บทที่ 62-63 บ้านฉันของสะสมเพียบเลย! หยกมังกรโบราณ

เขาสามารถมองเห็นข้อมูลในอีก 3 ปีข้างหน้าหลังจากที่การฟื้นฟูของพลังปราณเริ่มต้นขึ้นได้

มูลค่าที่แท้จริงของสิ่งของต่างๆ เป็นอย่างไร ในยุคสมัยนี้หลายคนอาจจะดูพลาดไป แต่สำหรับหลินหยวนแล้ว เขาไม่มีวันมองพลาดแน่นอน

สมาคมผู้เหนือธรรมชาตินั้นเป็นองค์กรของผู้เหนือธรรมชาติ งานประมูลที่จัดขึ้นโดยสมาคมนี้จึงทำให้หลินหยวนสนใจตั้งแต่วันแรกที่รู้ข่าว

อย่างไรก็ตาม

เวลาจัดงานประมูลในแต่ละสัปดาห์อาจจะคงที่หรือไม่แน่นอน หลินหยวนเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าจะเริ่มเมื่อไหร่

และถึงจะรู้ ตอนนี้ในมือเขาก็ไม่มีแต้มคะแนนของสมาคมผู้เหนือธรรมชาติเลยสักแต้ม นอกจากเขาจะเอาไอเทมเหนือธรรมชาติบางอย่างไปขายเพื่อแลกเป็นคะแนน

โชคดีที่เขาเพิ่งใช้ดาบกลืนทองสังหารเจียงฟาน รวมถึงพวกคนโฉดที่ถูกราชาหมาป่าอเมริกาเหนือกำจัด คะแนนเหล่านั้นจึงถูกนับรวมมาให้เขาหมดแล้ว

ตอนนี้เขามีแต้มอยู่ 5,400 คะแนน และยังเหลือเวลาอีก 3 วันก่อนจะถึงวันที่ 18 บางทีเขาอาจจะหาคะแนนเพิ่มได้อีก และถึงตอนนั้นเขาอาจจะได้ของดีติดมือกลับมาก็ได้!

หลินหยวนตอบกลับข้อความของเย่ผอซัว

หลินหยวน: ผมไปแน่นอน!

เย่ผอซัว: ตั้งตารอที่จะได้เจอคุณนะ 「สติกเกอร์จิ้งจอกน้อยยิ้ม」

หลังจากปิดหน้าต่างแชทกับคุณจิ้งจอกแล้ว หลินหยวน จ้าวชีชี และราชาหมาป่าอเมริกาเหนือ สองคนหนึ่งตัว ก็พากันกลับมาที่บ้านเก่าของจ้าวชีชี

ถึงจะย้ายไปที่อื่น อย่างน้อยก็ต้องเอารถไปด้วยล่ะนะ!

พอมาถึงบ้านของจ้าวชีชี หลินหยวนถึงได้เข้าใจคำว่า "ตระกูลผู้ลากมากดี" อย่างถ่องแท้

ในสวนมองผ่านๆ เหมือนไม่มีอะไรโดดเด่น แต่แค่ต้นไม้ที่ปลูกไว้แต่ละต้นก็มีมูลค่าหลายล้านเข้าไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย!

จ้าวชีชีมีฐานะทางบ้านที่มั่งคั่งมากจริงๆ

ตามที่เธอบอก ทางฝั่งแม่ของเธอดูถูกฝั่งพ่อค่อนข้างมาก และนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อกับแม่ต้องหย่ากัน

ขนาดมีฐานะดีขนาดนี้ พ่อของจ้าวชีชียังถูกบ้านเมียดูถูก หลินหยวนจินตนาการไม่ออกเลยว่าฝั่งนู้นจะเป็นครอบครัวแบบไหน

ในขณะที่ทั้งสองคนคุยกันสัพเพเหระมาถึงจุดนี้

“อย่าพูดเลย ถ้าพ่อฉันมีพ่อเป็นถึงอธิบดีหน่วย 314 ล่ะก็ คงไม่โดนดูถูกแบบนี้หรอก” จ้าวชีชีบ่นอุบ

