้รอไม่ไหวแล้ว... จริงสิ แผนการผ่าตัดของคนไข้คืออะไร?” เหอไห่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบ “การทำความสะอาดแผลและระบายหนองตับอ่อนอักเสบแบบธรรมดาครับ”

ฝีเท้าของเกาเพ่ยอันหยุดกึกทันที เขาเบิกตากว้าง สีหน้าปรากฏแววโกรธขึ้นมาเล็กน้อย “การผ่าตัดแบบธรรมดา? ใครให้พวกคุณทำแบบนี้?” เหอไห่อธิบายเหตุผล เกาเพ่ยอันถอนหายใจยาว “คนไข้ไม่มีเงินก็เสี่ยงไม่ได้นะ... เกิดปัญหาขึ้นมา ฟ้องร้องกันจริงๆ พบว่าพวกคุณไม่ได้ใช้แผนการรักษาแบบขั้นบันได ทางโรงพยาบาลก็ต้องรับผิดชอบอย่างน้อยก็เป็นส่วนรองแล้ว!”

แต่เขาก็ไม่สามารถตำหนิอะไรได้มาก เงินหนึ่งเหรียญก็ยังทำให้วีรบุรุษลำบากได้ การผ่าตัดเปิดช่องอกแบบธรรมดา แม้จะมีความเสี่ยงสูง แต่ถ้าล้มเหลวก็ไม่ต้องเผาเงินในไอซียูต่อ อย่างน้อยคนไข้ก็ตายกะทันหัน, หมื่นสองหมื่น มากสุดก็ผ่าตัดสำเร็จ, อยู่ไอซียูหนึ่งเดือน, สี่ห้าแสน ส่วนแผนการรักษาแบบขั้นบันได คนไข้ตายได้ยาก ทุกครั้งที่ผ่าตัดแผลเล็กก็ทำความสะอาดไปทีละนิด ไม่ตาย แต่กระบวนการฟื้นตัวก็ช้ามาก ต่ำหน่อย, ค่าดูแลห้าหกสิบหมื่น, คนไข้รักษากว่าหนึ่งเดือนก็เสียชีวิต ถ้าหากคนไข้สามารถทนการทำความสะอาดแผลผ่านกล้องส่องได้หลายครั้ง ค่าใช้จ่ายสุดท้ายอาจจะสูงถึงหนึ่งล้าน! ญาติรับภาระไม่ไหว, แต่ก็อยากจะรักษาชีวิตไว้, นอกจากผ่าตัดเปิดช่องอกแบบธรรมดาแล้ว, ยังมีทางเลือกอื่นอีกเหรอ?

“โรงพยาบาลของพวกคุณดีมาก” เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้, เกาเพ่ยอันก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม ความประทับใจของเขาต่อโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ดีขึ้นมาก คิดถึงคนไข้, กล้าที่จะรับผิดชอบไว้กับตัวเอง โรงพยาบาลแห่งนี้—ไม่ต้องพูดถึงว่าในอนาคตจะต้องมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศ, แต่อย่างน้อย, มันก็เป็นโรงพยาบาลที่คู่ควรกับคำว่า “ช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บและรักษาผู้ป่วย” สี่คำนี้!

“หลังจากการผ่าตัดสิ้นสุดลง, ผมจะบรรยายให้แผนกทางเดินอาหารของโรงพยาบาลพวกคุณฟังฟรี, เนื้อหาคือเทคนิคการเชื่อมต่อของเฉินที่อาจารย์ของผมเป็นผู้คิดค้น” เกาเพ่ยอันตัดสินใจที่จะให้ความช่วยเหลือเท่าที่ทำได้กับโรงพยาบาลที่มีคุณธรรมเช่นนี้ “ผมขอขอบคุณศาสตราจารย์เกาแทนหัวหน้าเซียวด้วยครับ!”

“อืม, การผ่าตัดของหัวหน้าเซียวดำเนินไปถึงไหนแล้ว, ทำความสะอาดไปได้ครึ่งหนึ่งแล้วใช่ไหม?”

