บทที่ 89: ฉันเหลือลูกสาวแค่คนนี้คนเดียวแล้ว ช่วยเธอด้วยเถอะนะคะ

ชาติก่อนเขาเคยรักษาผู้ป่วยที่ทำการปลูกถ่ายหัวใจและปอดร่วมกัน ฐานะทางบ้านของผู้ป่วยยากจน ไม่สามารถรับภาระค่ารักษาพยาบาลได้ ทั้งครอบครัวต่างก็มาคุกเข่าคำนับสวี่ชิว ในตอนนั้นสวี่ชิวที่มีฐานะร่ำรวยอยู่แล้วก็อดสงสารไม่ได้ จึงได้ออกเงินสองแสน และลงมือทำการผ่าตัดครั้งนี้ให้ฟรี

การผ่าตัดครั้งนั้นทำไปสิบสามชั่วโมง หลังจากออกจากห้องผ่าตัด สวี่ชิวก็ต้องให้น้ำเกลือและใส่เครื่องช่วยหายใจทันที ต่อมา ญาติของผู้ป่วยคนนั้นกลับแอบย่องเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยของเขา และถอดเครื่องช่วยหายใจของเขาออก หากไม่ใช่เพราะสวี่ชิวแค่ร่างกายอ่อนแอ ยังไม่ถึงขั้นต้องอาศัยเครื่องช่วยหายใจเพื่อประคองชีวิต เขาอาจจะเสียชีวิตไปในคืนนั้นแล้วจริงๆ

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา สวี่ชิวถึงได้เข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่ง ไม่ใช่ว่ายิ่งให้ความช่วยเหลือผู้อื่นมากเท่าไหร่ ความกตัญญูของอีกฝ่ายก็จะยิ่งลึกซึ้งมากขึ้นเท่านั้น ถ้าหากความปรารถนาดีนี้เกินขีดจำกัดที่อีกฝ่ายจะสามารถตอบแทนได้ ความรู้สึกไร้ความสามารถนี้ ก็จะเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิด, ความรู้สึกติดค้างที่ไม่เคยจางหายไป กระทั่งกลายเป็นความทุกข์ทรมานในใจ... และในตอนนี้ เพื่อที่จะหลุดพ้นจากการทรมานทางจิตใจนี้— คนที่หวังให้ผู้มีพระคุณตายมากที่สุด กลับกลายเป็นผู้รับพระคุณเสียเอง

ในตอนนี้ วิธีการจัดการความขัดแย้งระหว่าง “เงินกับชีวิต” ของโจวหัวนั้นเหมาะสมมาก ดังนั้นสวี่ชิวจึงไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวอีก

เขาไปหยิบเสื้อผ้าที่ห้องทำงาน แล้วกลับไปยังห้องผ่าตัดอีกครั้ง ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า, ห้องพักแพทย์ในห้องผ่าตัด ล้วนแต่มีห้องอาบน้ำไว้บริการให้แพทย์ได้อาบน้ำ ด้านหนึ่งเป็นเพราะว่า การผ่าตัดที่มีการปนเปื้อนหลายครั้งทำเสร็จแล้ว อย่าว่าแต่คนข้างนอกเลย แม้แต่ตัวแพทย์เองก็ยังรู้สึกว่าตัวเองสกปรก อีกด้านหนึ่ง การสวมชุดผ่าตัดซ้อนกันหลายชั้น ทำการผ่าตัดที่ต้องใช้สมาธิอย่างเต็มที่เป็นเวลาหลายชั่วโมง กระทั่งสิบกว่าชั่วโมง ทรงผมที่หล่อเหลาแค่ไหนก็กลายเป็นผมมันเยิ้ม ผมทั้งหมดแนบติดไปกับหนังศีรษะ ช่างไม่มีภาพลักษณ์อะไรให้พูดถึงเลยแม้แต่น้อย การอาบน้ำก่อนออกจากห้องผ่าตัด ก็เพื่อรักษาภาพลักษณ์พื้นฐาน

ซีรีส์การแพทย์หลายเรื่อง กระทั่งสารคดีทางการแพทย์ที่นำโดยระดับประเทศ ล้วนแต่มีรายละเอียดมากมายที่ทำให้แพทย์ในสายงานดูแล้วท้อแท้ เช่น— ในสารคดี ท่านนักวิชาการท่านหนึ่งทำการผ่าตัดนานกว่าเจ็ดชั่วโมง ตามหลักแล้ว การผ่าตัดที่ยาวนานขนาดนี้ สีหน้าจะเหนื่อยล้าแค่ไหนยังไม่ต้องพูดถึง หนวดเคราก็อาจจะยาวขึ้นมาเป็นตอแล้ว แต่ทว่า อีกฝ่ายกลับยังคงมีสายตาที่เปล่งประกาย, ทรงผมเรียบร้อย... การจัดฉากที่ดูถูกสติปัญญาของแพทย์แนวหน้าเช่นนี้ ในบางแง่มุม ก็ยิ่งทำให้คนทั่วไปเข้าใจผิดเกี่ยวกับแพทย์มากขึ้นไปอีก

...

