บทที่ 60: ผู้ฝึกสัตว์เจ้าชีชี, ลักพาตัวราชันหมาป่า

เวลาตายของเจียงฟานแม่นยำไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่วินาทีเดียว

หม้อสัมฤทธิ์วิญญาณ ย่อส่วนลงจนเหลือขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล ลอยอยู่เหนือศีรษะของหลิงหยวน ส่วน ดาบกลืนทอง ก็ย่อส่วนลงตามสัดส่วนและถูกหลิงหยวนถือไว้ในมือ

เจียงฟานผู้โอหังตอนนี้ร่างแหลกเหลวจนจำเค้าเดิมไม่ได้ เบื้องหลังของเขาคือเหล่าลูกน้องที่ถูกกำจัดไปก่อนหน้า บางคนถูกแช่แข็งเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง บางคนถูกแรงสั่นสะเทือนบดขยี้จนเศษน้ำแข็งกระจาย

หลิงหยวนแผ่ขยายสัมผัสตรวจสอบรอบกายอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าไม่มีสมาชิกกลุ่มบุตรแห่งดาวน้ำเงินซุ่มซ่อนอยู่อีกแล้ว เขาจึงหันไปมองเจ้าชีชีและราชันหมาป่าอเมริกาเหนือตัวนั้น

ราชันหมาป่ามีแววตาหวาดระแวงและเกรงขาม

เด็กหนุ่มคนนี้เป็นตัวตนที่น่ากลัวจริงๆ ทั้งที่ดูเหมือนยังไปไม่ถึงขั้นหล่อหลอมกายา แต่พลังเลือดกลับเอ่อล้นจนน่าตกใจ

ดูเหมือนพลังเลือดของเขาจะหนาแน่นกว่าเจียงฟานที่อยู่ขั้นหล่อหลอมกายาเสียอีก เท่านั้นยังไม่พอ อาวุธวิญญาณทั้งสองชิ้นของเขานั้นช่างทรงพลังจนน่าขนลุก

ในตอนที่มันตื่นรู้สายเลือดจ้าวอสูร มันได้รับความทรงจำสืบทอดมามากมาย

หม้อสัมฤทธิ์และดาบทองคำนั่น มีคุณลักษณะที่คล้ายคลึงกันอย่างเห็นได้ชัด แถมพวกมันยังพุ่งออกมาจากลมหายใจของเด็กหนุ่มและย่อขยายขนาดได้ตามใจนึก!

นั่นหมายความว่า... เด็กหนุ่มคนนี้ฝึกฝน วิชาหายใจ และฝึกจนถึงขั้นบรรลุจนเชี่ยวชาญถึงขีดสุด! ลำพังวิชาหายใจทั่วไปไม่มีทางทำได้ถึงระดับนี้แน่!

ไม่เพียงแต่มีอาวุธวิญญาณที่ทรงพลัง แต่ยังมีวิชาหายใจที่รากฐานล้ำลึกประดุจ... อัจฉริยะในความทรงจำสืบทอดโบราณ ตัวตนที่ไม่ควรไปตอแยด้วยอย่างยิ่ง

เมื่อหลิงหยวนเดินเข้ามา ราชันหมาป่าไม่สัมผัสถึงเจตนาประสงค์ร้าย แต่มันก็ยังถอยหลังไปหนึ่งถึงสองก้าว และเว้นระยะห่างจากเจ้าชีชีเล็กน้อย! เพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้เด็กหนุ่มคนนี้ขุ่นเคืองหรือสงสัย

ในขณะที่ถัดไปไม่ไกลนัก

ก้อนอิฐในมือของเจ้าชีชีถูกโยนทิ้งลงพื้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอยังคงอยู่ในชุดนอนไดโนเสาร์สีเขียวขนฟู ภายใต้ฮู้ดหัวไดโนเสาร์นั้น ดวงตากลมโตที่น่ารักเอ่อล้นไปด้วยความตื้นตันและชื่นชม

แสงไฟถนนค่อนข้างสลัว แต่ดวงตาของเจ้าชีชีกลับยังคงเป็นประกาย เธอจ้องมองหลิงหยวนโดยไม่กะพริบตา

