บทที่ 55 วิวัฒนาการอีกครั้ง!

หัวข้อกระทู้: ข่าวดี!! เว่ยเทา หัวหน้าฝ่ายก้าวหน้า! ถูก "มาเจ้าน้ำเงิน" แห่งหน่วย 314 จับกุมตัวได้แล้ว!! (ยอดนิยม)

สือหม่าหลาวเจ๋ย (สมาชิกระดับสูง): เว่ยเทาไอ้สารเลวนั่น ทำตัวเหนือกฎหมาย ไม่เคารพผู้อาวุโส โดนจับน่ะดีแล้ว! สวรรค์มีตาจริงๆ!

ต้าชงหมิง (สมาชิกระดับสูง): @สือหม่าหลาวเจ๋ย ลุงสือหม่า เว่ยเทาคนนี้คือคนที่เผาลุงจนต้องเข้าโรงพยาบาลคราวนั้นใช่ไหมครับ?

สือหม่าหลาวเจ๋ย (สมาชิกระดับสูง): พูดจาเหลวไหล! ตอนนั้นข้าแค่บังเอิญโดนน้ำร้อนลวกต่างหาก! ถ้าเว่ยเทามันมาเจอข้าจริงๆ ข้าต้องจับมันได้แน่ อย่างน้อยๆ ฝีมือเราก็ห้าสิบ-ห้าสิบ (สูสีกัน)!

เถาฮวาเซียน (สมาชิกระดับเงิน): หัวหน้าหลันฝีมือแกร่งกล้าขึ้นทุกวัน การจับกุมเว่ยเทาได้ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล เว่ยเทาเคยทำเรื่องเกินกว่าเหตุมามากมาย แต่เท่าที่ฉันรู้ เขาไม่เคยฆ่าใครจริงๆ จังๆ นะ โทษไม่น่าจะถึงตายหรอกมั้ง

ต้าชงหมิง (สมาชิกระดับสูง): @เถาฮวาเซียน เว่ยเทาก่อเหตุระเบิดวินาศกรรมตั้งหลายครั้ง จะไม่เคยฆ่าคนได้ยังไง! คุณอย่าบอกนะว่าเป็นพวกเดียวกับฝ่ายก้าวหน้าน่ะ!!

เถาฮวาเซียน (สมาชิกระดับเงิน): @ต้าชงหมิง เกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันจะไปบอกนายด้วยตัวเองแบบออฟไลน์นะ รบกวนตอบข้อความส่วนตัวด้วย

หลินยวนเลื่อนอ่านลงมา และไม่เห็น "ต้าชงหมิง" ออกมาแสดงความเห็นอีกเลย แถมสถานะบัญชีก็กลายเป็น "กำลังยกเลิกใช้งาน" ไปเสียแล้ว

ดูท่าในฟอรั่มแบบนี้ การพูดจาต้องระวังให้มาก และห้ามเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงเด็ดขาด

เขาเลื่อนอ่านกระทู้อยู่หลายหน้า ส่วนใหญ่พูดถึงแต่หลันหลิงปอกับเว่ยเทา ไม่มีใครพูดถึงตัวเขาเลย

“ก็ดีแล้ว” หลินยวนพยักหน้า

เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องที่เขาทำลงไป เพราะกลุ่มฝ่ายก้าวหน้านั้นเป็นขุมกำลังที่ใหญ่มาก มีสมาชิกอยู่ทั่วโลกและซ่อนความลับไว้มากมาย

ตอนนี้ตัวตนของเขาถูกปิดบังเป็นความลับและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย หากคนในฝ่ายก้าวหน้าอยากจะแก้แค้นจริงๆ พวกเขาก็ต้องไปหาหลันหลิงปอที่หน่วย 314 แทน

ตราบใดที่พวกมันมีความกล้าและกำลังมากพอละนะ

หลังจากปิดกระทู้นั้น หลินยวนก็นั่งอ่านกระทู้อื่นๆ ต่ออีกนาน!

ฟอรั่มผู้เหนือมนุษย์นี้ถูกสร้างมานานแล้ว มีกระทู้ที่ถูกทำเครื่องหมายว่า "เนื้อหาคุณภาพ" จำนวนมาก ตราบใดที่เป็นเนื้อหาคุณภาพ ย่อมเป็นความรู้ที่เป็นประโยชน์หรือไม่ก็เป็นข้อมูลที่มีมูลค่า ควรค่าแก่การไล่อ่าน

หลินยวนใช้ความอดทนอ่านไปนานพอสมควร แต่ก็ยังอ่านจบไปเพียงแค่ส่วนเดียวเท่านั้น

เขาสามารถเข้าใจสถานการณ์ในลั่วตูปได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ในเขตเมืองลั่วตูป มีมิติซ้อนเร้นขนาดเล็กใหญ่รวมกันนับร้อยแห่ง ส่วนใหญ่ไม่เป็นอันตราย แต่ก็อาจปรากฏมิติใหม่ขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

