บทที่ 58: ราชันหมาป่าปรากฏกาย! จงกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งให้หมด

ชายสวมหมวกคนนี้มีชื่อว่า เจียงฟาน เขาเป็นแกนนำของกลุ่มบุตรแห่งดาวน้ำเงิน เปรียบได้กับสวี่ว่านตี๋แห่งฝ่ายก้าวหน้า

เขามีคำนิยามถึง 3 อย่าง โดยระดับสูงสุดคือ หอกสายฟ้าอัปลักษณ์ คุณภาพเลิศล้ำ และ สายฟ้าทะลวง ที่คุณภาพไม่ด้อยไปกว่ากัน พลังของเขาอยู่ในระดับ หล่อหลอมกายาช่วงต้น

หากวัดกันที่ลำดับขั้น เขาเหนือกว่าหลิงหยวน

“วันที่ 15 ตุลาคม 2027 เวลา 9 นาฬิกา 59 นาที 59 วินาที... จะต้องตายด้วยดาบกลืนทอง!” หลิงหยวนจ้องมองที่มุมขวาบนของโทรศัพท์

หน้าจอแสดงเวลาปัจจุบันคือ: 21:56 น. (ไม่มีวินาทีแสดงผล)

เหลือเวลาอีก 3 นาทีจะถึงเวลาตายที่ถูกกำหนดไว้

หลิงหยวนเลือกเปิดแผงข้อมูลส่วนตัว เพื่อยืนยันค่าพลังเลือดเป็นครั้งสุดท้าย

[ข้อมูลส่วนตัว]

• ชื่อ: หลิงหยวน

• ลำดับขั้น: ผู้ใช้พลังฝึกหัด (ขั้นต่อไป: หล่อหลอมกายาช่วงต้น)

• พรสวรรค์: ตรวจสอบข้อมูล

• คำนิยาม: วิชาหายใจวิญญาณกำเนิด (ไร้ตำหนิ), เนตรแห่งความจริง (ไร้ตำหนิ), พลังโลหิตเดือด (เลิศล้ำ·ขั้น 1), จิตเที่ยงธรรม·ต้านพิษ (ระดับจิต), กระเป๋ามิติมหึมา (ระดับจิต)

• พลังเลือด: 64 (หลังรับผลจากคำนิยาม ‘พลังโลหิตเดือด’ เพิ่มขึ้น 450% กลายเป็น 288 จุด!)

• พลังจิต: 10 จุด

ผู้ใช้พลังระดับฝึกหัด แต่กลับมีพลังเลือดสูงถึง 288 จุด!!

ค่าพลังเลือดนี้ถือว่าน่ากลัวมาก หลิงหยวนไม่เชื่อว่าผู้เหนือมนุษย์ระดับหล่อหลอมกายาช่วงต้นทั่วไปจะมีพลังเลือดถึง 288 จุดแน่!

หลังจากปิดหน้าต่างข้อมูล หลิงหยวนก็หลับตาลง เดินลมปราณตามวิชาหายใจวิญญาณกำเนิด ในลมหายใจนั้น หม้อสัมฤทธิ์วิญญาณและดาบกลืนทองได้รับพลังวิญญาณหล่อเลี้ยงจนเริ่มตื่นตัวและสั่นไหว

ขณะเดียวกัน...

ณ เขตวงแหวนรอบนอกที่ 4 ทางทิศใต้ บ้านพักอาศัยสามชั้นหลังหนึ่งตั้งอยู่ข้างสวนสาธารณะริมแม่น้ำ ช่วงนี้อากาศหนาวจัด เมื่อถึงเวลากลางคืนจึงไม่มีใครออกมาเดินเล่น

รอบบ้านหลังนี้มีเงาร่างกว่าสิบคนซุ่มล้อมไว้หมดแล้ว

ผู้นำกลุ่มคือเจียงฟาน เขาเป็นสมาชิกหลักของกลุ่มบุตรแห่งดาวน้ำเงินสาขาลั่วตู และเป็นสาวกผู้คลั่งไคล้ในพระเจ้าของพวกเขา!

