บทที่ 56: เนตรแห่งความจริง! ผู้เฒ่าหลิว มาเข้ากลุ่มผจญภัยของฉันเถอะ

หลิงหยวนกดข่มดาบกลืนทองที่กำลังสั่นไหวเอาไว้

เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าการกระทำเพียงเล็กน้อยของตน จะส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ต่อต้นหลิวเฒ่าได้ถึงเพียงนี้

อาจเป็นเพราะมันเพิ่งจะตื่นรู้ มีสติปัญญา และได้รับฟังเพลง ‘ขอบคุณที่มีเธอ’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เรื่องราวในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา—ไม่ว่าจะเป็นพวกเด็กแสบที่ชอบมาดึงกิ่งก้าน, มาปัสสาวะใส่ราก หรือแม้แต่ตอนที่หลิงหยวนเอาน้ำเกลือมาสาดใส่—เรื่องเลวร้ายเหล่านั้นค่อยๆ เลือนรางไปจากความทรงจำของมัน

มันเริ่มจดจำภาพของเด็กสาวตัวน้อยที่เคยมานั่งร้องเพลงข้างๆ มันได้, จดจำเหล่าชาวบ้านที่มานั่งพักผ่อนบนม้านั่งใต้เงาไม้, และจดจำผู้คนที่แวะเวียนมาคอยตรวจตรากำจัดแมลงให้มันตลอดหลายปีที่ผ่านมา...

เพียงแค่ความคิดเปลี่ยนไป จากความเกลียดชังก็กลับกลายเป็นความซาบซึ้งใจ

หลิงหยวนเดินเข้าไปใกล้ต้นหลิวเฒ่า แล้วขุดเอาวิทยุที่ฝังอยู่ใต้รากขึ้นมา และเป็นไปตามคาด แบตเตอรี่ของมันใกล้จะหมดเต็มที

เมื่อวิทยุถูกนำออกมา กิ่งก้านของต้นหลิวเฒ่าซือเล่อก็เริ่มสั่นไหวและโบกสะบัด ราวกับไม่อยากให้เสียงดนตรีจบลงเพียงเท่านี้

ในเวลาสามทุ่มเช่นนี้ หากเป็นเมื่อก่อน การที่กิ่งหลิวโบกสะบัดท่ามกลางความมืดคงจะทำให้หลิงหยวนรู้สึกวังเวงและสยดสยอง แต่ตอนนี้? มันกลับให้ความรู้สึกที่น่าสนใจและแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

“รอเดี๋ยวสิ” หลิงหยวนพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้น การแจ้งเตือนรางวัลจากระบบคำนิยามก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

[แจ้งเตือน: คุณทำภารกิจพิเศษ ‘เปลี่ยนแปลงต้นหลิวเฒ่าแห่งอาณาเขตลี้ลับ’ สำเร็จ และเป็นการสำเร็จภารกิจในระดับสมบูรณ์แบบ]

[แจ้งเตือน: เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงต้นหลิวเฒ่าอยู่ในระดับสมบูรณ์แบบ ภารกิจลับต่อเนื่องจึงสำเร็จลงโดยอัตโนมัติ! ขอแสดงความยินดี คุณได้รับรางวัลลับ: อัปเกรดคำนิยามใดก็ได้ขึ้นสู่ระดับ ‘ไร้ตำหนิ’ (ไม่จำกัดเงื่อนไข)!]

หลังจากอ่านคำแจ้งเตือนทั้งสองจบ หลิงหยวนก็ทำความเข้าใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตาโพลงด้วยความตระหนักรู้อย่างแจ่มแจ้ง

นั่นหมายความว่า เขาไม่ได้เพียงแค่ทำภารกิจพิเศษเพื่อเปลี่ยนต้นหลิวเฒ่าสำเร็จเท่านั้น แต่เขายังทำภารกิจรวดเดียวสองขั้น

แม้แต่ภารกิจลับที่ซ่อนอยู่ภายหลังก็ถูกกวาดเรียบไปพร้อมกัน!

ในสถานการณ์ปกติ ต้นหลิวเฒ่ายังต้องการวิธีการอื่นเพื่อขัดเกลาและเปลี่ยนแปลงมันต่อไป จากความชั่วร้ายสยดสยอง ไปสู่ความเป็นกลาง และจนถึงขั้นฝ่ายธรรมะที่เปี่ยมด้วยเมตตา แต่ตอนนี้ล่ะ?