ส่วนที่นอกเมืองลั่วตูป ในแนวเทือกเขาที่ทอดยาวนั้น จำนวนมิติซ้อนเร้นยังคงเป็นปริศนาจนถึงปัจจุบัน แต่ที่ยืนยันได้คือ มีมิติซ้อนเร้นอยู่ 4 แห่งที่ภายในกว้างขวางจนน่าตกใจ มีอสูรปีศาจยึดครองอยู่และอันตรายเป็นอย่างยิ่ง ในทางกลับกัน มันก็ซ่อนสมบัติล้ำค่าจากสวรรค์และปฐพีไว้มากมาย

“มิติซ้อนเร้น” หลินยวนยังไม่สนใจเรื่องพวกนี้ในตอนนี้ อย่างน้อยๆ เขาต้องยกระดับความแข็งแกร่งไปถึงขั้น "ขัดเกลากายา" เสียก่อน ถึงจะพิจารณาเรื่องอันตรายระดับสูงอย่างการสำรวจมิติซ้อนเร้น

แม้แต่หน่วย 314 เอง ก็ยังน้อยครั้งที่จะบุกเข้าไปในมิติซ้อนเร้นเชิงรุก ส่วนใหญ่จะทำเพียงปิดกั้นและสั่งห้ามเข้าอย่างเข้มงวด

เขายืดตัวขึ้นและบิดขี้เกียจ

หลินยวนตกใจที่พบว่าเวลาล่วงเลยไปจนถึงสามทุ่มแล้ว!

“เวลาท่องเน็ตนี่ผ่านไปไวชะมัด” หลังจากบ่นพึมพำ หลินยวนก็ลุกขึ้น สวมเสื้อคลุมสีดำที่มีฮู้ดแล้วออกจากบ้านไป

เขายังไม่ลืม "ต้นหลิวเฒ่า"

คำนวณดูแล้ว วิทยุที่อยู่ใต้รากของมันซึ่งเปิดเพลง "หัวใจกตัญญู" (ก่านเอินเตอซิน) ก็น่าจะเล่นมาได้สองสามวันแล้ว

แบตเตอรี่วิทยุน่าจะใกล้หมดแล้ว แล้วต้นหลิวเฒ่าจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างไรบ้างล่ะ?

หลินยวนยังคงให้ความสำคัญกับต้นหลิวเฒ่าต้นนี้มาก

ต้นไม้เพียงต้นเดียว แต่กลับมีภารกิจพิเศษถึงสองอย่าง!

ภารกิจพิเศษแรก: เปลี่ยนแปลง «ต้นหลิวเฒ่าเขตแดนลวง» เมื่อสำเร็จภารกิจ จะสามารถเลือกคุณลักษณะระดับยอดเยี่ยมใดก็ได้เพื่อเพิ่มระดับ (+1)

และเมื่อสำเร็จภารกิจนี้ จะเป็นการปลดล็อก "ภารกิจลับ" อีกด้วย

ตราบใดที่เป็นภารกิจที่มีคำว่า "พิเศษ" หรือ "ลับ" ต่อท้าย นั่นหมายความว่ารางวัลต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!!

เขาสัญจรมาจนถึงริมทะเลสาบในสวนสาธารณะ

เวลาสามทุ่ม ที่นี่ไม่มีคนอยู่แล้ว ว่ากันว่าช่วงนี้มีคนเห็นภูตผีปีศาจที่นี่ พอข่าวแพร่ออกไป

ผู้คนต่างพากันพูดต่อๆ กันไปจนหนาหูว่าที่นี่ดูวังเวง เดินผ่านแล้วรู้สึกเย็นสันหลังวาบ ไม่ค่อยมีใครกล้ามาที่นี่ตอนกลางคืน

แน่นอนว่าหลินยวนไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

ในใจเขานึกย้อนไปถึงครั้งแรกที่เห็นข้อมูลอนาคตของต้นหลิวเฒ่า ตอนนั้นในอีกสามปีข้างหน้า มันจะกลายเป็น "ต้นหลิวเฒ่าจุดประทีป"

แต่ด้วยความบังเอิญหลายอย่าง อนาคตของมันกลับถูกเปลี่ยนแปลงและวิวัฒนาการอย่างต่อเนื่อง จาก "ต้นหลิวเฒ่าบรรพกาล" สู่ "ต้นหลิวเฒ่าเขตแดนลวง"!