หลินหยวนรีบขัดขึ้นมา: “เดี๋ยวนะ นั่นมันคุณตาของฉัน เป็นพ่อของแม่ฉัน ส่วนคุณปู่ฉันก็แค่คนแก่เกษียณจากสถาบันวิจัยธรรมดาคนหนึ่ง วันๆ เอาแต่เลี้ยงสัตว์ตัวเล็กตัวน้อย ไม่เคยสนใจเรื่องอื่นเลยนอกจากความสุขของตัวเอง”

“เอาเถอะ... อ้อ! หลินหยวน ฉันนึกเรื่องหนึ่งออกแล้ว” จ้าวชีชีตาเป็นประกายแล้วพูดว่า “ไอ้กระถางสำริดที่คุณถืออยู่นั่นคือของโบราณใช่ไหม?”

“ใช่ บ้านเธอขายของพวกนี้ ฉันดูหมดแล้ว ไม่มีอะไรใช้ได้เลย” ของโบราณในร้าน ‘กู่ผูหลู’ หลินหยวนสำรวจไปหมดแล้ว ยกเว้นรูปปั้นสำริดชิ้นแรกที่เจอ

ชิ้นอื่นๆ ล้วนไม่มีค่าในเชิงพลังงานเลย แม้จะมีคุณค่าทางศิลปะหรือของเก่า แต่ในยุคฟื้นฟูปราณ สิ่งเหล่านี้ล้วนจืดชืดธรรมดา

ด้วยเหตุนี้ หลินหยวนจึงไม่ได้สนใจของสะสมในบ้านของจ้าวชีชีอีก แต่เมื่อเธอพูดถึงขึ้นมา เขาก็ลองฟังดู

จ้าวชีชีส่ายหัวจนผมปลิวแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้หมายถึงของในร้าน แต่เป็นของสะสมส่วนตัวที่พ่อฉันซ่อนไว้ในห้องลับต่างหาก!!”

พอได้ยินแบบนี้ หลินหยวนก็หูผึ่งทันที

นั่นสิ พ่อของจ้าวชีชีเป็นพ่อค้าของเก่ามาหลายสิบปี จะไม่มีของรักของหวงได้ยังไง? ของที่เขาเก็บไว้เป็นส่วนตัว มูลค่าต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

แบบนี้ไม่ต้องรืองานประมูลวันที่ 18 แล้ว ตรงหน้านี่แหละคือขุมทรัพย์ของจริง!

“ใช่เหรอ แต่มันจะดีเหรอ? นั่นเป็นของรักของพ่อเธอนะ” หลินหยวนยังพยายามรักษาท่าที

“ไม่เป็นไรหรอก! เขามีฉันเป็นลูกสาวคนเดียว ไม่ให้ฉันแล้วจะให้ใคร” จ้าวชีชีเท้าสะเอว เชิดคางน้อยๆ แสดงท่าทางเหมือนเป็นเจ้าของบ้านเต็มตัว อารมณ์แบบ ‘ขายสมบัติพ่อกินไม่เสียดาย’

ราชาหมาป่าอเมริกาเหนือที่หมอบอยู่ข้างๆ หาวหวอดพลางกรอกตาเป็นเลขแปด แม่สาวมนุษย์คนนี้ไม่รู้จักคำว่าเกรงใจจริงๆ

สมบัติวิญญาณที่จะฟื้นฟูในอนาคตนั้นเป็นสิ่งที่ผู้คนต้องแย่งชิงกันจนหัวแตก แต่เธอกลับพาคนอื่นเข้ามาเลือกตามใจชอบแบบนี้

พอมันคิดๆ ดูแล้ว การตามติดยัยเด็กคนนี้ก็นับว่าเป็นทางเลือกที่ไม่เลว

“ตามฉันมา” จ้าวชีชีพาหลินหยวนเข้าไปในห้องแต่งตัว

ในห้องแต่งตัวมีตู้กระจกเรียงราย ภายในแขวนเสื้อผ้าแบรนด์เนมและกระเป๋าไว้อย่างเป็นระเบียบ พื้นที่กว้างขวางมาก หลินหยวนกะด้วยสายตาว่ามันกว้างกว่าห้องนอนของเขาเสียอีก

คนทั่วไปที่เข้ามาที่นี่ คงนึกไม่ถึงว่าห้องแต่งตัวที่กว้างขวางขนาดนี้จะยังมีกลไกซ่อนอยู่

จ้าวชีชีเปิดประตูตู้ใบหนึ่งออก เอื้อมมือเข้าไปดึงสลักข้างใน จากนั้นก็กดรหัสผ่าน เธอไม่ทำตัวห่างเหินกับหลินหยวนเลยสักนิด

ประตูลับเปิดออก ไฟด้านในสว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ จ้าวชีชีกวักมือเรียกหลินหยวน “มาสิ พื้นที่ข้างในไม่กว้างมาก แต่ของทุกชิ้นคือระดับพรีเมียมเลยนะ!”

