บทที่ 93: ตกตะลึงไม่หยุดหย่อน ที่แท้เขาคืออัจฉริยะรอบด้าน

“ผมทำได้ครับ” ในขณะที่ห้องประชุมเงียบสงัดถึงขีดสุด ก็มีเสียงที่สงบนิ่งเสียงหนึ่งดังขึ้นมาทันที ทุกคนใจหายใจคว่ำ: ใครกันที่กล้าท้าทายหัวหน้าแผนกในเวลานี้!

สีหน้าของหัวหน้าหลินก็เปลี่ยนไปอย่างมากเช่นกัน เขาหันไปมองอย่างโกรธจัด แต่เมื่อเห็นว่าคนที่ลุกขึ้นยืนคือสวี่ชิว สีหน้าของเขาก็แข็งค้างไปครู่หนึ่ง คำตำหนิก็พลันติดอยู่ที่ลำคอ “เธอ... เธอก็อย่ามาพลอยบ้าไปด้วย จินอี้อวิ๋นเป็นอัจฉริยะของแผนกศัลยกรรมสมอง ส่วนเธอคือดาวรุ่งของแผนกฉุกเฉิน พลาดไม่ได้ทั้งคู่!”

สายตาของสวี่ชิวสงบนิ่ง บนตัวแผ่กลิ่นอายที่น่าเชื่อถือออกมา “ขอลองดูสักตั้งครับ” หัวหน้าหลินเงียบไป การผ่าตัดครั้งนี้ เขาไม่อนุญาตให้คนอื่นมาเสี่ยง สิบในเก้าก็คือการแลกหนึ่งต่อหนึ่ง! ใช้ชีวิตของผู้ป่วย แลกกับอาชีพการงานของแพทย์!

แต่... เมื่อสวี่ชิวพูดประโยคนี้ออกมา หัวหน้าหลินกลับลังเลขึ้นมาเล็กน้อย เขามองสวี่ชิวไม่ออก ถ้าหากช่วยได้จริงๆ... หมอคนไหนบ้างที่จะไม่หวังให้ผู้ป่วยทุกคนออกจากโรงพยาบาลไปอย่างแข็งแรง?

“เธอมีความมั่นใจเท่าไหร่?” ในวินาทีนี้ หัวหน้าหลินที่เข้มงวดมาตลอดก็ยอมอ่อนข้อลงเล็กน้อย สวี่ชิวกล่าวอย่างเผื่อเหลือเผื่อขาด “หกส่วนครับ” หกส่วน?

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็ตกตะลึง การผ่าตัดครั้งนี้ สวี่ชิวมีความมั่นใจถึงหกส่วน?! ขนาดหัวหน้าหลินขึ้นโต๊ะเอง ยังไม่กล้าบอกเลยว่าตนเองมีอัตราความสำเร็จหนึ่งส่วน!

น้ำเสียงของหัวหน้าหลินถึงกับเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเบิกตากว้าง “หกส่วน? เธอ... ทำได้จริงๆ เหรอ?” จงเหวินก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง “สมแล้วที่เป็นคุณหมอสวี่!” เสิ่นซานโย่วเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความนับถือ “สุดยอดเกินไปแล้ว!”

ในวินาทีนี้ จินอี้อวิ๋นค่อนข้างงุนงง ตัวเองต่างหากที่เป็นแพทย์อัจฉริยะของแผนกศัลยกรรมสมอง! ทำไมเพื่อนร่วมงานในแผนก ถึงได้พากันไปชื่นชมสวี่ชิวกันหมด!

ในตอนนี้ สวี่ชิวที่เป็นจุดสนใจของห้องประชุมก็ได้พยักหน้าอย่างเรียบเฉย “จัดเตรียมการผ่าตัดเถอะครับ หัวหน้าหวัง...” หวังผิงเข้าใจในทันที “ได้ ฉันจะเซ็นชื่อ...” คำพูดของเขาเพิ่งจะพูดไปได้ครึ่งทาง ก็ถูกหัวหน้าหลินขัดจังหวะ “หัวหน้าหวังครับ การผ่าตัดครั้งนี้ผมจะรับผิดชอบเอง! ในเมื่อเป็นผมที่อนุญาต ผลที่ตามมาย่อมต้องให้ผมเป็นผู้รับผิดชอบโดยธรรมชาติ”

หวังผิงมองหัวหน้าหลินอย่างลึกซึ้ง หลายปีผ่านไปแล้ว เหล่าหลินคนนี้ก็ยังคงรักและปกป้องรุ่นน้องเช่นนี้...