การวิวัฒนาการแต่ละครั้ง มันจะน่ากลัวและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

หลินยวนถึงกับมีความคิดแวบหนึ่งว่า หากปล่อยให้มันวิวัฒนาการแบบนี้ต่อไป มันจะกลายเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติที่ทำลายล้างโลกได้เลยหรือเปล่า

“ไม่หรอก” หลินยวนคิดในใจ ก่อนหน้านี้เขาลังเลเพราะการถือเลื่อยไฟฟ้ามันสะดุดตาเกินไป และกลัวจะถูกจับจนเสียเวลาฝึกพลัง

แต่ตอนนี้ล่ะ?

หลังจากรู้เรื่องหน่วย 314 และสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว หลินยวนสามารถใช้ "กระบี่กลืนทอง" ฟันมันทางกายภาพให้ขาดสะบั้น บดขยี้ต้นไม้ปีศาจนี้ได้เลย ถึงตอนนั้นหน่วย 314 ไม่เพียงแต่จะไม่โทษเขา แต่อาจจะมอบรางวัลให้เขาด้วยซ้ำ

“ขึ้นอยู่กับวาสนาของเจ้าแล้วล่ะ ถ้าฟังเพลงแล้วได้ผล ก็จะปรับปรุงเจ้าต่อ แต่ถ้าไม่ได้ผล...” กระบี่กลืนทองในรูจมูกสั่นสะเทือนเบาๆ วันนี้มันยังไม่ได้ฟันอะไรเลย จึงดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินยวนก็เดินมาหยุดอยู่หน้าต้นหลิวเฒ่าในระยะไม่กี่เมตร เขามองดูต้นไม้ตรงหน้า กิ่งก้านของมันลู่ลงตามธรรมชาติ ไหวไปตามลม รอบๆ มีหมอกจางๆ ลอยปกคลุม

ดูเหมือนต้นหลิวเฒ่าจะไม่เกรี้ยวกราดเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว หรือบางทีมันอาจจะแสร้งทำเป็นสงบนิ่งเพื่อซ่อนตัว

“ตรวจสอบข้อมูล”

[คำเตือน: ปัจจุบัน / อนาคต?]

“ทั้งหมด”

[ข้อมูล: ต้นหลิวเฒ่าภวังค์สุข (ปัจจุบัน) — รายละเอียด: ต้นหลิวเฒ่าที่ดูดซับพลังวิญญาณ เกิดการกลายพันธุ์ด้วยเหตุผลพิเศษ และกำลังวิวัฒนาการไปในทิศทางที่ไม่อาจคาดเดา มีคุณลักษณะ: วิปัสสนา-ภวังค์สุข (ยอดเยี่ยม), การเติบโตผิดปกติ (ระดับจิตวิญญาณ), เสียงดนตรี (ระดับสูง)]

[ข้อมูล: ต้นหลิวเฒ่าบรรพบุรุษวิญญาณ (อนาคต) — รายละเอียด: เปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นเขตแดนวิญญาณ เป็นต้นไม้ปีศาจที่มีพลังระดับ "เข้าสู่จิตวิญญาณ·จุดสูงสุด / กึ่ง·หลอมรวมวิญญาณ" กิ่งหลิวที่ห้อยลงมาแต่ละกิ่งกลายเป็นรากวิญญาณที่กลายพันธุ์ ให้กำเนิด "เผ่ามนุษย์คีตวิญญาณ" คอยปกป้องพื้นที่แห่งหนึ่งให้อยู่เย็นเป็นสุข! มีคุณลักษณะ: เจ้าแห่งเขตแดนวิญญาณ (ไร้ตำหนิ), รากวิญญาณกลายพันธุ์ (ไร้ตำหนิ), การดูดซับปฐพี (ยอดเยี่ยม), เพลงวิญญาณ (ยอดเยี่ยม), การเติบโตเหนือธรรมดา (ยอดเยี่ยม), ทรหด (ระดับจิตวิญญาณ)]

ข้อมูลของต้นหลิวเฒ่าปรากฏขึ้นต่อหน้าหลินยวน หลังจากอ่านคำอธิบายจบ เขาก็รู้สึกตกตะลึงมาก!

การเปลี่ยนแปลงนี้... มันยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว!