เหอไห่ชะงักไป “หัวหน้าเซียว? ศัลยแพทย์หลักไม่ใช่เขานะครับ”

“หืม? โรงพยาบาลของพวกคุณยังมีคนอื่นที่สามารถทำการผ่าตัดนี้ได้อีกเหรอ?” เกาเพ่ยอันค่อนข้างประหลาดใจ “ศัลยแพทย์หลักคือสวี่ชิวครับ”

“สวี่ชิว? ไม่เคยได้ยินชื่อเลย, หัวหน้าแผนกที่เพิ่งจะเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาใหม่เหรอ?”

“ไม่ใช่ครับ, เป็นแพทย์ประจำบ้านของแผนกฉุกเฉินเราครับ”

“????”

เกาเพ่ยอันโยนเวชระเบียนในมือลงบนพื้นอย่างแรง, ด่าว่า “อะไรกัน!”

“แพทย์ประจำบ้านทำการผ่าตัดนี้?”

“เสียแรงที่ฉันนึกว่าโรงพยาบาลพวกคุณมีคุณธรรม, นี่มันเห็นชีวิตคนเป็นผักปลา! ถือว่าฉันตาบอดไปเอง!” พูดจบ, เขาก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป เหอไห่รีบขวางเขาไว้, “ศาสตราจารย์เกาครับ, แพทย์ประจำบ้านคนนี้, ไม่ใช่แพทย์ประจำบ้านธรรมดานะครับ...”

“แพทย์ประจำบ้านจะพลิกฟ้าได้รึไง?”

“ศาสตราจารย์เกาครับ, เงินสามพันหยวนนั่น...”

ฝีเท้าของเกาเพ่ยอันชะงักไป, เขาหันหลังเดินไปยังห้องผ่าตัด, ในใจเกิดความรังเกียจต่อโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่, กล่าวอย่างโกรธเคือง “ถือว่าฉันตาบอดไปเอง, หลังจากการผ่าตัดครั้งนี้, โรงพยาบาลของพวกคุณก็รอเข้าบัญชีดำได้เลย”

...

ในตอนนี้ ในห้องผ่าตัดได้มีคนกลุ่มใหญ่ยืนล้อมอยู่แล้ว แพทย์จากแผนกทางเดินอาหาร, ตับ ตับอ่อน และทางเดินน้ำดี ต่างก็ยืดคอ, จ้องมองไปยังบริเวณผ่าตัดไม่วางตา เป็นครั้งคราวจะมีเสียงทึ่งดังขึ้น

ในตอนนี้ ใต้แสงไฟไร้เงา เนื้อเยื่อฝีหนองหลายแห่งห่อหุ้มตับอ่อน, รอบๆ ยังมีการยึดติดและบวมน้ำอย่างรุนแรง... นี่ทำให้, ทุกครั้งที่เผยให้เห็นเนื้อเยื่อที่ตายแล้วล้วนเต็มไปด้วยความยากลำบาก ทุกครั้งที่ดูดของเหลวที่เหม็นเน่า, ต้องหาทางเข้าที่ยากลำบาก แต่ทว่า สวี่ชิวกลับสามารถหาเส้นทางที่น่าเหลือเชื่อ, แก้ปัญหาได้อย่างรวดเร็วเสมอ!

ในที่สุด, บริเวณที่ตายแล้วทั้งหมดก็ทำความสะอาดเสร็จสิ้น! เขาได้วางท่อระบายซิลิโคนแบนไว้ตามแนวแกนยาวทั้งหมดของเตียงตับอ่อน, ผ่านด้านหลังของโค้งตับและโค้งม้ามของลำไส้ใหญ่, ทะลุออกมาจากผนังช่องท้องด้านข้าง ทำทั้งหมดนี้เสร็จ, เขาก็ยื่นมือไปหยิบเข็มเย็บ

หัวหน้าเซียวชะงักไปเล็กน้อย, “เหมือน... เหมือนว่าจะเรียกคนมาทำเทคนิคการเชื่อมต่อของเฉินนะ” สวี่ชิวเงยหน้า “ศาสตราจารย์เกาคนนั้นเหรอครับ?”