ตั้งแต่ความหวาดกลัวเมื่อครู่ที่รู้ตัวว่าถูกปิดล้อม แล้วนึกถึงหลิงหยวนเป็นคนแรกจนโทรหาเขา ไปจนถึงการทำตามคำสั่งวิ่งหนีออกมาทางหน้าต่าง

ภาพของหลิงหยวนที่เดินเข้ามาทีละก้าว ประทับแน่นอยู่ในสมองของเธอ เมื่อสติกลับมาและมองย้อนกลับไป เจียงฟานดูแข็งแกร่งกว่าเว่ยเทามากนัก

เมื่อนึกถึงความเชื่อมั่นที่เธอมีให้เขา และมองดูหลิงหยวนที่เดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มจางๆ

ในใจของเจ้าชีชีพลันเกิดความรู้สึกตื้นตันและน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก เธอที่เพิ่งจะถือก้อนอิฐเตรียมสู้ตายกับเจียงฟานเมื่อกี้ กลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จนมันไหลออกมา

“ชีชี ไม่ต้องร้องนะ คนเลวหายไปหมดแล้ว” หลิงหยวนเห็นเธอร้องไห้ ก็วางฝ่ามือใหญ่ลงบนฮู้ดไดโนเสาร์ของเธอแล้วลูบเบาๆ

เขานึกย้อนไปถึงครั้งแรกที่เจอเจ้าชีชี ข้อมูลของเธอบอกว่าเธอจะก้าวขึ้นมาพร้อมกับการฟื้นฟูพลังวิญญาณ และกลายเป็นมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งในยุคนั้น

แต่ตอนนี้ เธอเกือบจะถูกกลุ่มบุตรแห่งดาวน้ำเงินจับไปสังเวยเลือดเสียแล้ว

“ฉัน... ฉันไม่ได้... ร้องไห้เพราะเขาสักหน่อย” เจ้าชีชีอธิบายความรู้สึกในใจไม่ถูก บางทีอาจจะเป็นความอ่อนไหวแบบผู้หญิงล่ะมั้ง เธอเช็ดน้ำตาที่หางตาแล้วยิ้มออกมาทั้งที่ตายังฝ้าฟาง: “หลิงหยวน นายเก่งจังเลยนะ! ต่อไปฉันจะพยายามแข็งแกร่งขึ้นให้ได้ จะไม่ยอมให้เป็นแบบนี้อีกแล้ว!”

“ดีเลย งั้นพรุ่งนี้ไปฝึกวิชากับฉันนะ” หลิงหยวนรู้สึกว่าเธอน่ารักดี เพิ่งร้องไห้จบก็ยิ้มได้แล้ว

ในใจเขาก็รู้สึกโชคดีที่เพื่อนรักปลอดภัย

“ฝึกวิชา... จะเหนื่อยมากไหมนะ...” เจ้าชีชีโพล่งออกมาตามสัญชาตญาณ ก่อนที่แก้มจะแดงระเรื่อด้วยความอายแล้วพูดแก้ตัว: “ฉัน... จะแก้ จะรีบแก้เลย ต่อไปจะไม่แอบอู้อีกแล้ว”

“พยายามเข้านะ”

หลิงหยวนรู้สึกว่าการมองเจ้าชีชี เหมือนกับการมองเห็นตัวเอง

หลังจากเรียนจบ เขาก็เอาแต่อยู่บ้านอู้งาน เล่นไปวันๆ กินหม้อไฟทุกวัน มิน่าล่ะถึงได้เป็นคนประเภทเดียวกัน คุยกันได้ไม่หยุดหย่อน

ระหว่างที่ทั้งคู่คุยกัน ราชันหมาป่าก็นั่งลงกับพื้นด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย และบาดแผลจากดาบที่หน้าอกก็เจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระยะ

หลิงหยวนเอ่ยขึ้น: “พวกเรากลับบ้านกันเถอะ ไปบ้านฉัน ที่นี่ปล่อยเธอไว้คนเดียวคงไม่น่าไว้ใจ”