หลังจากอาบน้ำเสร็จ สวี่ชิวก็ออกจากทางเดินห้องผ่าตัด และได้ยินเสียงโถงแผนกฉุกเฉินเริ่มมีเสียงดังจอแจอีกครั้ง เขาเหลือบมองแวบหนึ่ง ทางฝั่งห้องพักเวรแพทย์ มีคนกลุ่มหนึ่งยืนมุงกันอยู่ ต่างก็ร้องไห้โหยหวนขอให้ช่วยชีวิตคน หน้าประตูยังมีเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ ร้องไห้จนหน้าตาเปรอะเปื้อนไปหมด

สวี่ชิวเข้าไปดูแวบหนึ่ง “เกิดอะไรขึ้นครับ?” หวังฝานดึงสวี่ชิวไปข้างๆ กระซิบเสียงเบา “ผู้ชายอายุสี่สิบของบ้านพวกเขาล้มลงครับ เมื่อครู่พวกเรากู้ชีพกลับมาได้แล้ว ตอนนี้นัด CT ฉุกเฉินไว้ แต่ทางนั้นยังมีคนไข้อีกสองคน คาดว่าต้องรออีกชั่วโมงกว่าถึงจะออกผล”

สี่สิบปี, ผู้ชาย ซึ่งหมายความว่า คนที่ล้มป่วยลงคือเสาหลักของครอบครัวหนึ่ง กระทั่งสามครอบครัว สวี่ชิวลังเลเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรจะไปดีหรือไม่ ในตอนนั้น โจวหัวก็เดินมากล่าว “คุณหมอสวี่ครับ คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ มอบให้พวกเราสองคนก็พอ!” “...” สวี่ชิวครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ แล้วพยักหน้า เขายังคงยอมรับในความสามารถของโจวหัว

เป็นไปตามคาด ในเวลาไม่นาน โจวหัวก็ปลอบโยนญาติๆ จนสงบลงได้ สวี่ชิวถึงได้วางใจจากไป

...

เดือนกันยายนของเมืองหลินไห่ เริ่มมีกลิ่นอายของฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศเย็นสบาย บนถนนที่วุ่นวาย ล้วนแต่เป็นกระแสรถที่ไปมา นอกโรงพยาบาลกลับมีร้านค้ารถเข็นต่างๆ ตั้งอยู่ เสียงเรียกลูกค้าดังขึ้นไม่ขาดสาย ผู้คนเดินขวักไขว่ คนที่ออกมาจากโรงพยาบาล สีหน้ามักจะดีมาก พวกเขาซื้อของกินเล่นยามค่ำคืนอย่างมีความสุข เพื่อตอบแทนกระเพาะที่กินอาหารจืดชืดมานาน ส่วนคนที่เข้าโรงพยาบาล ส่วนใหญ่จะห่อเหี่ยว ไม่มีอารมณ์จะไปมองร้านขายของกินเล่นที่ส่งกลิ่นหอมแม้แต่น้อย

แตกต่างจากร้านค้าในแหล่งท่องเที่ยว นอกโรงพยาบาล ที่ขายส่วนใหญ่จะเป็นผลไม้, กระเช้าดอกไม้, และของใช้ประจำวันแบบใช้แล้วทิ้งต่างๆ ส่วนของกินก็จะไปในสองขั้ว ไม่ว่าจะเป็นอาหารทอดที่น่ารับประทานต่างๆ เช่น ปลาหมึกย่าง, เต้าหู้เหม็น, และปีกไก่ย่าง, กุ้งย่างที่โรยด้วยยี่หร่าจนส่งกลิ่นหอมฟุ้ง และอื่นๆ หรือ ไม่ก็เป็นข้าวต้มขาว, หมั่นโถว และอื่นๆ

สวี่ชิวกำลังลังเลอยู่ว่าจะกินอะไรดีหรือไม่ ข้างหลังก็มีเสียงที่เจือไปด้วยความยินดีดังขึ้น “คุณหมอสวี่!” สวี่ชิวหันกลับไปมอง พบว่าหลีเสวี่ยกำลังเดินมาอย่างรวดเร็ว

“คุณหมอสวี่คะ คุณเพิ่งจะเลิกงานเหรอคะ?” เมื่อเดินเข้ามาใกล้ หลีเสวี่ยก็หอบหายใจเล็กน้อย สีหน้าประหลาดใจ “อืม” สวี่ชิวพยักหน้า “เพิ่งจะลงจากห้องผ่าตัดเหรอคะ? งั้นตอนเย็นคุณต้องยังไม่ได้กินข้าวแน่ๆ เลย เราสองคนหาอะไรกินแถวนี้กันไหมคะ?” หลีเสวี่ยถาม

สวี่ชิวไม่ปฏิเสธ ไปหาร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่งนั่งลงกับเธอ ในเวลาไม่นานเนื้อย่างที่ส่งเสียงฉ่าๆ, เส้นหมี่ย่างกรอบหอม และอื่นๆ ก็ถูกยกมาเสิร์ฟ หลีเสวี่ยเริ่มพูดคุยเรื่องของตนเองก่อน “เมื่อครู่นี้ฉันกำลังทำการผ่าตัดโรคหัวใจแต่กำเนิดของทารกอายุสองเดือนกว่ากับหัวหน้าหูอยู่ค่ะ น่าสงสารมาก...”