ก่อนหน้านี้ ต้นหลิวในปัจจุบันคือ "ต้นหลิวเฒ่ากลายพันธุ์"

และต้นหลิวในอนาคตคือ "ต้นหลิวเฒ่าเขตแดนลวง" ซึ่งสามารถสร้างเขตแดนลวงและให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตสยองขวัญอย่าง "มนุษย์หน้าเหงือกละเมอ" นำมาซึ่งภัยพิบัติอันน่าสะพรึงกลัว

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ในอนาคต มันจะกลายเป็น "ต้นหลิวเฒ่าบรรพบุรุษวิญญาณ" ให้กำเนิดเผ่ามนุษย์คีตวิญญาณ และปกป้องความสงบสุขของพื้นที่แห่งหนึ่ง! แถมพลังของมันยังเลื่อนจากระดับเข้าสู่จิตวิญญาณ·จุดสูงสุด ขึ้นไปถึงระดับกึ่งหลอมรวมวิญญาณอีกด้วย

รวมถึงคุณลักษณะต่างๆ ก็มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

“เผ่ามนุษย์คีตวิญญาณ น่าดูชมจริงๆ!” หลินยวนเกิดความสนใจขึ้นมาทันที ในอีกสามปีข้างหน้า ต้นหลิวเฒ่าบรรพบุรุษวิญญาณและเผ่ามนุษย์คีตวิญญาณจะมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรกันนะ

เพราะที่ผ่านมา

ทุกครั้งที่มองไปยังอนาคต เขามักจะเห็นแต่ภาพสยองขวัญ

นี่อาจเป็นข้อยกเว้นเพียงอย่างเดียว! ความผิดพลาดที่กลายเป็นเรื่องดี ต้นไม้ปีศาจผู้น่าเกรงขามกลับเปลี่ยนแนวคิดไปได้เพียงเพราะเพลงแค่เพลงเดียว และนำมาซึ่งอนาคตที่แตกต่างจากความมืดมิด

[คำเตือน: ปัจจุบัน / อนาคต?]

“อนาคต!”

ทันทีที่เลือกอนาคต แสงสว่างอันไร้ที่สิ้นสุดก็พุ่งผ่านหน้าหลินยวนไป ดวงตาสีดำสนิทก้าวข้ามกาลเวลาอันยาวนาน ภาพเหตุการณ์ในอนาคตก็ปรากฏสู่สายตา

สิ่งแรกที่ได้ยินคือเสียงเพลงและเสียงดนตรีอันยาวไกลและศักดิ์สิทธิ์! ตัวโน้ตลอยล่องอยู่ในอากาศ วนเวียนอยู่รอบต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์สีเงินยวลที่ดูบริสุทธิ์ ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์นี้สูงนับพันเมตร กิ่งหลิวที่ห้อยระย้าแต่ละกิ่งมีใบไม้สีทองเติบโตอยู่ แม้จะเป็นกลางดึกก็ยังคงทอประกายทองระยิบระยับ

เผ่ามนุษย์คีตวิญญาณที่มีขนาดตัวเท่าฝ่ามือ ต่างพากันถือเครื่องดนตรีหลากหลายชนิดที่ทำจากใบไม้สีทอง บรรเลงบทเพลงที่ไพเราะและประสานกันอย่างลงตัว

ไม่ไกลจากโคนต้นไม้ เป็นชุมชนของมนุษย์ ที่นั่นคือที่อยู่อาศัยของชาวบ้านรอบๆ สวนสาธารณะทะเลสาบหลี่หู หลายคนหลินยวนจำหน้าได้ดี

พวกเขาอาศัยอยู่ภายใต้การคุ้มครองของต้นหลิวเฒ่าบรรพบุรุษวิญญาณ ต่างพากันหันหน้าไปทางต้นไม้และกล่าวคำสรรเสริญเยินยออย่างไม่ขาดสาย

ส่วนต้นหลิวเฒ่าก็สะบัดแสงสีเงินจางๆ ออกมาเป็นระยะเพื่อช่วยเสริมสร้างเขตอาคมของแดนวิญญาณให้แข็งแกร่งขึ้น

หลินยวนมองดู "ดินแดนสุขาวดีบนโลกมนุษย์" ท่ามกลางวันสิ้นโลกนี้ด้วยความรู้สึกท่วมท้น ถ้าเพียงแต่... นอกเขตอาคมนั้นไม่มีพวกมนุษย์เห็ดที่คอยโจมตีม่านพลังอยู่ตลอดเวลาละก็ ทุกอย่างคงจะสมบูรณ์แบบกว่านี้มาก

เวลาของการมองเห็นอนาคตสิ้นสุดลง ภาพนั้นพังทลายและเลือนหายไป

ตรงหน้าหลินยวนยังคงเป็นริมทะเลสาบในสวนสาธารณะ และต้นหลิวเฒ่าภวังค์สุขที่อยู่อย่างเงียบสงบ

ภาพเหตุการณ์ในอีกสามปีข้างหน้าดูเหมือนจะยังคงติดตาไม่จางหาย! แม้แต่ต้นไม้ตรงหน้าก็ดูเจริญตาขึ้นมาก!

ส่วนในรูจมูก กระบี่กลืนทองยังคงสั่นสะเทือนไม่หยุด คล้ายกำลังเร่งเร้าหลินยวนว่า เมื่อไหร่จะให้เริ่มฟันเสียที