เพราะวิธีการพิชิตใจของเขาที่แหวกแนวเกินไป ทำให้ภารกิจต่อเนื่องทั้งหมดถูกเคลียร์ทิ้งในคราวเดียว! เขาคว้าเอาตรางวัลสูงสุดมาครองได้โดยตรง!

เดิมทีรางวัลควรจะเป็น: จำกัดเงื่อนไข, เลื่อนระดับคำนิยามคุณภาพ ‘เลิศล้ำ’ ขึ้น +1 ระดับ

แต่รางวัลในตอนนี้คือ...

สามารถเลื่อนคำนิยามใดก็ได้ ขึ้นสู่คุณภาพ ‘ไร้ตำหนิ’ ได้ทันที!!

“เลื่อนระดับสู่ไร้ตำหนิโดยตรงเลยงั้นเหรอ!” หัวใจของหลิงหยวนเต้นรัว ปัจจุบันเขามีคำนิยามระดับไร้ตำหนิอยู่ 2 อย่าง คือ วิชาหายใจวิญญาณกำเนิด และ ฐานที่มั่น·ค่ายกลรวบรวมวิญญาณ

เขารู้ซึ้งดีว่ามูลค่าของคำนิยามระดับไร้ตำหนินั้นสูงส่งเพียงใด

วิชาหายใจวิญญาณกำเนิด ทำให้เขากลายเป็นยอดฝีมือในอนาคตอย่างแน่นอน ส่วน ค่ายกลรวบรวมวิญญาณ ยิ่งทำให้เขามีความรู้ในระบบที่ซับซ้อน ความเชี่ยวชาญระดับนี้ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน ย่อมได้รับการต้อนรับเยี่ยงแขกผู้ทรงเกียรติ!!

คราวนี้ ปัญหาก็คือ...

เขาควรจะเลือกอัปเกรดคำนิยามไหนให้กลายเป็นระดับไร้ตำหนิดี?

ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว เขาต้องรับรางวัลเดี๋ยวนี้

หลิงหยวนกวาดตาสำรวจคำนิยามทั้งหมดที่ยังไม่ใช่ระดับไร้ตำหนิของตน

• ระดับจิตวิญญาณ: กระเป๋ามิติมหึมา, จิตเที่ยงธรรม·ต้านพิษ

• ระดับเลิศล้ำ: ตาทิพย์พยากรณ์, พลังโลหิตเดือด

เขาต้องเลือก 2 ใน 4 อย่างนี้ออกมาพิจารณา (หมายเหตุ: ระบบให้เลือกอัปเกรดหนึ่งอย่าง แต่เขากำลังคัดเลือกตัวเต็ง)

หลิงหยวนมองปราดเดียว

เขาตัด จิตเที่ยงธรรม·ต้านพิษ และ พลังโลหิตเดือด ออกไปก่อนทันที!

คำนิยามสองอย่างนี้แข็งแกร่งมากและส่งผลโดยตรงต่อพลังต่อสู้ก็จริง แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา คำนิยามประเภทนี้มีโอกาสได้รับค่อนข้างบ่อย เขายังมีโอกาสที่จะรวมหรืออัปเกรดพวกมันให้ถึงระดับไร้ตำหนิได้ในภายหลัง

แต่ กระเป๋ามิติมหึมา และ ตาทิพย์พยากรณ์ นั้นพิเศษกว่ามาก

กระเป๋ามิติมหึมา เป็นธาตุมิติที่สูงส่ง ตั้งแต่ได้มามันก็ไม่เคยอัปเกรดเลย ล็อกอยู่ที่ระดับจิตวิญญาณตลอด แถมพื้นที่ยังคงอยู่ที่ 5 x 5 x 5 เมตร

ส่วน ตาทิพย์พยากรณ์ เมื่อได้มามันอยู่ในสถานะขั้นที่ 1 ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ แต่เขาไม่เคยได้รับคำนิยามประเภทเดียวกันมาผสม หรือเคยได้รางวัลมาอัปเกรดมันเลยสักครั้ง

“ถ้าต้องเลือกจากสองอย่างนี้ มิติอาจจะสร้างความเป็นไปได้ใหม่ๆ แต่ ‘ตาทิพย์พยากรณ์’ จะเป็นตัวกำหนดประสิทธิภาพในการได้รับข้อมูลจากอนาคต!”

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิงหยวนก็ตัดสินใจ

เขาเอ่ยในใจ: “อัปเกรดคำนิยาม ‘ตาทิพย์พยากรณ์’!”