กริ๊ง กริ๊ง! ทันใดนั้น โทรศัพท์ของหวังผิงก็ดังขึ้น!

...

ในขณะเดียวกัน ณ โรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ ท่านเฉิน, หลินเสีย เกือบจะมาถึงที่นี่ไล่เลี่ยกัน ทั้งสองคนเมื่อเห็นอีกฝ่าย ต่างก็เผยสีหน้าประหลาดใจออกมา “ท่านเฉิน ท่านมาได้อย่างไรครับ?”

“ศาสตราจารย์หลิน คุณมา...”

ทั้งสองคนสบตากัน ในสมองปรากฏความคิดหนึ่งขึ้นมา “อัจฉริยะที่เราตามหา หรือว่าจะมาจากโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ทั้งคู่?” ทั้งสองคนโพล่งออกมาพร้อมกัน จากนั้น ก็หัวเราะลั่นขึ้นมา

ท่านเฉินกล่าว “ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะคุยกันมาตลอดทาง สุดท้ายปลายทางก็คือที่นี่” หลินเสียกล่าวติดตลก “ถ้ารู้แต่แรก ตอนนั้นผมก็ติดรถพิเศษของท่านมาแล้ว!” ทั้งสองคนเดินเข้าไปในโรงพยาบาลด้วยกัน

ท่านเฉินมองป้ายของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ ถอนหายใจ “ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าโรงพยาบาลเล็กๆ ริมทะเลแห่งนี้ จะมีผู้ยิ่งใหญ่ในสองสาขาของเราโผล่ขึ้นมาพร้อมกัน...” หลินเสียพยักหน้า เขากล่าวติดตลกอีกครั้ง “ท่านเฉินครับ คนที่เราตามหา อย่าบอกนะว่าเป็นคนเดียวกัน”

“โอ้โห ฉันจะไปทางฝั่งทางเดินอาหาร เธอเองก็จะไปแผนกทางเดินอาหารด้วยเหรอ?”

“ถ้าอย่างนั้นดูเหมือนจะไม่ใช่คนเดียวกันแล้วครับ ผมจะไปแผนกฉุกเฉิน”

ท่านเฉินสงสัย “แผนกฉุกเฉิน?” หลินเสียก็รู้สึกเหลือเชื่อเช่นกัน “ใช่ครับ ใครจะไปคิดว่า คนที่ทำการฟื้นฟูกระดูกได้ถึงระดับนั้น จะเป็นแค่หมอตัวเล็กๆ ในแผนกฉุกเฉิน!” ในดวงตาทั้งสองข้างของท่านเฉินเผยแววสงสัย ก็อยากรู้อยากเห็นขึ้นมาเช่นกัน “ฉันก็อยากจะไปเห็นอัจฉริยะท่านนี้เหมือนกันนะ”

แต่ทว่า เขาก็ยังมีธุระต้องทำ ท่านเฉินโทรศัพท์หาหัวหน้าเซียวแห่งแผนกทางเดินอาหาร ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ดังอยู่ครู่ใหญ่ ทางนั้นก็ยังคงสายไม่ว่าง

“ดูเหมือนจะขึ้นผ่าตัดแล้ว... พอดีเลย ฉันตามเธอไปดูอัจฉริยะด้านศัลยกรรมกระดูกของแผนกฉุกเฉินคนนี้ เป็นอย่างไรบ้าง?”

“แน่นอนครับ ตราบใดที่ท่านไม่มาแย่งเด็กคนนี้กับผม ก็ไม่มีปัญหา” ท่านเฉินหรี่ตาลง กล่าวอย่างเมตตา “วางใจเถอะ ฉันไม่สนใจเด็กแผนกฉุกเฉินคนนี้หรอก ฉันเป็นคนทำตับ ตับอ่อน และทางเดินน้ำดี จะไปเอาอัจฉริยะด้านศัลยกรรมกระดูกมาทำไม?”

ทั้งสองคนหัวเราะสองสามที หลินเสียถึงได้โทรศัพท์หาหวังผิง “หัวหน้าหวัง... คุณรู้ได้อย่างไรว่าผมมาหาสวี่ชิว? ฮ่าๆ พวกคุณกำลังประชุมปรึกษาเคสที่แผนกศัลยกรรมสมองเหรอครับ พอดีเลย ผมกับท่านเฉินจะไปดูหน่อย!”