“อืม” หลินหยวนเดินตามเข้าไป ประตูมีขนาดพอดีให้คนเดินผ่านได้เพียงคนเดียว เมื่อเข้าไปด้านใน สิ่งแรกที่เห็นคือรูปสามสี (ถังซานไฉ) สัตว์อสูรพิทักษ์สุสาน สูงกว่าหนึ่งเมตร ดูน่าเกรงขามอย่างยิ่ง!

ของที่นี่คือของสะสมส่วนตัวของพ่อจ้าว มีเพียงเขากับจ้าวชีชีเท่านั้นที่รู้ และหลินหยวนคือบุคคลที่สามคนแรกที่ได้เข้ามาที่นี่

หลินหยวนกวาดสายตาไปตามตู้และชั้นวางของ มีวัตถุทั้งชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ตั้งอยู่ หนึ่งในนั้นคือดาบที่ประดับด้วยอัญมณีหลากชนิดที่ดึงดูดสายตาของเขา!

“นั่นคือดาบของจักรพรรดิหย่งเล่อ เห็นว่าเป็นของจริงนะ แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใช่หรือเปล่า” จ้าวชีชีบอกกับหลินหยวน

“ใช่ ของจริง”

หลินหยวนเห็นข้อมูลของมัน ดาบเล่มนี้เคยเป็นของจักรพรรดิหย่งเล่อจริงๆ แต่มันไม่มีความเป็นไปได้ที่จะกลายเป็นอาวุธวิญญาณ (Spiritual Tool) เลย

หลังจากดูของบนชั้นทั้งหมดแล้ว หลินหยวนก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขาพูดว่า “ไม่มีชิ้นไหนเป็นอาวุธวิญญาณเลย ของพวกนี้คงต้องพึ่งวาสนาจริงๆ”

“เดี๋ยวก่อน!” จ้าวชีชีนึกขึ้นได้ “ฉันจำได้แล้ว พ่อเพิ่งได้ของมาใหม่ไม่กี่ชิ้น เห็นว่าขุดขึ้นมาจากแม่น้ำโคลนทรายเหมือนกัน เป็นของชั้นยอดเลยนะ! ลองดูสิ!”

พอได้ยินชื่อ ‘แม่น้ำโคลนทราย’ หลินหยวนก็หูผึ่งทันที เขาเห็นเธอหยิบกล่องไม้พะยูง (หลีฮวา) ขนาดใหญ่ออกมา เมื่อเปิดกล่องออก

ข้างในมีวัตถุสามชิ้น ดาบสำริดสองเล่ม และหยกแกะสลักรูปมังกรสีเขียวหนึ่งชิ้น!

“เร็ว ดูสิว่าสามชิ้นนี้ใช่หรือเปล่า!” จ้าวชีชีคาดหวังมาก หลังจากผ่านความเป็นความตายมาสองครั้ง เธออยากจะช่วยหลินหยวนให้ได้บ้าง

ถ้าของพวกนี้มีประโยชน์จริงๆ มันคงช่วยหลินหยวนได้มาก

“อืม! ขอดูหน่อย”

หลินหยวนเริ่มจากดาบสำริดก่อน ดาบทั้งสองเล่มมีสภาพดีมาก บางทีอาจจะเป็นเหตุผลนี้ที่พ่อจ้าวจึงเลือกเก็บสะสมไว้เป็นพิเศษ

เขาเริ่มดูจากชิ้นแรก

[แจ้งเตือน: ปัจจุบัน/อนาคต?]