ทันทีที่ได้รับข่าวว่ามีเด็กสาวที่มี ‘สายเลือดลึกลับ’ ตื่นรู้ขึ้นมา เขาจึงรีบรุดมาที่นี่ทันที สายเลือดลึกลับคือเครื่องสังเวยชั้นยอดที่ท่านประมุขโปรดปรานที่สุด ทุกครั้งที่มีการสังเวย พวกเขาจะได้รับประทานพรอย่างมหาศาล

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ดวงตาของเจียงฟานก็ฉายแววตื่นเต้น ขอเพียงเขาเขยิบขึ้นไปอีกขั้นสู่ระดับหล่อหลอมกายาช่วงกลาง ถึงตอนนั้นแม้ต้องเผชิญหน้ากับ ‘หลันหลิงปอ’ แห่งสำนักงาน 314 เขาก็อาจจะมีโอกาสสู้ได้

“ยกเว้นเสี่ยวลิ่วกับถงเหว่ย คนที่เหลือเฝ้าไว้รอบๆ อย่าให้มันหนีไปได้ ตอนนี้มันกลายเป็นผู้เหนือมนุษย์แล้ว สมรรถภาพร่างกายจะสูงกว่าคนปกติ”

เจียงฟานก้าวเดินออกมา ร่างกายเขาสูงใหญ่ มือทั้งสองซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อ ทันทีที่มือขวาถอนออกมา สายฟ้าก็ควบแน่นเป็นใบมีดแหลมคม! มันทะลวงและหลอมละลายแม่กุญแจประตูเหล็กอย่างง่ายดาย

เขาผลักประตูเข้าไป เสียงประตูเหล็กดัง เอี๊ยด... อ๊าด... เสียดแทงแก้วหู

ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล เสียงเปิดประตูทำให้เจ้าชีชีขวัญเสีย หัวใจเธอเต้นรัว สัญชาตญาณที่หกเตือนเธอว่า อันตราย... อันตรายมาก!!

เจ้าชีชีแอบปีนออกทางหน้าต่างบานเล็กที่สังเกตเห็นได้ยาก แล้วรีบปิดหน้าต่างลงอย่างเบามือ

จากความสูงชั้นสอง เธอเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว กระโดดข้ามกำแพงสูงกว่าสามเมตรออกไปได้อย่างราบรื่น

จากนั้นเธอก็ไม่หันกลับไปมอง พยายามทำตัวให้เหมือนคนเดินถนนทั่วไป มุ่งหน้าเข้าสู่ป่าละเมาะในสวนสาธารณะ

เธอตั้งค่าโทรศัพท์เป็นโหมดเงียบเรียบร้อยแล้ว เพื่อไม่ให้เสียงวิดีโอคอลดึงดูดความสนใจของคนพวกนั้น

ลมกลางคืนพัดผ่านเป็นระยิบระยับ เจ้าชีชีไหล่สั่นโดยไม่รู้ตัว เธอหดคอลงภายใต้หมวกฮู้ด ดวงตากลมโตสอดส่องไปทั่วราวกับลูกแมวที่ตื่นตระหนก

แสงจากเสาไฟถนนเก่าๆ สลัวราง ทอดเงายาวพาดผ่านพื้น เจ้าชีชีที่เพิ่งก้มหน้าลงพลันชะงักกึก มองดูเงาดำยาวบนพื้นด้วยใจที่หล่นวูบ

เธอเงยหน้าขึ้น

บนถนนหินกรวดกว้างพอประมาณ ลูกสุนัขขนฟูตัวหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น ขนของมันดำสนิท มันนั่งนิ่งเชิดหัวน้อยๆ ดวงตากลมโตเป็นประกาย หางไม่กระดิก วางท่าทางมั่นคงดั่งรูปปั้น

แม้จะเป็นเพียงลูกสุนัข แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนกำแพงหนาทึบที่ขวางกั้นเส้นทางไว้ จนไม่สามารถผ่านไปได้

“เป็นมันเอง...!” เจ้าชีชีอุทานในใจ เธอจำได้ว่าเคยเห็นมันมาก่อนเมื่อไม่นานมานี้โดยบังเอิญ!

ตอนนั้นมันไม่ได้มีรูปลักษณ์แบบนี้ แต่กลิ่นอายความแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้นั้นเหมือนกันไม่มีผิด

ลูกสุนัขตัวน้อยนั่งมองไปที่ระยะไกลอย่างสงบนิ่ง ที่นั่น กลุ่มคนสิบกว่าคนกำลังวิ่งตรงมา นำโดยเจียงฟาน

เจียงฟานสบถด่า: “ไอ้พวกเวร! คนหนีออกมาแล้วยังไม่รู้ตัวอีก!”

