บทที่ 92: การผ่าตัดนี้ทำไม่ได้! ใครมาก็ไร้ประโยชน์

รองหัวหน้าจ้าวมองไปยังประตูห้องทำงาน ในแววตาฉายแววไร้หนทาง “เด็กคนนั้น... คุกเข่าอยู่หน้าประตูทั้งคืนแล้ว” ไม่ใช่แค่ลูกของผู้ป่วย เมื่อเช้านี้ ภรรยาที่ซูบซีด, ชายชราหญิงชราผมขาวโพลนสี่คน ต่างก็ผลัดเปลี่ยนกันมาคุกเข่าให้แพทย์แผนกศัลยกรรมสมอง

ระหว่างนั้น ยังมีแพทย์ที่เพิ่งจะได้รับการแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าแผนกคนหนึ่งเกือบจะใจอ่อน, รับปากว่าจะทำการผ่าตัด “อย่าพูดเรื่องนี้เลย, เวลาก็ใกล้แล้ว, ไปประชุมปรึกษาเคสกันก่อน” รองหัวหน้าจ้าวมองดูเวลา, มองไปยังญาติด้วยความเป็นห่วง, สุดท้ายถึงได้กล่าวอย่างจนใจ

...

ห้องประชุมแผนกศัลยกรรมสมอง ผู้เข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ล้วนแต่เป็นคนคุ้นเคย ตอนที่ทำการผ่าตัดภาวะหลอดอาหารทะลุเชื่อมหลอดลม, หัวหน้าหลิน, แพทย์เฉพาะทางจงเหวิน ที่เป็นผู้ช่วยให้สวี่ชิว ตอนที่ผ่าตัดเนื้องอกในไขสันหลังใกล้ก้านสมอง, รองหัวหน้าจ้าว, แพทย์ประจำบ้านเสิ่นซานโย่ว ที่มาหาเรื่อง, สุดท้ายกลับต้องสงสัยในชีวิต

แต่ทว่าครั้งนี้ จงเหวินที่หยิ่งผยอง, เสิ่นซานโย่วที่ไม่ยอมรับ, พอได้เจอสวี่ชิวอีกครั้ง, ต่างก็พยักหน้าให้ก่อน, ในแววตาปลดปล่อยความปรารถนาดีออกมา หวังผิงที่นั่งอยู่ข้างๆ สวี่ชิวย่อมสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนนี้ได้โดยธรรมชาติ เขายิ้มพลางกล่าว “ถึงแม้ว่าวงการแพทย์ของเราจะหนีไม่พ้นข้อเสียมากมายของวงการวิชาการ, แต่อย่างน้อยในแวดวงเพื่อนร่วมวิชาชีพ, ผ่าตัดเก่ง, ก็ยังสามารถได้รับความเคารพจากคนส่วนใหญ่ได้”

ระดับการผ่าตัดดี, พยาบาลดูแลหลังผ่าตัดได้ง่าย, เพื่อนร่วมงานก็สามารถเรียกเขามาเป็นกองหนุนได้ ทั้งสองคนคุยกันสองสามประโยค, ผู้บรรยายการประชุมก็เคาะโต๊ะ, การประชุมก็เริ่มต้นขึ้น

...

ผู้ป่วย สวีซุ่น, ชายวัย 42 ปี, เริ่มมีอาการแบบเรื้อรัง แจ้งว่า: นิสัยเปลี่ยนไปครึ่งปี, เกิดอาการชักกะทันหันพร้อมกับสับสน 3 วันกว่า ตรวจร่างกาย: สติซึม, ตอบคำถามสับสน, อยู่ในท่าพาสซีฟ, รูม่านตาทั้งสองข้างเท่ากันและกลม, เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2.5 มิลลิเมตร, ปฏิกิริยาต่อแสงทั้งสองข้างช้า... การตรวจทางรังสีวิทยา: ... ... การวินิจฉัย: เนื้องอกเยื่อหุ้มสมองที่สฟีนอยด์ริดจ์ ...

