บทที่ 121 วิญญาณออกจากร่าง

หลังจากหยางเถาขับรถมาส่งหลินยวนที่แดนสุขาวดีแล้ว เธอก็รีบบึ่งรถกลับไปทันที เพราะเพิ่งได้รับวิชาลมหายใจชุดใหม่มา จึงต้องรีบกลับไปปิดด่านฝึกฝน

ภายในสวน...

หลินยวนเดินเหยียบไปบนแผ่นหินธรรมชาติ โคมไฟหินท่ามกลางพุ่มไม้ใบหญ้าส่องแสงอุ่นละมุน ในบ่อปลาของสวนต้นไม้แห่งจิตวิญญาณมีเสียงเพลงเด็กคลอเบาๆ ต้นหลิวผู้เฒ่าซือเล่อไหวพัดกิ่งก้านเป็นระยะ

เวลาสองทุ่มตรง ท้องฟ้ามืดสลัวลงแล้ว หลินยวนเห็นจินเป่านั่งยองๆ อยู่บนกิ่งของต้นหลิวซือเล่อ

ที่ระเบียงชั้นสาม จ้าวชีชีซึ่งกำลังโคจรวิชาลมหายใจเพื่อฝึกฝนอยู่ และข้างกายเธอนั้น ราชาหมาป่าอเมริกาเหนือนั่งเฝ้าอยู่ราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ขนาดตัวของมันน่าเกรงขามอย่างยิ่ง