[แจ้งเตือน: คำนิยาม ตาทิพย์พยากรณ์ (เลิศล้ำ; ขั้นที่ 1) กำลังอัปเกรดเข้าสู่คุณภาพ ‘ไร้ตำหนิ’...]

ชั่วพริบตานั้น หลิงหยวนรู้สึกหน้ามืดตาลาย กระแสของเวลาและพื้นที่รอบกายกลายเป็นความหนืดเหนอะหนะ เขาตกลงไปในนั้นอย่างลึกล้ำ

ทุกวินาทีที่ผันผ่าน ดูเหมือนจะกลับตาลปัตรระหว่างการไหลไปข้างหน้าและการย้อนกลับ จนหลิงหยวนไม่สามารถรับรู้ถึงเวลาได้อีกต่อไป ราวกับหลงทางอยู่ในกระแสน้ำวนแห่งกาลเวลา

ภาพเหตุการณ์พยากรณ์อนาคตในอดีตผุดขึ้นมาตรงหน้าอย่างชัดเจนทีละภาพ! คลื่นฝูงสัตว์ประหลาดจำนวนนับไม่ถ้วนที่บุกโจมตี, ตัวเลขรางวัลลอตเตอรี่, และ... วิกฤตภาพมายาจริงที่แนวป้องกันของสำนักงาน 314 ถูกฉีกกระชากโดยเหล่ามเห็ดปีศาจ

ผู้คนที่มีชีวิตชีวาถูกสปอร์กัดกิน จนหัวหลุดออกแล้วมีหัวเห็ดงอกออกมาแทน... เคซาร์ หมาป่าแห่งความตาย คาบและฉีกร่างของผู้เหนือมนุษย์ที่แข็งแกร่งคนนั้นจนขาดวิลาศ!

และภาพของบรรพชนวิญญาณต้นหลิวเฒ่าในอนาคต ที่โปรยปรายแสงสีเงินท่ามกลางเสียงเพลง เพื่อคุ้มครองอนาคตของผู้คนในชุมชนแห่งนี้

ตึก! ตึก!

เสียงดังก้องกังวานปลุกหลิงหยวนให้ตื่นจากภวังค์ เขาลืมตาขึ้นกว้าง มองดูทุกอย่างรอบตัวและพบว่า... เวลาไม่ได้ผ่านไปเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำ มันยังดูเหมือนจะย้อนกลับไปไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ด้วย

[แจ้งเตือน: คำนิยาม ‘ตาทิพย์พยากรณ์ (เลิศล้ำ)’ ได้เลื่อนระดับเป็น ‘เนตรแห่งความจริง (ไร้ตำหนิ)’ แล้ว คุณต้องการตรวจสอบข้อมูลคำนิยามนี้หรือไม่?]

ตาทิพย์พยากรณ์ ประสบความสำเร็จในการวิวัฒนาการเป็น เนตรแห่งความจริง!

เพียงแค่ดูจากชื่อคำนิยาม เขายังไม่รู้ถึงความสามารถที่แท้จริงของมัน แต่หลิงหยวนสัมผัสได้ว่า... ลึกเข้าไปในดวงตาของเขามีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น เขารู้สึกไม่สบายตาเล็กน้อย ราวกับว่า... ภายใต้ดวงตาที่ลืมอยู่นี้ ยังมีดวงตาอีกคู่หนึ่งที่กำลังปิดสนิทซ่อนอยู่ข้างใน

“ตรวจสอบคำนิยาม!”

[เนตรแห่งความจริง (ไร้ตำหนิ; ขั้นที่ 1 · EXP: 0/10) — คำอธิบาย: สามารถมองเห็นทุกสิ่งในพื้นที่ที่กำหนดในอนาคตได้ล่วงหน้า 24 ชั่วโมง และสามารถมองทะลุปรุโปร่งผ่านความลวงตา ทั้งปวงที่อยู่ในสายตา! ทุกสิ่งที่เห็นจะถูกบันทึกไว้ในเนตรแห่งความจริง และสามารถใช้พลังจิตเพื่อย้อนกลับมาดูซ้ำได้ หมายเหตุ: คำนิยามนี้สามารถใช้ได้วันละ 1 ครั้ง ระยะเวลาในการใช้งานขึ้นอยู่กับพลังจิตของผู้ใช้]

หลังจากอ่านข้อมูล หลิงหยวนก็จับใจความสำคัญได้ทันที!

‘มองทะลุความลวงตาทั้งปวง’ และ ‘บันทึกทุกอย่างเพื่อกลับมาดูซ้ำได้’ สองความสามารถนี้มันสำคัญเกินไปแล้ว!