“ใช่...” สวี่ชิวถาม “ต้องรอเขาไหมครับ?”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน, หัวหน้าเซียวจะต้องบอกว่าต้องรอเกาเพ่ยอันมาอย่างแน่นอน แต่ในตอนนี้, เขาต่อหน้าสวี่ชิวแข็งข้อไม่ขึ้นแล้ว, เขากล่าวอย่างลังเล “ได้ทั้งนั้นแหละครับ, คุณหมอสวี่ถ้าคุณเย็บได้, ลองเย็บดูไหมครับ?”

“อืม” ปฏิกิริยาเรียบเฉยขนาดนี้เลยเหรอ? หัวหน้าเซียวค่อนข้างงุนงง, แพทย์หนุ่มสมัยนี้, สภาพจิตใจจะแข็งแกร่งเกินไปหน่อยไหม?

...

ในช่องท้อง เข็มโค้งในมือของสวี่ชิวนิ่งสนิท, จากนั้นก็พลันสั่นสะท้าน— ในวินาทีต่อมา, ไหมเย็บเส้นแรกก็ได้เย็บจากด้านนอกของผนังลำไส้เข้าไป, แล้วก็วนเป็นรูปตัว S, ทะลุเข้าไปในผิวของตับอ่อนที่เหลืออยู่, จากนั้นก็ทะลุตับอ่อนเย็บออกมา...

หัวหน้าเซียวเบิกตากว้าง, เขาอ้าปากค้าง, โพล่งออกมา “นี่คือ... เทคนิคการเย็บเชื่อมตับอ่อนกับลำไส้เล็กของเฉิน?!” เขากล่าวตามสัญชาตญาณ “อันนี้ยากเกินไปแล้ว, โรงพยาบาลเราไม่มีใครทำเป็น, คุณใช้วิธีการผ่าตัดแบบธรรมดาเถอะ...” แต่คำพูดของเขา, ถูกการเคลื่อนไหวที่ต่อเนื่องของสวี่ชิว, เข็มแล้วเข็มเล่าที่เร็วปานสายฟ้าขัดจังหวะ

นี่... เทคนิคนี้ทำไมถึงได้ชำนาญขนาดนี้! หวังผิงเอี้ยวศีรษะ “หืม? อะไรใช้เทคนิคการผ่าตัดแบบธรรมดา?” หัวหน้าเซียวเต็มไปด้วยความตกตะลึง, กล่าวอย่างงุนงง “ใช้... ใช้เทคนิคการผ่าตัดแบบธรรมดาไม่คู่ควรกับคุณหมอสวี่, คุณหมอสวี่ก็ควรจะใช้เทคนิคการเชื่อมต่อตับอ่อนกับลำไส้เล็กของเฉินที่มีความยากสูงสุด... ท-ทำไมถึงได้ทำได้ดีขนาดนี้!”

ในตอนนั้นเอง, ที่ทางเดินนอกห้องผ่าตัดก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นมา เสียงหยุดลงที่หน้าประตูห้องผ่าตัด, เกาเพ่ยอันที่เตรียมตัวปลอดเชื้อเสร็จแล้วก็เดินเข้ามาด้วยความโกรธเต็มอก เมื่อเห็นว่าในห้องผ่าตัดมีแพทย์ยืนล้อมเป็นวงๆ, แต่ตำแหน่งศัลยแพทย์หลักกลับเป็นใบหน้าที่หนุ่มแน่น, ในใจเขาก็ยิ่งเกิดไฟโทสะขึ้นมา เป็นแพทย์ประจำบ้านจริงๆ ด้วย! ยังนึกว่าโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่จะมีคุณธรรม, ที่แท้ก็หาแพทย์ประจำบ้านมาเป็นแพะรับบาปให้โรงพยาบาล!

เขาสะกดกลั้นความโกรธ, สะบัดชุดผ่าตัดอย่างรวดเร็ว, สวมชุดโดยความช่วยเหลือของพยาบาลหมุนเวียน เสียงก็สั่นด้วยความโกรธ “บ้า, คนในโรงพยาบาลของพวกแกมันบ้ากันหมดแล้ว!” ยังพูดไม่ทันจบ, เกาเพ่ยอันก็พลันรู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอย...