บทที่ 88: หมอสมัยนี้ไม่มีจรรยาบรรณ! หน้าเลือดกันหมดสิ้น

ในโถงแผนกฉุกเฉิน มีคนเจ็ดแปดคนกำลังล้อมหมอคนหนึ่งอยู่ สวี่ชิวเหลือบมองแวบหนึ่ง ผู้โชคร้ายคือหวังฝาน

หวังฝานกางมือออก “คุณป้าครับ ตอนนี้การวินิจฉัยชัดเจนมากแล้ว ก็คือภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาด ต้องรีบทำการผ่าตัดด่วนเลยนะครับ!” ภรรยาของผู้ป่วยมัดผม ผิวหยาบกร้าน ดูปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นคนที่ทำงานเกษตรกรรมเป็นประจำ เธอฟังคำพูดของหวังฝานจบ ก็ถามทั้งน้ำตา “คุณหมอคะ ไม่ผ่าตัดไม่ได้เหรอคะ... พวกเราไม่มีเงินมากขนาดนั้นค่ะ”

หวังฝานค่อนข้างสงสาร เขาผ่อนน้ำเสียงลง อธิบาย “ภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดเป็นโรคที่อันตรายมากครับ หลอดเลือดใหญ่ที่สำคัญที่สุดในร่างกายมนุษย์ก็คือหลอดเลือดแดงใหญ่ ตอนนี้หลอดเลือดแดงใหญ่ของสามีคุณมันฉีกขาดแล้ว! โรคชนิดนี้ ต้องทำการผ่าตัด และต้องทำโดยเร็วที่สุด ถ้าไม่ทำ ก็อาจจะเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ!”

ภรรยาของผู้ป่วยตกใจมาก เธอร้องไห้ ถามอย่างระมัดระวัง “คุณหมอคะ ผ่าตัดต้องใช้เงินเท่าไหร่คะ... พวกเราเป็นประกันสุขภาพของต่างจังหวัด เบิกได้ไหมคะ?” หวังฝาน: “ถ้าเป็นประกันสุขภาพของต่างจังหวัด คุณต้องจ่ายเองไปก่อน แล้วค่อยกลับไปเบิกที่บ้านของคุณครับ สามีของคุณเป็นภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดชนิด A ที่อันตรายกว่า ค่าผ่าตัดประเมินคร่าวๆ อยู่ที่ระหว่าง 20-30 หมื่น คุณจ่ายก่อนสิบหมื่น เพื่อครอบคลุมค่าผ่าตัด เราจะสามารถช่วยชีวิตไว้ก่อนได้ เรื่องการรักษาในโรงพยาบาลค่อยว่ากันทีหลัง”

ขาของภรรยาผู้ป่วยอ่อนแรงลง กำลังจะล้มลงกับพื้น ยังดีที่หวังฝานเคลื่อนไหวเร็ว ถึงได้ประคองญาติไว้ได้ ภรรยาของผู้ป่วยร้องไห้โฮ เธอค้นในกระเป๋าอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ล้วงเงินเศษออกมา ทั้งหมดเป็นธนบัตรใบละหนึ่งหยวน, ห้าหยวนที่ยับยู่ยี่ ใบใหญ่ที่สุดคือยี่สิบหยวน เสียงของเธอสั่นเทา ร้องไห้ไปพลางพูดไปพลาง “พวกเรา... ที่บ้านเราเกิดภัยแล้ง พืชผลตายหมด ที่ดินของที่บ้านก็แห้งตายหมด ที่บ้านเราเหลือเงินแค่นี้แล้วค่ะ...”

หวังฝานชะงักไป มองดูเงินในมือของภรรยาผู้ป่วย ไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี เขากล่าวตามสัญชาตญาณ “นี่มันน้อยเกินไป...” รวมกันยังไม่ถึงร้อยหยวนเลย จะไปพออะไร!

สุดท้ายหวังฝานก็ใจอ่อน เขากัดฟัน กล่าวว่า “อย่างนี้แล้วกันครับคุณป้า ตอนนี้คุณไปหาเงินมา ขอแค่จ่ายห้าหมื่น ผมจะช่วยคุณยื่นเรื่องกับหัวหน้าแผนก พยายามหาทางทำการผ่าตัดให้ก่อน รักษาชีวิตไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!” สวี่ชิวประหลาดใจเล็กน้อย การยื่นเรื่องแบบนี้ ถ้าหากคนไข้จ่ายเงินไม่ครบ ในภายหลังจะต้องหักจากโบนัสของหมอ

ถ้าหากบทลงโทษรุนแรงหน่อย กระทั่งอาจจะต้องให้หมอเป็นคนจ่ายส่วนต่างเอง! หวังฝานสามารถทำได้ถึงขนาดนี้ ก็ถือว่าคิดถึงคนไข้มากแล้ว

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง! ในฝูงชนที่มุงดูอยู่ หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็พุ่งออกมา ทันใดนั้นก็ชี้หน้าหวังฝานแล้วด่าทออย่างสาดเสียเทเสีย “แกนี่มันหมอภาษาอะไร ทำไมถึงไม่มีจรรยาบรรณแพทย์ขนาดนี้!”