ในยุคที่พลังวิญญาณฟื้นฟูและการรุกรานจากโลกศิลปะการต่อสู้ชั้นสูง กำลังจะมาถึง หลายสิ่งที่ตาเห็นอาจไม่ใช่ความจริง การมีความสามารถในการมองทะลุความลวงตาถือเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง!

และการที่สามารถบันทึกภาพและใช้พลังจิตย้อนกลับมาตรวจสอบรายละเอียดในอนาคตได้ซ้ำๆ ก็สำคัญไม่แพ้กัน เพราะเขาสามารถพิจารณารายละเอียดที่อาจมองข้ามไปได้ทุกเมื่อ

“เสียดายที่ภาพอนาคตจากตาทิพย์พยากรณ์ก่อนหน้านี้ ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในเนตรแห่งความจริง พรุ่งนี้คงต้องไปที่สำนักงาน 314 อีกรอบ เพื่อส่องดูอนาคตใหม่อีกครั้ง” หลิงหยวนคิดในใจ

บางที เขาอาจจะพบเบาะแสของ ‘เจ้าอสูรมายาจริง’ ก็ได้นะ?

ถ้าเป็นแบบนั้น การคลี่คลายเหตุการณ์วิกฤตภาพมายาจริงก็คงมีความหวังมากขึ้น!

ส่วนเรื่องในตอนนี้...

หลิงหยวนจ้องมองต้นหลิวเฒ่าซือเล่อตรงหน้า

ในอนาคต มันจะกลายเป็นบรรพชนวิญญาณต้นหลิวเฒ่า และให้กำเนิดเผ่าพันธุ์มนุษย์คีตวิญญาณ แต่เรื่องนั้นดูจะยังไม่เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรงนัก

ไม่ว่าอย่างไร มันก็คือบรรพชนวิญญาณหลิวเฒ่า เป็นเจ้าแห่งอาณาเขตวิญญาณที่ยิ่งใหญ่! ตัวตนที่ไม่สามารถดูแคลนได้!

แต่ในยามนี้ มันเป็นเพียงต้นหลิวเฒ่าซือเล่อที่หลงใหลในดนตรี และไม่มีความโหดเหี้ยมเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป

หลิงหยวนจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง พลางใช้ความคิดอย่างหนัก

ทันใดนั้น ประกายแห่งแรงบันดาลใจก็วูบผ่านสมอง เขาเกิดความคิดประหลาดขึ้นมาอย่างหนึ่ง

ตอนนี้เขามีโควตาสำหรับ ‘กลุ่มผจญภัย’ 3 ที่นั่ง เขาใช้ไปแล้ว 1 เหลือว่างอีก 2 ที่นั่ง

การที่จะเชิญใครเข้ากลุ่มผจญภัยได้นั้นต้องมีเงื่อนไข 3 ประการ: 1. ต้องไม่สังกัดฝ่ายใด (โดยพิจารณาว่าฝ่ายนั้นมีข้อผูกมัดหรือไม่) 2. เป็นผู้เหนือมนุษย์ 3. ต้องเข้าร่วมด้วยความจริงใจ!

ต้นหลิวเฒ่าซือเล่อตรงหน้านี้ไม่ได้สังกัดฝ่ายใดแน่นอน และมันเป็นผู้เหนือมนุษย์แล้วแน่นอนเช่นกัน

ตอนนี้เหลือเพียงข้อสุดท้าย ถ้ามันบรรลุเงื่อนไขนี้ได้ล่ะก็... นั่นหมายความว่ามันสามารถเข้ากลุ่มผจญภัยของเขาได้!

แล้วบรรพชนวิญญาณต้นหลิวเฒ่าในอนาคต ก็จะไม่กลายเป็น ‘มหาเทพพฤกษาผู้พิทักษ์’ ของตระกูลเขาหรอกหรือ! แม้แต่เผ่าพันธุ์มนุษย์คีตวิญญาณ ก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของขุมกำลังเขาด้วย!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น...

หลิงหยวนก็กดปุ่มหยุดเพลงบนวิทยุ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและแฝงไปด้วยการชักชวน เขาเอ่ยกับต้นหลิวเฒ่าว่า: “ผู้เฒ่าหลิว อยากฟังเพลงทุกวันไหมล่ะ? มีเพลงทุกแนวให้ฟังไม่จบไม่สิ้นเลยนะ ทั้งเพลงฮิต เพลงคลาสสิก เพลงในประเทศ... หรือแม้แต่เพลงต่างประเทศสนใจไหม?”