“นี่... มันจะดีเหรอคะ...” ดวงตาของเจ้าชีชีบอกชัดว่าอยากไป แต่ในฐานะผู้หญิงก็ต้องมีท่าทีสงวนตัวบ้าง

“ที่บ้านตอนนี้มีแค่ฉันคนเดียว ไม่มีผู้ใหญ่ เธอไปนอนห้องคุณย่า หรือไม่ก็ห้อง ‘เสี่ยวเถียน’ น้องสาวฉันก็ได้ อย่างน้อยที่นั่นก็ใกล้สำนักงาน 314 ค่อนข้างปลอดภัย”

“อื้ม” เธอพยักหน้าแล้วบอกว่า: “งั้นเรื่องทำความสะอาดบ้าน ยกให้เป็นหน้าที่ฉันเองนะ!” เธอเป็นคนแฟร์ๆ ไม่คิดจะอยู่ฟรีๆ อยู่แล้ว

“แต่ตอนนี้มีปัญหาอย่างหนึ่ง...” เจ้าชีชีหันไปมองราชันหมาป่า

ความจริงเกี่ยวกับราชันหมาป่าตัวนี้ หลิงหยวนก็มีภารกิจอยู่เช่นกัน คือภารกิจพิเศษจากเหตุการณ์วิกฤตภาพมายาจริง ที่ระบุให้ ‘เปลี่ยนสถานะของเคซาร์ หมาป่าแห่งความตาย’!

หากทำภารกิจสำเร็จ เขาจะสามารถเลือกรับคำนิยามหนึ่งอย่างของมันมาเป็นของตัวเองได้!

แน่นอนว่าเขาสามารถเลือกที่จะฆ่ามันได้ แต่เขาจะเสียรางวัลการเลือกคำนิยามไป

เมื่อกี้ราชันหมาป่าช่วยชีวิตเจ้าชีชีไว้ จากจุดนี้ทำให้หลิงหยวนรู้สึกดีกับมันบ้าง และไม่ได้คิดจะฆ่ามันทิ้ง

ขณะที่หลิงหยวนกำลังใช้ความคิด

จู่ๆ เจ้าชีชีก็ถามราชันหมาป่าว่า: “เมื่อกี้คนเลวนั่นพูดถึง... ด็อกเตอร์ฮันเตอร์ ดูเหมือนจะเป็นคนต่างชาติที่เก่งมากเลยนะ ระหว่างด็อกเตอร์ฮันเตอร์กับคนเลวนั่น ใครเก่งกว่ากันเหรอ? นายจะพยักหน้าหรือส่ายหัวก็ได้นะ ขอร้องล่ะ! เรื่องนี้สำคัญกับพวกเรามากจริงๆ”

สำหรับเจ้าชีชี ราชันหมาป่าไม่มีเจตนาร้ายเลย มิหนำซ้ำมันยังรู้สึกใกล้ชิดและถูกชะตากับเธอเพราะสายเลือดโบราณในตัวเธอด้วย

เมื่อเผชิญกับคำถามของเธอ ปกติแล้วถ้ามีหลิงหยวนอยู่ด้วยมันคงไม่ตอบ

แต่เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ดูสนิทกันมาก และน่าจะไว้ใจได้ มันจึงพยักหน้าหนึ่งครั้ง และพยักหน้าอีกครั้งหนึ่ง

“นายจะบอกว่า... ด็อกเตอร์ฮันเตอร์เก่งกว่าคนเลวนั่นมากสินะ!” เจ้าชีชีเข้าใจความหมายทันที

เจ้าชีชีถามต่อ: “แล้ว... ด็อกเตอร์ฮันเตอร์กับหลิงหยวนล่ะ ใครเก่งกว่ากัน?”

คำถามนี้สำคัญกับเธอมาก

หลิงหยวนเองก็สงสัยเช่นกัน

ด็อกเตอร์ฮันเตอร์คนนี้ดูเหมือนจะเป็นยอดฝีมือในกลุ่มบุตรแห่งดาวน้ำเงิน หรือว่า... เขาจะเป็นเจ้าอสูรมายาจริง? แล้วตัวเขาในตอนนี้เมื่อเทียบกับคนนั้น ใครจะเหนือกว่ากัน?