หวังฝานชะงักไป เขายังไม่ทันจะตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น หญิงวัยกลางคนนั่งยองๆ ลง ตบไหล่ของภรรยาผู้ป่วยเบาๆ ร่วมหลั่งน้ำตาไปสองสามหยด จากนั้นก็จ้องมองหวังฝานอย่างดุเดือดอีกหลายครั้ง “ช่างไม่มีจรรยาบรรณแพทย์มากขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ ไม่มีเงิน คุณจะช่วยชีวิตคนก่อนไม่ได้รึไง? หมอสมัยนี้นะ ในตามีแต่เงิน! ผ่าตัดรับเชิญ, ก็ต้องใช้เงิน ดูโรคทีหนึ่ง, ตรวจสารพัด, ก็ต้องใช้เงิน! พวกแกมันหน้าเลือดกันหมดแล้ว ยังจะคู่ควรกับคำว่า ‘ช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บและรักษาผู้ป่วย’ สี่คำนี้อีกเหรอ!”

ในตอนนั้นเอง ที่อีกฟากหนึ่งของทางเดิน แพทย์อีกคนหนึ่ง โจวหัว กำลังเดินมาด้วยใบหน้าเย็นชา ข้างหลังยังมีผู้รับเหมาก่อสร้างคนหนึ่ง อีกฝ่ายกล่าวอย่างวางอำนาจ “พวกคุณจะรักษาทำไม พวกเราไม่ได้ให้เงิน พวกคุณรักษาไปเอง ตอนนี้ก็จะมาโทษว่าพวกเราไม่ให้เงินเหรอ?” โจวหัวไม่ได้มีอารมณ์ดีเหมือนหวังฝาน เขาพลิกหน้าทันที “อาทิตย์ก่อนไม่พูด ตอนนี้รอให้พวกเราช่วยคนกลับมาได้แล้ว คุณมาบอกว่าไม่ได้ให้เงินไม่ต้องรักษา?”

ผู้รับเหมาก็สะบัดหน้าใส่ “พูดให้มีเหตุผลหน่อยสิ พวกเราก็ไม่ได้บอกว่าจะรักษา ทำไมถึงใช้เงินเยอะขนาดนี้?” โจวหัวไม่คิดจะเสียเวลาพูดคุยกับคนประเภทนี้ แต่อีกฝ่ายกลับขวางทางไว้ตลอด ไม่ยอมให้เขาจากไป ด้วยความจนปัญญา โจวหัวจึงได้เรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมา ถึงได้ลากตัวผู้รับเหมาออกไปได้

ในตอนนี้ เขาก็ได้เห็นหวังฝาน ไกลๆ เขาก็ได้ยินหญิงวัยกลางคนกำลังด่าหวังฝานว่าเลือดเย็น, ไม่มีจรรยาบรรณแพทย์ เขาแต่เดิมก็อัดอั้นตันใจอยู่แล้ว ตัวเองก็เป็นพวกดินปืนอยู่แล้ว สองสามก้าวก็มาถึงแล้ว ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?” หวังฝานอธิบายกับคนไข้ก่อน “คืออย่างนี้นะครับ ถ้าไม่จ่ายเงิน ทางฝ่ายจัดการจะไม่ให้เบิกเครื่องมือผ่าตัด แม้แต่ยาชาก็อนุมัติไม่ได้ครับ ร้านยา, การจัดการเครื่องมือ ทั้งหมดคือเห็นว่าจ่ายเงินแล้วถึงจะให้ของ... การกู้ชีพคนไข้ ก็เป็นการติดหนี้อยู่แล้วนะครับ!” พูดจบ เขาถึงได้อธิบายสถานการณ์ให้โจวหัวฟังคร่าวๆ

หญิงวัยกลางคนไม่ฟังคำพูดของหวังฝานเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงด่าไม่หยุด “พวกแกมันก็เห็นแก่เงิน! ตอนฉันเด็กๆ นะ หมอในหมู่บ้านล้วนแต่สำรองเงินจ่ายค่ารักษาให้คนอื่นเองเลยนะ ตัวเองอดท้องก็ยังต้องช่วยคน! แล้วหมอสมัยนี้ล่ะ ล้วนแต่มีแต่ความชั่วร้าย เต็มปากไปด้วยเงินๆๆ!”