ถ้าเขาไม่มีอุปกรณ์ติดตามตำแหน่งจากมือถือล่ะก็ คงปล่อยให้ยัยนี่หนีรอดไปได้จริงๆ

ลูกน้องของเจียงฟานแต่ละคนควักอาวุธออกมา ทั้งกระบองเหล็ก, ดาบยาว, มีดสั้น หรือแม้แต่ปืนพก! ดูจากความเร็วในการเคลื่อนที่แล้ว พวกเขาได้รับการเสริมพลังมาทุกคน ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

เจ้าชีชีเหลียวหลังไปมองเจียงฟานที่ไล่ตามมาติดๆ ในใจเริ่มลนลาน ถ้าหลิงหยวนอยู่ที่นี่ คนพวกนี้คงไม่ใช่คู่มือของเขาแน่

แต่เธอเพิ่งจะตื่นรู้ครั้งแรก ในมือไม่มีอาวุธ แถมข้างหน้ายังมี ‘เสือขวางทาง’ อีกตัว เธอไม่มีทางหนีเลย

ในวินาทีที่ความสิ้นหวังจู่โจม เจ้าชีชีกลับรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้น เลือดในกายเริ่มเดือดพล่าน! เจตจำนงแห่งการต่อสู้หลังความกลัวพุ่งถึงขีดสุดเริ่มเผาไหม้ในสายเลือด แม้แต่ความหวาดหวั่นก็ถูกหลอมละลายไปพร้อมกับเลือดที่เดือดพล่านนั้น

“ฉันไม่กลัวพวกแกแล้ว!!” เจ้าชีชีหยิบก้อนอิฐข้างทางขึ้นมา กัดฟันแน่น ทำหน้าตาขึงขัง

จากนั้นเธอก็หันกลับไประวัง ‘ลูกสุนัขสีดำ’ ตัวนั้นด้วยความระแวดระวัง

แต่ลูกสุนัขสีดำตัวนั้นไม่ได้นั่งนิ่งอีกต่อไป มันก้าวเท้าออกมา! ทันทีที่เท้าแตะพื้น ร่างเล็กลูกสุนัขรวมถึงเงามืดรอบตัวก็ขยายขนาดขึ้นด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น!

เพียงพริบตาเดียว จากลูกหมาตัวเท่าฝ่ามือ มันกลับกลายเป็น ‘มหาวสีขาว’ ร่างยักษ์ราวกับสิงโตหรือเสือโคร่ง! อุณหภูมิรอบข้างลดฮวบลงจนกลายเป็นน้ำแข็ง!

เจ้าชีชีสังเกตเห็นว่าที่ใต้แผงอกของมัน มีบาดแผลที่ยังไม่หายดี

และมันก็คือ... ราชันหมาป่าอเมริกาเหนือ ที่กำลังหลบหนีอยู่นั่นเอง!

“โฮก——!” ราชันหมาป่าดวงตาสีน้ำเงินเหลือบมองเจ้าชีชีแวบหนึ่ง ก่อนที่สายตาจะเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ จ้องเขม็งไปที่กลุ่มของเจียงฟาน มันคำรามกึกก้อง ขาที่ยาวและทรงพลังส่งร่างกำยำพุ่งทะยานออกไป

มันกระโดดข้ามหัวเจ้าชีชีไปอย่างง่ายดายราวกับบินได้ พุ่งเข้าใส่กลุ่มของเจียงฟานที่ตั้งตัวไม่ทัน

“มันคือหมาป่าปิศาจตัวนั้น! กระจายตัวเร็ว! ระวัง!” เจียงฟานตะโกนก้อง

ลูกน้องที่เหลือส่วนใหญ่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว แต่มันสายเกินไปแล้ว!

ราชันหมาป่าอ้าปากกว้าง สายเลือดจ้าวอสูรระเบิดพลังออกมา พ่นใบมีดน้ำแข็งที่เย็นยะเยือกสุดขั้วออกมาเป็นชุด ราวกับห่าฝนน้ำแข็งที่ตกลงมา

บางคนถูกแทงทะลุมือ บางคนอาวุธถูกดีดกระเด็น บางคนถูกน้ำแข็งทิ่มแทงเข้าที่ใบหน้าจนเลือดสาดกระจาย