...

สิบนาทีต่อมา ห้องประชุมแผนกศัลยกรรมสมอง หลินเสียและท่านเฉินแอบเข้ามาทางประตูหลังอย่างเงียบๆ

ในตอนนี้ ห้องประชุมยังคงหารือกันอยู่ ก่อนหน้านี้ได้ยืนยันว่าจะทำการผ่าตัด ตอนนี้ก็ยังคงหารือแผนการดำเนินการผ่าตัดโดยละเอียด เมื่อเห็นทั้งสองคนเข้ามา หัวหน้าหลิน, หวังผิง, รองหัวหน้าจ้าว และคนอื่นๆ ต่างก็พยักหน้าทักทาย ทั้งสองท่านนี้ล้วนแต่เป็นผู้นำในวงการแพทย์ของประเทศ ย่อมมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักดีโดยธรรมชาติ

หลินเสียส่งสัญญาณให้ท่านเฉินดูสวี่ชิว ท่านเฉินประหลาดใจเล็กน้อย หนุ่มขนาดนี้เลยเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น ออร่าก็โดดเด่นมาก “ก็ขยันเรียนดีนะ การผ่าตัดครั้งนี้ถ้าฉันเดาไม่ผิดน่าจะเป็นการผ่าตัดเนื้องอกฐานกะโหลกศีรษะผ่านกล้องเอนโดสโคประบบประสาท ความยากสูงมาก เขาที่เป็นหมอหนุ่มคนหนึ่ง กลับฟังอย่างตั้งใจขนาดนี้... โอ้โห ยังจดบันทึกอีกด้วย ไม่น่าแปลกใจเลยที่เก่งขนาดนี้” ท่านเฉินชื่นชมอย่างยิ่ง

หลินเสียเหลือบมองแวบหนึ่ง สีหน้าแปลกๆ นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่การจดบันทึกนะ... บนนั้นมีแผนการหลายอย่างที่ระบุไว้อย่างชัดเจน แถมยังเป็นแผนที่ยังไม่ได้พูดถึงในที่ประชุมอีก—เจ้าหนูนี่จะไม่ใช่ผู้รับผิดชอบการผ่าตัดครั้งนี้หรอกนะ?

ผ่านไปอีกสิบห้านาที ทางฝั่งห้องประชุมแผนกศัลยกรรมสมอง ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปแผนการผ่าตัดโดยสิ้นเชิง ทุกคนพร้อมใจกันมองไปยังทิศทางเดียวกัน รอคอยการประกาศสุดท้าย

หลินเสียหันศีรษะกลับไปอย่างแข็งทื่อ มองไปยังสวี่ชิวที่ปลายสายตา ท่านเฉินยังคงประหลาดใจ “ให้โอกาสคนหนุ่มได้แสดงความคิดเห็นเหรอครับ แต่ว่า มีเพียงศัลยแพทย์หลักเท่านั้นที่จะสามารถสรุปแผนการผ่าตัด, ขั้นตอน ได้อย่างชัดเจน...” พูดไปพูดมา เขาก็พลันสังเกตเห็นว่าสีหน้าของคนรอบข้างไม่ถูกต้อง นั่นไม่ใช่สายตาที่มองแพทย์มือใหม่ ในสายตาของทุกคน แฝงไปด้วยความเคร่งขรึม, ความคาดหวัง, และ... ความยำเกรงเล็กน้อย!

ในตอนนั้นเอง สวี่ชิวก็ลุกขึ้นยืน ยืนยันแผนการสุดท้ายอย่างใจเย็น: การผ่าตัดเนื้องอกฐานกะโหลกศีรษะผ่านกล้องเอนโดสโคประบบประสาท: การเข้าถึงแบบขยายด้านข้างผ่านรูกุญแจ...

หลังจากการประชุมสิ้นสุดลง ท่านเฉินยังคงอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ หลินเสียก็นั่งอยู่ข้างๆ อย่างงุนงง

หัวหน้าหลิน, หวังผิง และคนอื่นๆ เข้ามาต้อนรับ เมื่อเห็นทั้งสองคนตกใจจนตะลึงไป ก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา ทันใดนั้น โทรศัพท์ของท่านเฉินก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา, รับสาย แต่ทว่า, ประโยคต่อไปของท่านเฉิน, กลับทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นประหลาดใจอย่างยิ่ง, จากนั้นสีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดอย่างมาก!