อาการของสวีซุ่นชัดเจนเกินไป, ทั้งบน CT และ MRI ล้วนสามารถมองเห็นก้อนเนื้อขนาดใหญ่ได้, แม้แต่คนธรรมดาก็สามารถมองออกได้ว่าที่นั่นไม่ถูกต้อง มองดูภาพถ่ายทางรังสีวิทยาบนหน้าจอ, เหล่าแพทย์ต่างก็เงียบไป เนื้องอกขนาดใหญ่มหึมาเช่นนี้, ตอนนี้ให้ญาติเตรียมทำใจก็ไม่เกินเลย การรักษาแบบประคับประคองอยู่ได้อีกไม่กี่วัน, ระเบิดเวลาลูกนี้พร้อมที่จะระเบิดได้ทุกเมื่อ

ส่วนการผ่าตัด... ความยากสูงเกินไป! ก่อนอื่นเลยคือก้อนเนื้องอกใหญ่เกินไป ถึงขนาดที่ว่ามันยึดติดกับเส้นประสาท, หลอดเลือด, ก้านสมอง, ไฮโปทาลามัส และส่วนอื่นๆ อย่างแน่นหนา, การแยกออกซับซ้อนอย่างยิ่ง นอกจากนี้, บริเวณใกล้เคียงเนื้องอกยังเต็มไปด้วยหลอดเลือดแดงคาโรติดภายใน, หลอดเลือดแดงสมองส่วนกลาง และหลอดเลือดแดงสมองส่วนหน้าและแขนงของมัน ยังมีโครงสร้างหลอดเลือดและเส้นประสาทที่สำคัญอย่างเส้นประสาทตา, เส้นประสาทตา และเส้นประสาทรับกลิ่น และอื่นๆ หากไม่ระวังแม้แต่น้อย, ก็จะทำให้สมองและเส้นประสาทกะโหลกศีรษะเสียหายรุนแรงขึ้น, ทำให้เกิดเลือดออกมากระหว่างผ่าตัด

การเข้าถึงฐานกะโหลกศีรษะแบบดั้งเดิม, ต้องเลื่อยกะโหลกศีรษะออกมาชิ้นใหญ่ แผลใหญ่, บาดเจ็บมาก, เปิดกว้าง, โอกาสเกิดความเสียหายต่อเส้นประสาทสูงมาก ยิ่งไปกว่านั้น, เนื้องอกของสวีซุ่นใหญ่เกินไป, ได้กดทับเนื้อเยื่อสมอง, หลอดเลือดและเส้นประสาทจำนวนมากไปจนถึงขอบกะโหลกศีรษะ, ถ้าหากใช้วิธีการเข้าถึงแบบดั้งเดิม, ตอนที่เลื่อยกะโหลกศีรษะ, ก็จะพลอยนำสมองสองสามกลีบติดไปด้วยแบบสุ่ม

ดังนั้น, ปัจจุบันที่สามารถทำได้เพียงอย่างเดียว, คือการผ่าตัดแบบแผลเล็ก แต่ความยากก็ทำให้คนต้องถอยหนี! เหมือนกับไข่ดิบในขวดปากแคบ ไข่ดิบยังขึ้นใยแมงมุม, ยึดติดกับผนังด้านในของขวด ศัลยแพทย์, ต้องสอดคีมเข้าไปผ่านปากขวดที่แคบ, แล้วปอกเปลือกไข่ดิบ ในระหว่างกระบวนการ หนึ่ง, ต้องรับประกันความสมบูรณ์ของเยื่อหุ้มไข่ กล่าวคือปอกเปลือกไข่ด้านนอก, เยื่อหุ้มด้านในไม่เสียหาย, ของเหลวในไข่ไม่มีรั่วไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว สอง, ต้องผ่านใยแมงมุมที่ซับซ้อน, ขณะที่ปอกเปลือกไข่ด้านนอก, ต้องรับประกันว่าใยแมงมุมก็ไม่เสียหายด้วย...

...

ห้องประชุม, บรรยากาศกดดันเป็นพิเศษ “การผ่าตัดครั้งนี้... ความหมายไม่มากนัก” มีคนกล่าวขึ้นมาทันที ทุกคนมองหน้ากัน, ต่างก็พยักหน้าอย่างหนักหน่วง หัวหน้าหลิน, รองหัวหน้าจ้าว และผู้บริหารระดับสูงของแผนกอื่นๆ สีหน้าก็ไม่ค่อยดีเช่นกัน

ในขณะที่ทุกคนกำลังจะยอมแพ้, พยาบาลคนหนึ่งก็เข้ามาทันที เธอพูดสองสามประโยคข้างหูของหัวหน้าหลิน หัวหน้าหลินขมวดคิ้ว, มองไปยังประตูห้องประชุม ทุกคนก็มองตามไป, ในใจต่างก็ตกใจ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่, ลูกชายคนเล็กของสวีซุ่นได้คุกเข่าอยู่หน้าประตูแล้ว, ใบหน้าของเขายังคงมีความไร้เดียงสาและอ่อนเยาว์, ไม่เข้าใจว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่, รู้เพียงแค่ว่า “หมอสามารถช่วยพ่อได้”

ข้างๆ เขา, ชายชราหญิงชราสี่คนที่เต็มไปด้วยริ้วรอยสั่นเทา, พยุงขอบประตูไว้ก็ยังจะคุกเข่าลง ในวินาทีนี้, ในที่สุดก็มีคนนั่งไม่ติดแล้ว! “ทำเถอะครับ, หัวหน้า, ผมจะลงมีดเอง!” สีหน้าของทุกคนในแผนกศัลยกรรมสมองเปลี่ยนไป, พร้อมใจกันมองไปยังคนที่พูด คือรองหัวหน้าแผนก จินอี้อวิ๋น ที่มาจากชนบท, หล่อเจ็ดส่วน, ท่าทางสง่างาม, บุคลากรที่กลับมาจากต่างประเทศด้วยทุนรัฐบาล, ปีนี้เพิ่งจะได้รับการแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าแผนก, เป็นแพทย์อัจฉริยะหนุ่มที่มีอนาคตไกลของแผนกศัลยกรรมสมอง

“ฮือออ—” นอกประตู, เมื่อได้ยินรองหัวหน้าจินเอ่ยปาก, ทั้งครอบครัวก็ร้องไห้โฮ, ในที่สุดก็ได้เห็นความหวัง หัวหน้าหลินรีบทักทายพยาบาล, แพทย์สองสามคนเข้ามา, พาญาติกลับไปที่ห้องผู้ป่วย ปิดประตูห้องประชุมอีกครั้ง, ใบหน้าของหัวหน้าหลินก็เย็นชาลงโดยสิ้นเชิง

“จินอี้อวิ๋น, ใครให้เธอรับปาก?” หนวดของหัวหน้าหลินสั่นด้วยความโกรธ “หัวหน้าครับ, พ่อของผมก็เหมือนกับสวีซุ่น, ตอนนั้นเขาขับรถบรรทุกเลี้ยงครอบครัวเรา ผลคือ, ตอนที่เขาอายุสี่สิบสามปีก็เสียชีวิตด้วยโรค... ผมทนไม่ได้ที่จะเห็นโศกนาฏกรรมเดียวกัน, เกิดขึ้นกับอีกครอบครัวหนึ่ง” จินอี้อวิ๋นกำหมัด, กล่าว เขามองดูมือของตนเอง, “ยิ่งไปกว่านั้น... โรคที่ผมเชี่ยวชาญก็คือเนื้องอกเยื่อหุ้มสมอง, ผมขอลองดูสักตั้ง!”

หัวหน้าหลินตบโต๊ะ, ด่าว่า “ลอง? แกจะเอาอะไรมาลอง? แกใช้เวลาสิบกว่าปีเรียนปริญญาเอกทางการแพทย์, จนถึงวันนี้ถึงจะมีคุณสมบัติยืนอยู่หน้าโต๊ะผ่าตัด, รีบร้อนจะทำลายอนาคตตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ?” รองหัวหน้าจ้าวก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แม้ว่าจะเป็นรองหัวหน้าแผนกเหมือนกัน, แต่จินอี้อวิ๋นอายุน้อยกว่าเขาเจ็ดปี, ถือเป็นรุ่นน้องแล้ว เขาลุกขึ้นยืน, ตบไหล่ของจินอี้อวิ๋น, เล่าเรื่องราวในอดีตเรื่องหนึ่ง

สิบเอ็ดปีก่อน, หัวหน้าหลินมีนักเรียนที่มีพรสวรรค์มากคนหนึ่ง อีกฝ่ายก็จบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง, อายุสามสิบสี่ปีก็ได้เป็นรองหัวหน้าแผนก, มีโอกาสสูงมากที่จะรับตำแหน่งต่อจากหัวหน้าหลิน, กระทั่งนำแผนกศัลยกรรมสมองของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ติดอันดับยี่สิบอันดับแรกของประเทศ ผลคือ, เขาได้เจอกับเคสที่คล้ายคลึงกับสวีซุ่น เช่นเดียวกันคือญาติอ้อนวอนอย่างขมขื่น, กระทั่งคนในหมู่บ้านเดียวกันก็มาคุกเข่าขอความช่วยเหลือ นักเรียนของหัวหน้าหลินใจอ่อน, รับปาก, ขึ้นโต๊ะผ่าตัด

ต่อมาการผ่าตัดครั้งนั้นก็เสร็จสิ้น ข่าวดีหนึ่งอย่าง, ข่าวร้ายหนึ่งอย่าง ข่าวดีคือไม่มีความเสี่ยงแล้ว ข่าวร้ายคือ, คนก็ไปพร้อมกับความเสี่ยงแล้ว ในวินาทีนั้น, แพทย์ที่นำความหวังมาให้ญาติ, ในชั่วพริบตาก็กลายเป็นร่างอวตารของปีศาจ ความกตัญญูต่อแพทย์, กลายเป็นน้ำลาย, คำด่าทอ, และดวงตาที่แดงก่ำและกำปั้นที่ขาวซีด ต่อมาฟ้องร้อง, ขึ้นศาล, นักเรียนที่หัวหน้าหลินทุ่มเทปลุกปั้นมาในที่สุดก็ถูกเพิกถอนใบประกอบวิชาชีพ, บอกลาวงการแพทย์ไป

หลังจากที่รองหัวหน้าจ้าวพูดจบ, เขาก็นั่งลงอีกครั้ง, กล่าวว่า: “บางครั้ง, ญาติก็เหมือนกับคนไข้มากกว่าคนไข้เสียอีก ในฐานะแพทย์, การให้ความสำคัญกับชีวิตของผู้ป่วยเป็นอันดับแรกนั้นไม่ผิด, แต่เธอก็ต้องจำไว้—ขณะที่ปกป้องผู้ป่วย, เธอก็ต้องปกป้องตัวเองด้วย!”

หัวหน้าหลินถอนหายใจ, เขาจะไม่ยอมให้ัจฉริยะอีกคนต้องมืดมนเพราะเรื่องนี้อีกแล้ว, กล่าวด้วยความเย็นชาเล็กน้อย: “ฉันจะไปคุยกับญาติใหม่, การผ่าตัดครั้งนี้ไม่มีความจำเป็นต้องทำ อย่าว่าแต่พวกเราเลย, แม้แต่โรงพยาบาลเทียนถานแห่งเทียนตู ที่เป็นหนึ่งในสามศูนย์ศัลยกรรมสมองที่ใหญ่ที่สุดในโลก, และเป็นอันดับหนึ่งของต้าเซี่ย, ก็ยังทำไม่ได้! การผ่าตัดครั้งนี้จะไม่เปิด, ใครมาก็ไร้ประโยชน์!”

สวี่ชิวค่อนข้างนั่งไม่ติดแล้ว ใครมาก็ไร้ประโยชน์งั้นเหรอ?