“โฮก! โฮก!!” ขนทั่วร่างของราชันหมาป่ายิ่งขาวโพลนสดใส มันพ่นน้ำแข็งออกมามากขึ้นเรื่อยๆ หอบเอาลมพายุเย็นยะเยือกซัดเข้าใส่คนทั้งสิบกว่าคน

พื้นดินกลายเป็นน้ำแข็ง ความเย็นลามขึ้นไปตามร่างกายของทุกคน หลายคนถูกใบมีดน้ำแข็งแทงทะลุจนสิ้นใจไปแล้ว แต่ร่างกายยังคงถูกแช่แข็งค้างไว้อย่างนั้น

“ไปตายซะ!” เจียงฟานกำหมัดแน่น ร่างกายระเบิดสายฟ้าออกมาเป็นระลอกเพื่อสลายน้ำแข็งรอบตัว

แต่เบื้องหลังของเจียงฟาน ลูกน้องของเขาถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นแล้ว

ราชันหมาป่าหลังจากการโจมตีชุดใหญ่ก็เริ่มอ่อนแรง มันร่อนลงมายืนอยู่ข้างหน้าเจ้าชีชี จ้องมองเจียงฟานเขม็ง

เจียงฟานหน้ามืดครึ้ม เอ่ยเสียงเย็น: “ไอ้เดรัจฉานไม่รู้จักบุญคุณ ถ้าไม่มีด็อกเตอร์ฮันเตอร์ช่วยไว้ แกตายไปนานแล้ว ตอนนี้กลับมาตั้งตัวเป็นศัตรูกับองค์กรที่มอบชีวิตใหม่ให้แกอย่างนั้นเหรอ”

พูดจบ มือทั้งสองของเจียงฟานก็คว้าเอาสายฟ้าสีประหลาดขึ้นมา สายฟ้าสองกลุ่มนั้นควบแน่นกลายเป็นหอกยาวกว่าสองเมตร พื้นผิวของหอกมีอักขระชั่วร้ายสลักอยู่

วินาทีที่ หอกสายฟ้าอัปลักษณ์ ปรากฏขึ้น พืชพรรณรอบตัวเจียงฟานก็สูญเสียชีวิตชีวาและเหี่ยวเฉาลงทันที!

“ไอ้เดรัจฉาน... แล้วก็แกด้วย ฉันจะจับกลับไปให้หมด จะเป็นหรือตายก็ช่าง!” เจียงฟานถือหอกด้วยมือเดียว กลิ่นอายพลังพุ่งสูงขึ้น พลังเลือดในกายเดือดพล่านไปหมด ทั้งร่างดูราวกับเทพปิศาจที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น น่าเกรงขามเป็นอย่างยิ่ง

ราชันหมาป่าแยกเขี้ยวขู่ จ้องมองเจียงฟานอย่างระแวดระวัง มันบาดเจ็บจากการต่อสู้กับด็อกเตอร์ฮันเตอร์มา มิเช่นนั้น เจียงฟานตรงหน้าย่อมไม่ใช่คู่มือของมัน

“ฉันจะสู้ไปกับแกด้วย!” เจ้าชีชีกำก้อนอิฐแน่น เดินมาหยุดยืนข้างๆ ราชันหมาป่า เธอกลั้นหายใจ แม้จะรู้ว่าโอกาสชนะริบหรี่... แต่ในเวลาที่ต้องเผชิญหน้า เธอจะไม่มีวันถอยเด็ดขาด

ราชันหมาป่าก้มลงมองเธอแวบหนึ่ง เผยรอยยิ้มที่ดูเหมือนมนุษย์ออกมาเล็กน้อย

เจียงฟานยิ้มเยาะอย่างประหลาด มองดูคู่หูตรงหน้าอย่างขบขัน: “ทาสเลือดสองตัว... เหอะๆ”

แต่ยังไม่ทันขาดคำ ดวงตาของเจ้าชีชีก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอมองข้ามไหล่เจียงฟานไปด้านหลังด้วยความดีใจ เมื่อเห็นเงาร่างที่คุ้นเคย... เยี่ยมที่สุด! เขามาถึงแล้ว!

เธอตะโกนลั่น: “หลิงหยวน ทางนี้!!”

“หลิงหยวน?” เจียงฟานขมวดคิ้ว หลิงหยวนคือใคร? เขาหันหลังกลับไปมอง เห็นเด็กหนุ่มสวมเสื้อนอกสีดำและดึงฮู้ดคลุมหัวกำลังเดินตรงเข้ามาอย่างช้าๆ