โจวหัวฟังจบก็หัวเราะด้วยความโกรธ เขากล่าวกับหวังฝาน “หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา” หวังฝานถูกด่าจนค่อนข้างสับสนไปหมดแล้ว ทำตามอย่างว่าง่าย “ปลดล็อกสิ!” โจวหัวกล่าว “อ๋อ...” หวังฝานรีบปลดล็อก

โจวหัวเปิด Alipay ของหวังฝานขึ้นมา ตรวจสอบยอดเงินคงเหลือ ดีมาก เป็นไปตามคาดคือเก้าร้อยหยวน ดังนั้น เขาจึงได้ออกจากแอป แล้วเปิดสินเชื่อส่วนบุคคลขึ้นมาอีก โจวหัวหัวเราะลั่น “คุณป้าครับ คุณพูดถูกแล้ว! พวกเราควรจะเป็นหมอที่มีคุณธรรม แต่เขาเป็นแค่หมอจนๆ คนหนึ่ง ไม่มีเงินเท่าไหร่ ในสินเชื่อส่วนบุคคลมีวงเงินกู้หนึ่งหมื่นหยวน ผมจะช่วยเขากู้มาให้หมดเลย! ส่วนผม ก็มีวงเงินสามหมื่น! พวกเราสองคนร่วมกันทำบุญ ยังขาดอีกหนึ่งหมื่น! อย่างนี้แล้วกัน คุณมีน้ำใจขนาดนี้ ก็ช่วยเติมส่วนที่ขาดไปหนึ่งหมื่นนี่สิครับ รวบรวมให้สามีของคุณป้าคนนี้รักษาโรค! แค่หมื่นเดียวเอง คุณคงจะไม่ให้ไม่ได้ใช่ไหมครับ?”

ภรรยาของผู้ป่วยได้ยินดังนั้น ในดวงตาที่มืดมนแต่เดิมก็ปรากฏความหวังขึ้นมา เธอหันศีรษะกลับไป มองหญิงวัยกลางคนด้วยสายตาอ้อนวอน เมื่อครู่นี้ก็คือพี่สาวคนนี้ ที่คอยปลอบใจเธออยู่ข้างๆ แถมยังร่วมร้องไห้กับเธออีกด้วย! แต่ทว่า สิ่งที่เกินความคาดหมายของเธอ— หญิงวัยกลางคนโกรธจนตาแทบถลน จากนั้นก็ผลักภรรยาของผู้ป่วยออกไปอย่างแรง แล้วหายวับไปจากสายตาของทุกคนในพริบตา ในปากยังคงด่าทอไม่หยุด “ไม่มีจรรยาบรรณแพทย์”

“เต็มไปด้วยความชั่วร้าย”...

หลังจากที่คนเดินจากไปไกลแล้ว ภรรยาของผู้ป่วยก็ได้หันสายตาอ้อนวอนไปยังคนอื่นๆ รอบข้าง คนที่มุงดูอยู่ ก่อนหน้านี้ก็เคยรุมด่าหวังฝานเช่นกัน ก็เคยพูดว่า “ควรจะสงสารคนไข้, เงินแค่นี้เอง” แต่ทว่า ทุกคนที่ถูกเธอมอง สุดท้ายก็ก้มหน้าลง จากไปจากที่นี่อย่างละอายใจ

โจวหัวยิ้มอย่างเย้ยหยัน เขาคืนโทรศัพท์มือถือให้กับหวังฝาน “จรรยาบรรณแพทย์อะไรกัน ในสายตาของคนพวกนี้ จรรยาบรรณแพทย์ก็คือการไม่เอาเงิน กระทั่งต้องควักเงินตัวเองรักษาคนให้ด้วย พวกเราก็เป็นแค่ลูกจ้างคนหนึ่ง ไม่ต้องเลี้ยงครอบครัวรึไง?” ด่าจบ ในใจของโจวหัวก็พลันรู้สึกโล่งขึ้นมา

เขามองไปยังภรรยาของผู้ป่วยอีกครั้ง “ทางโรงพยาบาลของเรา จะพยายามประสานงานให้คุณอย่างเต็มที่ แต่เงิน... คุณก็ยังต้องกลับไปหามา!” ภรรยาของผู้ป่วยร้องไห้ พยักหน้าอย่างสิ้นหวัง ในวินาทีนี้เองที่เธอได้ตระหนักว่า คนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอและดูเหมือนจะเข้าอกเข้าใจนั้น ล้วนแต่เป็นพวกปากดีไปวันๆ คนที่คิดถึงเธอและสามีของเธออย่างแท้จริง กลับเป็นหมอที่คนเหล่านั้นพูดว่า “ไม่มีจรรยาบรรณแพทย์”

“ไม่ควักเงินตัวเองรักษาคน” เสียเอง

ที่ไกลออกไป สวี่ชิวขยับฝีเท้า เตรียมจะจากไป ถ้าโจวหัวจัดการเรื่องนี้ได้แล้ว ก็ไม่ต้องให้เขาออกหน้า ในแผนกมีกองทุนการกุศลที่ท่านผู้อำนวยการเฉินบริจาคไว้ ฝ่ายการเงินก็ได้เตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์แบบนี้ไว้แล้ว ไม่ต้องให้เขากังวล

แต่ทว่า... การที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา กลับไปกระตุ้นความทรงจำบางอย่างของสวี่ชิวขึ้นมา และเรื่องนั้น เกือบจะทำให้เขาเสียชีวิต!