ราชันหมาป่าพยักหน้าต่อ จากนั้นพยักหน้าสองครั้ง หมายความว่าด็อกเตอร์ฮันเตอร์เก่งกว่า

แต่แล้ว มันก็ส่ายหน้า... ส่ายหน้าสองครั้ง

คำตอบนี้ทำให้แม้แต่หลิงหยวนยังรู้สึกขัดแย้ง

“นายจะบอกว่า ด็อกเตอร์ฮันเตอร์เก่งกว่าหลิงหยวน แต่ว่า... หม้อสัมฤทธิ์กับดาบทองคำของหลิงหยวน เก่งกว่าอาวุธของด็อกเตอร์ฮันเตอร์อย่างนั้นเหรอ?” เจ้าชีชีเป็นคนแรกที่รู้ว่าอาวุธของหลิงหยวนคือดาบทองคำ ไม่ใช่ดาบสีทอง (ความหมายคือดาบโลหะทองคำจริงๆ ไม่ใช่แค่สี)

ราชันหมาป่าพยักหน้า

หลิงหยวนมองด้วยความทึ่ง นึกไม่ถึงว่าเจ้าชีชีจะมีพรสวรรค์ในการเป็นผู้ฝึกสัตว์ ความสามารถในการสื่อสารนี้เต็มร้อยคะแนนเลย

ส่วนด็อกเตอร์ฮันเตอร์คนนี้ หลิงหยวนจำชื่อไว้แล้ว และกะว่าพรุ่งนี้จะไปที่สำนักงาน 314 เพื่อถามพี่สาวหรือหลันหลิงปอดู

“พวกเราไปกันเถอะ แล้วแกด่ะ จะไปด้วยกันไหม?” หลิงหยวนถามราชันหมาป่า แต่มันยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่มีท่าทีจะตามไป

เจ้าชีชีรีบพูดเสริม: “หลิงหยวนเขาหวังดีนะ นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าด็อกเตอร์ฮันเตอร์อันตรายมาก? ตอนนี้นายก็บาดเจ็บอยู่ ไปกับพวกเราเถอะจะได้คอยช่วยเหลือกัน แถมมีหม้อไฟให้กินด้วยนะ!”

“หมาป่าไม่กินหม้อไฟหรอก” หลิงหยวนท้วง

“เผื่อมันชอบล่ะ?”

ในขณะที่ทั้งคู่เถียงกัน ราชันหมาป่าก็ถูกคำพูดไหนของเจ้าชีชีสะกิดใจไม่รู้ ร่างกายของมันเริ่มย่อส่วนลงตามสัดส่วน

เพียงพริบตาเดียว ราชันหมาป่าสีขาวบริสุทธิ์ที่สง่างาม ก็กลายเป็นลูกสุนัขขนฟูสีดำตัวเท่าฝ่ามือ ดวงตาใสซื่อจ้องมองที่มือของเจ้าชีชี... เป็นการส่งสัญญาณที่ชัดเจนมาก

“พวกเราไปกันเถอะ!” เจ้าชีชีหัวเราะร่า แล้วอุ้มลูกสุนัขราชันหมาป่าขึ้นมาด้วยสองมือ

ในจังหวะนั้นเอง

หน้าจอแจ้งเตือนของหลิงหยวนก็ปรากฏข้อความขึ้นมา

[แจ้งเตือน: ทำภารกิจพิเศษสำเร็จ เปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่าง ‘เคซาร์ หมาป่าแห่งความตาย’ กับขุมกำลังเจ้าอสูรมายาจริง! เนื่องจากปัจจุบันเคซาร์ หมาป่าแห่งความตายอยู่ในขุมกำลังเดียวกัน คุณทำภารกิจสำเร็จเกินความคาดหมาย สามารถเลือกคำนิยามหนึ่งอย่างจากเป้าหมายมาเป็นของตนเองได้ทันที!!]