“ทั้งหมด”

[ข้อมูล (ปัจจุบัน): ดาบสำริดธาตุดิน — คำอธิบาย: หล่อขึ้นในยุคสมัยที่ไม่ปรากฏ แฝงไว้ด้วยพลังธาตุดิน ผู้ที่ถือดาบเล่มนี้จะได้รับการคุ้มครองโดยธรรมชาติ พรสวรรค์: คุ้มกายธาตุดิน (ระดับจิตวิญญาณ)]

[ข้อมูล (อนาคต): ดาบสำริดปฐพีหนา — คำอธิบาย: ดาบวิญญาณที่ตื่นขึ้นท่ามกลางการฟื้นฟูปราณ สามารถใช้พลังโลหิตควบคุมพลังปฐพี และอัญเชิญหุ่นดินปั้นออกมาช่วยต่อสู้ได้ พรสวรรค์: การคุ้มครองจากปฐพี (โดดเด่น), หุ่นดินปั้นปฐพี (ระดับจิตวิญญาณ)]

หลินหยวนหันไปมองดาบสำริดอีกเล่ม มันมีชื่อว่า: ดาบสำริดธาตุทอง คมกริบอย่างยิ่ง สามารถตัดเหล็กกล้าได้เหมือนตัดหยวกกล้วย! ในอนาคตมันจะกลายเป็นดาบสมบัติที่คมกริบไร้เทียมทาน!

“เป็นอาวุธวิญญาณไหม?” จ้าวชีชีถามด้วยความอยากรู้

“ใช่”

หลินหยวนพยักหน้า ดาบทั้งสองเล่มนี้มีศักยภาพที่ดี แม้จะไม่เท่ากับดาบกลืนทอง แต่ในยุคฟื้นฟูปราณ ก็นับว่าเป็นของที่หาได้ยากยิ่ง

“งั้นคุณเอาไปให้หมดเลย! ถ้ามันมีประโยชน์ก็เอาไปเถอะ” เธอเผยให้เห็นฟันขาวสะอาดพลางยิ้มอย่างมีความสุข ในที่สุดก็มีอะไรช่วยเขาได้บ้าง โดยที่เธอไม่ได้เอ่ยถึงมูลค่ามหาศาลของของพวกนี้เลย

“เล่มนี้คือดาบสำริดธาตุดิน ในอนาคตประโยชน์อาจไม่มากนัก ฉันจะรับไว้ แต่เล่มนี้คือดาบสำริดธาตุทอง เธอเก็บไว้เถอะ เอาไว้ใช้ป้องกันตัวก็นับว่าไม่เลว” หลินหยวนไม่ใช่คนโลภ อีกอย่างมันเป็นของของเธอ เขาเองก็ไม่อยากเอาเปรียบเกินไป

จ้าวชีชีตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอมาคิดดูแล้ว การที่ต้องไปสู้กับคนอื่นโดยใช้ "อิฐ" มันก็... ดูไม่มีอำนาจทำลายล้างจริงๆ นั่นแหละ

จมูกรั้นๆ ของเธอขยับเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงน่ารักว่า “อืม... งั้นก็ได้”

“อืม ขอดูหยกชิ้นนี้หน่อย” หลินหยวนจ้องไปที่หยกชิ้นสุดท้าย แล้วเลือกตรวจสอบข้อมูล

[แจ้งเตือน: ปัจจุบัน/อนาคต?]

“ทั้งหมด!”

[ข้อมูล (ปัจจุบัน): หยกมังกรเก่า — คำอธิบาย: หยกมังกรโบราณที่แกะสลักขึ้นในยุคสมัยที่ไม่ปรากฏ หลังจากสวมใส่ จะมีความสามารถในการเปลี่ยนโชคร้ายให้กลายเป็นดี พรสวรรค์: เปลี่ยนร้ายกลายเป็นดี (ระดับจิตวิญญาณ)]

[ข้อมูล (อนาคต): หยกมังกรโบราณ — คำอธิบาย: หยกที่ตื่นขึ้นท่ามกลางการฟื้นฟูปราณ แบกรับโชคลาภด้วยตัวเอง สามารถเปลี่ยนร้ายกลายเป็นดี และได้รับพรจากวาสนามังกร พรสวรรค์: เปลี่ยนร้ายกลายเป็นดี (โดดเด่น), วาสนามังกร (โดดเด่น), สะสมโชคลาภ (ระดับจิตวิญญาณ)]