สวี่ชิวกัดเนื้อย่างเข้าไปคำหนึ่ง หอมเหมือนกันนะ หลีเสวี่ยกล่าวต่อ “คนที่เฝ้าไข้เป็นหญิงชราอายุหกสิบกว่าปี ยังจ้างพี่เลี้ยงอายุสามสิบกว่าปีมาอีกคน” สวี่ชิวถาม “แล้วแม่ล่ะครับ?” หลีเสวี่ยกล่าวอย่างเศร้าใจ “แม่ก็คือหญิงชราอายุหกสิบกว่าปีคนนี้นี่แหละค่ะ!”

สวี่ชิวประหลาดใจเล็กน้อย อายุหกสิบกว่าปียังไม่หมดประจำเดือน ในทางคลินิกมีอยู่ แต่ไม่มากนัก หลีเสวี่ยดูออกถึงความสงสัยของสวี่ชิว จึงอธิบาย “จริงๆ แล้วเธออยู่ในวัยใกล้หมดประจำเดือนแล้วค่ะ แต่เธอยืนกรานที่จะมีลูกให้ได้ โรงพยาบาลเราก็เลยอาศัยจังหวะที่ยังไม่หมดประจำเดือนโดยสมบูรณ์ รีบให้เธอตกไข่, ทำเด็กหลอดแก้ว, สุดท้ายก็คลอดออกมาได้”

“ลูกๆ ของเธอ...” “เหรอคะ? ไม่อยู่แล้วค่ะ ลูกชายของเธอ ตอนมัธยมปลายถูกบูลลี่ในโรงเรียน, กระโดดตึกเสียชีวิต ลูกสาวของเธอเก่งมาก, เรียนจบมหาวิทยาลัยที่เทียนตู, ตอนหลังก็ได้โควต้าไปเรียนต่อปริญญาโท, ปริญญาเอกที่ต่างประเทศจนจบ, กลับมาประเทศแล้วก็ได้งานบริษัทต่างชาติที่เทียนตู, ผ่านโปรแล้วก็มีเงินเดือนปีละสามแสนกว่า ผลคือ, เพิ่งจะเรียนจบทำงานได้ปีเดียว, คืนหนึ่งนั่งแท็กซี่กลับบ้านก็เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์, คนเสียชีวิตคาที่เลยค่ะ”

สวี่ชิว ถอนหายใจยาว สูญเสียลูกในวัยชรา, กว่าจะได้ลูกมาอีกคน, ผลคือเด็กคนนี้ยังเป็นเด็กขี้โรคอีก...เปลี่ยนเป็นใครก็ตาม, คาดว่าก็คงจะเหมือนกับฟ้าถล่ม

สีหน้าของหลีเสวี่ยแอบเศร้าหมอง, “ตอนที่ฉันไปแจ้งอาการวิกฤต, คุณป้าคนนี้เอาแต่จับมือของฉันไว้, เซ็นชื่ออย่างสั่นเทา, บอกกับฉันว่า ‘ป้ามีเงินนะ, เด็กคนนี้มีชะตากรรมที่ลำบาก, ขอร้องพวกคุณรักษาให้ดีๆ, ฉันเหลือลูกสาวแค่คนนี้คนเดียวแล้ว’, เฮ้อ, ฟังแล้วในใจเศร้าจริงๆ ค่ะ!”

กริ๊ง กริ๊ง— ทันใดนั้น, โทรศัพท์ของหลีเสวี่ยก็ดังขึ้น เธอรับสายแล้ว, ฟังอยู่ครู่หนึ่ง, สีหน้าก็พลันเย็นชาลงทันที หลังจากวางสาย, เธอก็กล่าวอย่างขอโทษ “ทางฝั่งแผนกสูติฯ ยังมีคนไข้ในอีกสองสามคนที่ต้องให้ฉันจัดการหน่อยค่ะ, ไม่ได้รีบอะไร, ฉันกินเสร็จแล้วค่อยกลับไปดู”

ทั้งสองคนคุยกันอีกครู่หนึ่ง, ก็รีบจบมื้อเย็นลง หลีเสวี่ยกลับไปยังโรงพยาบาล สวี่ชิวกลับบ้านแล้วก็ฝึกซ้อมผ่าตัดอยู่ครู่หนึ่ง, รอให้ร่างกายเหนื่อยล้าโดยสิ้นเชิงถึงได้หลับไปทั้งชุด

...

...

วันรุ่งขึ้น ภารกิจประจำวันรีเฟรช สวี่ชิวตื่นนอนแล้วก็เหลือบมองแวบหนึ่ง, ทันใดนั้นก็รู้สึกค่อนข้างไม่ค่อยดี